Αιώνια κύματα οι παλμοί του...




Απόκομμα από ένα ημερολόγιο του 1926 εκδοθέντος...

Απόκαμα ώσπου να το αντιληφθεί ο νους και να το χωρέσει η καρδιά...








Οι καρποί των γονιδίων μας...



Ένα θέμα που με απασχολεί χρόνια τώρα, είναι κατά πόσον μπορείς να εμπιστευτείς τους ανθρώπους για αλλαγές, κατά πόσον δηλαδή, είναι ικανοί να ορθώσουν το ανάστημά τους, και να αλλάξουν το ρου της Ιστορίας.


"Heart of Gold"
by Neil Young



Με αφορμή ένα 3ήμερο σεμινάριο δημιουργικής γραφής για νέους επίδοξους συγγραφείς του μέλλοντος (εγώ πάντως ούτε νέος -πλέον-, ούτε επίδοξος θαρρώ ότι είμαι, παρά μόνο γούσταρα -και δικαιώθηκα για αυτό μου το ένστικτο - τη βιωματική εμπειρία της ομάδας...) που έλαβε χώρα σε έναν εξαιρετικό ξενώνα εδώ στην Καστοριά, τον Βυσσινόκηπο που αξίζει πραγματικά κανείς να επισκεφτεί, μαγεύτηκα με το πόσα μπορεί τυχαίοι άνθρωποι γύρω μας, να κρύβουν. Με την οπτική τους, με την προσέγγισή τους, με την εστίασή τους... Και όμως, είναι συνάνθρωποί μας, της διπλανής πόρτας, που προσπερνάμε στο δρόμο... Η δημιουργική γραφή, στηρίζεται πρώτιστα στη δημιουργική φαντασία, που ενυπάρχει σε ΟΛΟΥΣ μας...

Νομίζω, οι άνθρωποι έχουν τις δυνατότητες μέσα τους, βρίσκονται εκεί, ίσως λίγο βαθιά, μα σίγουρα εκεί στα απόκρυφα της καρδιάς... Το ερώτημα είναι πώς θα ενεργοποιηθούν και θα λάβουν μορφή, τέτοια ώστε να επιφέρει τα ευκταία αποτελέσματα.

Ξέρετε, είναι όπως στο DNA μας, που υπάρχουν κωδικοποιημένα γονίδια, τα οποία όμως περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία για να "εκφραστούν", περιμένουν το κατάλληλο ερέθισμα, τις κατάλληλες περιβαλλοντικές συνθήκες, ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία χρησιμοποίησής τους από το ίδιο το κύτταρο... Με άλλα λόγια, πόσα άραγε κρύβουμε στα εσώψυχά μας, και δεν τα ξέρουμε, προσδοκούμε μόνο την κατάλληλη στιγμή για να ξεπεταχτούν και να δηλώσουν παρών!

Το εργαστήριο αυτό λοιπόν, πέρα από τις εξαιρετικές οδηγίες και συστάσεις δημιουργικής γραφής, πέρα από το απίστευτο ενδιαφέρον, πέρα από τις πολύ όμορφες και έξυπνες ασκήσεις, είχε κάτι άλλο πολύ έντονο και βιωματικό. Είχε την αναζήτηση του χρυσού, όπως θα λέγαμε, μόνο που το χρυσό είχε τη μορφή ενός χαμόγελου, μιας συναρπαγής, ενός φτερουγίσματος, ενός μορφασμού, ενός γέλιου... Και τα κατάφερε! Γέλιο, ιστορίες, πολλές ιστορίες, φαντασία πλημμύρισε, λυρισμός μας σκέπασε, φως, πολύ φως αγαπητοί μου...

Κάποτε οι άνθρωποι αναζητούσαν σε εμπύρετη κατάσταση, το Χρυσό, στα ποτάμια και τις λίμνες, στις γούρνες και τις λάκκες (=τόσο τις λούμπες όπως τις λένε στο χωριό μου, όσο και τις τύχες, από το lucky...) της Δύσης...


"After the Gold Rush"
by Neil Young



Σήμερα, απεγνωσμένα αναζητούμε σε αποστεωμένη πια κατάσταση το πολυπόθητο Χρυσό, στα λακκάκια της Ανατολής ενός Χαμόγελου από έναν συνάνθρωπό μας...




Για να φτάσουμε ως τον συνάνθρωπό μας, αρκεί να του δώσουμε το χέρι μας... Τα υπόλοιπα, θα τα κάνει η φαντασία μας που είναι εκεί... Βαθιά μέσα μας... Ή ίσως και έξω μας... Και περιμένει να τη συναντήσουμε, για να καθίσουμε τελικά όλοι μαζί και να τα πούμε...



Και τότε, θα ανθίσει της καρδιάς μας η αμυγδαλιά, που μέχρι τότε δεν την αφήναμε να βγάλει πια λαλιά, αποσιωπώντας τα μεγάλα ετούτου του μικρόκοσμου, εγκλήματα του είδους μας...





Η συνθήκη εκείνη λοιπόν, είναι να δώσεις το χέρι σου στο συνάνθρωπο, και να φανταστείς έναν κόσμο γεμάτο άνθη, μαζί του. Τα υπόλοιπα θα τα κάνει η φαντασιακή μας, γονιδιακά καθορισμένη και βιολογικά αποδεδειγμένη, ύπαρξη...


Κορώνα ή γράμματα;



Σήμερα ρωτήθηκα:

Τι είναι για σένα η γραφή; 


Η γραφή για μένα είναι εκείνη η πλευρά του κέρματος που την ονομάζουμε συμβατικά «γράμματα» όταν η άλλη πλευρά του κέρματος είναι η κορώνα. Κορώνα και γράμματα, είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, το οποίο ακούει στο όνομα «λόγος» -με μοναδικό τρόπο αποτυπωμένο στα ελληνικά, καθώς δεν υπάρχει πουθενά αλλού αυτός ο συνδυασμός, όσο μπορώ να γνωρίζω- αντικατοπτρίζοντας τόσο τη λογική, το μυαλό, το νου (τυχαία η «κορώνα»;) απ’ τη μια, όσο και τα λόγια, προφορικά ή γραπτά, από την άλλη (τυχαία τα «γράμματα»;). Κορώνα και γράμματα, λογική και λόγια, νους και καταγραφή, είναι οι δυο όψεις του ίδιου πράγματος. Και ποιο είναι αυτό; Η δημιουργία. Η πλάση, ως διαδικασία γένεσης, ως έκφραση εσώτερων διεργασιών αποτύπωσης άυλης ενέργειας που μας διαπερνά και αφήνει τα σημάδια της. Η δημιουργία ως αξία, ως πλούτος, όπως ακριβώς και η αξία του νομίσματος, άλλοτε χρυσού, άλλοτε αργυρού ή οποιουδήποτε μείγματος πολύτιμων μετάλλων. Εξάλλου, η δημιουργία είναι μετ’ άλλων αποτέλεσμα, αν θέλουμε να θυμηθούμε και το Νεύτωνα που έλεγε ότι αν μπόρεσε να δει ψηλότερα, είναι επειδή πάτησε σε ώμους άλλων γιγάντων… 

Λογική και Έργα, Σκέψη και Πράξη, είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Της ζωής. Διότι, ζωή χωρίς δημιουργία, είναι ζωή που δεν πράττεται, ζωή που δεν νοείται… είναι κενή ζωή, από την οποία πέρασε η ενέργεια και έφυγε, εξανεμίστηκε, δεν αποκρυσταλλώθηκε, αλλά αντίθετα αλώθηκε από το παντοτινό τίποτα, χωρίς να αντιληφθεί απολύτως… τίποτα!





On or Off ?



Παρακολουθώ, για μια ακόμα φορά με στενοχώρια, αυτά που γίνονται στην Ουκρανία... και θυμάμαι ότι πρόσφατα έγραφα για τα σκουπίδια που έχουν προκαλέσει οι μεγάλοι ετούτου του κόσμου, και που ζητούν ευκαιρία να αναφλεχθούν... 

Αναρωτιέμαι αν τα δυο γεγονότα, έχουν συσχέτιση... και αν η Ουκρανία, είναι ένα τέτοιο παράδειγμα...


Τα σκουπίδια όμως, ίσως ζητούν μια ευκαιρία να αναδείξουν τον πολύτιμο εσωτερικό τους κόσμο... και τις πολύτιμες αξίες τους... Αρκεί μόνο να τις κοιτάξουμε.
 
Σήμερα, γνώρισα διαδικτυακά τον Dan Perjovschi, και αντιλαμβάνομαι, ότι μπορείς τελικά να πεις πολλά από θέση ασφάλειας...,




αλλά, το μεγάλο θέμα είναι να εκθέτεις άφοβα τη φάτσα σου, όχι για να σε διαβάσουν οι άλλοι (ή ακόμα και ο παππάς του χωριού σου...),




μα για να ανάψεις με τη φωτεινή παρουσία σου, εκείνον τον διακόπτη της ζωής, στην αέναη μάχη του "προς τα πάνω" με το "προς τα κάτω", ώστε να εμποδίσεις ό,τι σε δικόπτει από την έντιμη ύπαρξη σου... ώστε να σπάσεις το τείχος εκείνο που σε κρατά δέσμιο και περιφραγμένο... πιο σωστά πειθαρχημένο με μια αυτοματοποιημένη -πλέον αντανακλαστική- συμπεριφορά, όπως αυτή που έδινε ο Φουκώ, για την εξουσία του νεωτερικού κόσμου και τη δημιουργία της φυλακής...





Και για να γίνει αυτό, χρειάζεται μάχη καθημερινή. Μάχη στη δουλειά, στο εσωτερικό του σπιτιού, στο εσωτερικό της οικογένειας, στο εσωτερικό του εαυτού... 


On... Off... οι δυο επιλογές σε τούτη τη ζωή.



Θεατροπαίγνια ή αλλιώς παραμύθια ως τα πέρατα




"Lontano"
by Ludovico Einaudi




Μουσική...
που δημιουργεί δάκρυα στα μάτια...
ξέρεις εσύ...
ο καθένας έχει τους λόγους του...

μα και τους παραλογισμούς του...


Τόσο μακρινά, μα και τόσο κοντά... 
ώστε η απόσταση, αποσταίνει...
και χάνεται...

κάπου ανάμεσα στο παραμύθι 
και την πραγματικότητα...

κάπου ανάμεσα στα κάστρα
της καρδιάς των ανθρώπων...

κάπου ανάμεσα στη μαντολινίτιδα
και την αγάπη...

κάπου ανάμεσα στο σκοπό
και τον κάματο...

για της ψυχής το μεροκάματο...





Παχύδερμα ή αλλιώς ανθρωπόμορφα τέρατα





Μερικές φορές καλύτερα να κλάνεις παρά να μιλάς...




Ανθρωπόδενδρα ή αλλιώς Ανθρωπόμορφα δένδρα...


Χτες, μου περιέγραψαν την παρακάτω ιστορία:

Μια γοργόνα, καθώς απομακρυνόταν από τη φωλιά της για να τραβήξει σε ρεύματα υπερπόντια και ωκεανούς βαθύτερους, άρχισε να κλαίει στην ενθύμηση των περασμένων, ίσως και στο φόβο της αβεβαιότητας μακρυά απ' το σπίτι της. Τότε, ένα σπουργίτι κάθισε δίπλα της και της είπε:

"Γιατί κλαις; Αν οι άνθρωποι ανήκαν σε ένα μόνο τόπο, θα είχαν ρίζες και θα ήταν δένδρα... Άνοιξε την αγκάλη σου, κλείσε μέσα της ωκεανούς και θάλασσες και κολύμπα, κολύμπα...!" 

Και η μικρή γοργονίτσα, σκουπίζοντας τα δάκρυά της, έγνεψε καταφατικά και άρχισε να χτυπά πέρα δώθε την ουρίτσα της αποφασισμένη να διανύσει όλους τους ωκεανούς...


Λίγο πριν μου περιγράψουν αυτήν την ιστορία, είχε τύχει να διαβάσω για άσχετο λόγο "Το δένδρο", του Στρατή Τσίρκα (συγχωρέστε με για το link στον βρωμερό τόπο του facebook, αλλά δεν βρήκα άλλον με μια γρήγορη ματιά...).


Αυτές οι δυο ιστορίες, με έκαναν να αναλογιστώ τη σχέση ανθρώπου και δένδρου... Βρήκα πάρα πολλά πράγματα που κυριολεκτικά και μεταφορικά συνδέουν τα δυο αυτά πλάσματα.

Κατ' αρχήν, όλες εκείνες οι έννοιες που μιλούν για την σταθερότητα του ανθρώπου, με την έννοια της ρίζωσης, με την ουσίας της βεβαιότητας, ως σταθεροποιητικό στοιχείο της ύπαρξης. Δεν μπορείς να υπάρξεις αν δεν ανήκεις κάπου, και το "ανήκειν κάπου" εμπεριέχει αυτό το -πού, που προσδιορίζει τόπο, χώρο, περιοχή...

Οι ρίζες μας...
Οι ρίζες της οικογένειάς μας, ή της πατρίδας μας...
Οι ρίζες της παράδοσής μας...
Το ρίζωμα σε έναν τόπο, ίσως αφιλόξενο, ίσως (σκέτο) ξένο...
Το δένδρο της ζωής (για να αναπτυχθεί θέλει ρίζες, σταθερό έδαφος)...


Με την ίδια βεβαιότητα, μιλάμε και για το επίκεντρο μιας κατάστασης ή ενός προβλήματος...

Η ρίζα του προβλήματος...
Η ρίζα του κακού...


Αλλά και η αναπόληση της επιστροφής σε αυτή την πολυπόθητη σταθερότητα, όταν μας ξεσηκώνουν και μας

Ξεριζώνουν...

ή όταν μας κάνουν να είμαστε

Φτερό στον άνεμο...
Έρμαια στο ανεμόδαρμα των καιρών...


Αυτά, από τη μια μιλούν για τη βάση, τη σταθερότητα, την αναγκαιότητα της στερεότητας, για να είμαστε πιο σωστοί, που τόσο ποθεί ο άνθρωπος. Δεν μπορεί ο άνθρωπος χωρίς αυτήν, δεν υπάρχει η ύπαρξή του, αν δεν πατούν τα πόδια του σε κάποια βάση. Ακόμα και αν αυτό είναι ψευδαίσθηση, που είναι ψευδαίσθηση (αλλά μην το πείτε στον άνθρωπο, όχι, για να μην τον τρομάξουμε, μα γιατί δεν μπορεί να το αντιληφθεί... οπότε, άδικος κόπος).

Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη, αυτή που είπε το σπουργιτάκι στη μικρή γοργόνα. Είναι η αποθυμιά, να ξεφύγουμε από όλα αυτά που μας βαστούν καρφωμένους

Ριζωμένους...

πιο σωστά, στο έδαφος, είναι όλα εκείνα που μας εμποδίζουν να απελευθερωθούμε και να πετάξουμε μακρυά. Θέλουμε να αποδεσμευτούμε από το σίγουρο,

Να ξεριζώσουμε το παρελθόν...

και μαζί του ό,τι σέρνει καταπίσω του και το δένει βαθιά μέσα μας, κρατώντας μας δέσμιους και ακινητοποιημένους. Είναι εκείνες οι προσπάθειες, που στοχεύουν να προτάξουμε τα γυμνά μας στήθη στο μένος των καιρών, είναι εκείνες οι ελπίδες που ζηλεύουν τα πουλιά όταν αυτά παιχνιδίζουν με του ουρανού τα ρεύματα και άλλοτε βουτούν στη γης, άλλοτε ορθώνονται καμαρωτά στον ήλιο... Είναι εκείνες οι φρούδες ελπίδες, όπως οι σάπιες φλούδες που φαντάζουν γευστικές στα μάτια ενός πεινασμένου (αλλά μην το πείτε στον άνθρωπο, ότι είναι φρούδες οι φλούδες, όχι για να μην τον απογοητεύσουμε, μα γιατί δεν μπορεί να το αποδεχτεί... οπότε άδικος κόπος).


Άνθρωποι και δένδρα λοιπόν, συνειδητοποιώ ότι μοιράζονται έναν κοινό προβληματισμό:

δεν μπορούν να επιβιώσουν απ' τη μια αν δεν έχουν στέρεη βάση, στο έδαφος, 

και απ' την άλλη, 

δεν μπορούν να αναπνεύσουν αν δεν έχουν το κεφάλι τους ψηλά, προς τον ελεύθερο και αβέβαιο ουρανό, κυνηγώντας τον πραγματικό και ζωοδότη ήλιο...


Άνθρωποι και δένδρα λοιπόν, διχασμένοι σε δυο κόσμους, σε έναν που μας θρέφει και έναν που μας αντρειώνει, λειτουργούν ως τις απαραίτητες εκείνες συνδέσεις του φυσικού και του μεταφυσικού...

Αυτά, σκεφτόμενος τυχαία ψες, πέφτω πάνω στο υπέροχο βίντεο με το νέο τραγούδι της Φωτεινής Βελεσιώτου "Αποθυμιά". Έμεινα άναυδος με το θέμα του βίντεο, που στην ουσία συνοψίζει όσα προσπάθησα να σας παραθέσω σε αυτή την ανάρτηση... Παρακαλώ θαυμάστε, το πέρασμα των ηρώων ανάμεσα στα δένδρα, τον παραλληλισμό ανθρώπων-δένδρων και των μαυρόασπρων αποτυπωμάτων τους, μα και το πέταγμα των ηρώων στα επουράνια, σε έναν κόσμο δίχως δένδρα, ρίζες και σταθερότητα, σε έναν κόσμο κυριολεκτικά στον... αέρα! Και όλα αυτά, υπό τους ήχους και τα κελεύσματα των μελωδιών της ψυχής... που σπαράζει από την αποθυμιά να φτάσει σε μια αγκαλιά...




"Αποθυμιά"
Στίχοι: Γιώργος Γκώνιας
Μουσική: Βαγγέλης Καζαντζής
Ερμηνεία: Φωτεινή Βελεσιώτου




Ενός κλαδιού η ερημιά 
το χέρι της απλώνει 
σαν αποχωρισμού αγκαλιά 
γέρνει και μας πληγώνει 

Μα ό,τι η ψυχή μας λαχταρά 
μες στην καρδιά τρυπώνει 
φωτιά ανάβει μες στο νου 
θεριεύει και φουντώνει





Υ.Γ.: Σαν πολλές συμπτώσεις συμπέσανε σε τούτο, των ανθρώπων και δένδρων, συμπόσιο... Τι να πώ; Κάποια στιγμή, θαρρώ πως θα ανακαλύψω τη ρίζα του κακού...



Ποιο το καθήκ(ι)ον σου;!



Σήμερα, πήγα να πάρω ένα σουβλάκι στο χέρι, καθότι δεν προλάβαινα να φάω σπίτι. Όμως, δεν ήθελα να πάρω σουβλάκι... από χέρι, αλλά στο χέρι!

Τι εννοώ; Για άλλη μια φορά, ήρθα αντιμέτωπος με το ελληνικότατο φαινόμενο, όχι του "πίτα-γύρο", αλλά του "άρπα κόλλα" ή αλλιώς, πιάστα με τα βρωμόχερά σου όλα... που με κάνει να γυρίζω απ' τα νεύρα μου, γύρω γύρω... 

Παραγγέλνω το κλασσικό: σουβλάκι κοτόπουλο με πατάτες, ντομάτα, μαρούλι, σως ουγγαρέζα. Η νεαρά που ανέλαβε να με εξυπηρετήσει, φοιτήτρια το πιθανότερον, (μια από τις τρεις που δούλευαν εκεί, ανάμεσα στον υπεύθυνο, κάτι σαν τους τρεις άγγελους του Τσάρλι φαίνονταν γύρω του - αυτές δούλευαν με ταχύτατους ρυθμούς, εκείνος έπαιρνε τα λεφτά, καθότι καθόταν, καθίκι οντας, πάνω από την ταμειακή μηχανή, νωχελικός), έπιασε το μαρούλι με τα χέρια της και το αφήνει -με χάρη ομολογουμένως- πάνω στο ανοιχτό σουβλάκι μου... Το τυλίγει εν συνεχεία -με χάρης συνέχεια- και μαζί τυλίγει και το θυμό μου και μου το δίνει, όπως επίσης μου τη δίνει... όταν το κάνουν αυτό. Αμέσως μετά, πετάγεται το καθίκι, από το καθίκι του και λέει: 2.50 ευρώ φίλε. -Πάρτα! -Φέρτα! Και σηκώνεται το καθίκι, απ' το καθίκι του, και σκαλίζοντας τη μύτη του, τραβά, όχι προς τη δόξα, αλλά προς την τουαλέτα...

Αμέσως, μου ήρθε στο νου το παρακάτω κείμενο του γιγαντοτεράστιου Άντον Τσέχωφ:


Ένας αριθμός 

"Τις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της. 

- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα 'χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν... Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια* το μήνα... 
- Για σαράντα. 
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ... 
- Δύο μήνες και πέντε μέρες... 
- Δύο μήνες ακριβώς... Το 'χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές. Πηγαίνετε περίπατο μετα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές... 

Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη. - Τρεις γιορτές... μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν... Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά; 

Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακκόκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα. 

- Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του... Βγάζουμε δύο ρούβλια... Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει... Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να 'χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια... 
- Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα. μουρμούρισε η Ιουλία. 
- Το 'χω σημειώσει! 
- Καλά... 
- Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα. 

Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι! 

- Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε... Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα. 
- Μπα; Και γω δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου! Τρία... τρία, τρία... ένα και ένα... Πάρ' τα... 

Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της. 
- Ευχαριστώ, ψιθύρισε. 

Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου. 

- Και γιατί με ευχαριστείς; 
- Για τα χρήματα. 
- Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ; 
- Οι άλλοι δε μου 'διναν τίποτα!... 
- Δε σου 'διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; Μπορείς να ζήσεις σ' αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου; Γιατί είσαι άβουλη; 

Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε..."


Ξέρετε, κάποιες φορές πιστεύω ότι αν από κάποιον λείπει ο αυτοσεβασμός, ό,τι και να του πεις, δεν θα μπορέσει να καταλάβει μια παραίνεση ή σύσταση ή σχόλιο για να γίνει καλύτερος.

Ο Αυτοσεβασμός όμως τί είναι; 

Είναι ότι "δεν κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν";

Ή μήπως, είναι "να κάνεις στους άλλους, αυτό που θες να σου κάνουν"; 

Για παράδειγμα, αν αυτή η νεαρά του σουβλατζίδικου -φοιτήτρια το πιθανότερον- έχει μάθει από το σπίτι της, ως δείγμα αυτοσεβασμού, ίσως αμεσότητας, να πιάνει τα πάντα με τα βρώμικα χέρια της, αν δηλαδή ο αυτοσεβασμός εξαργυρώνεται σε τέτοιες μικρές πράξεις, εντασσόμενες στη γαμημένη τη διαφορετικότητα των ανθρώπων και του τρόπου που προσεγγίζουν ή αντιλαμβάνονται τα πράγματα, πώς να κάνεις εσύ ο έρμος το σχόλιό σου ή την παραίνεσή σου, πώς να υποστηρίξεις το δίκιο σου; Επίσης, αν ο χοντρός νταβατζής-Τσάρλι του σουβλατζίδικου, έχει μάθει ότι η ζωή είναι μια χύμα κατάσταση, γεμάτη αδιαφορία, πώς να του ζητήσεις απόδειξη ότι δεν είναι ελέφαντας, όταν η όλη του η ύπαρξη πάσχει από... ελεφαντίαση; Κάποιος που μεγαλώνει, πάλι στα πλαίσια της γαμημένης της διαφορετικότητας, έχοντας ως βασική αξία ζωής, ένα "καθίκι", πώς να χωρέσει μέσα στο μυαλό του κάτι άλλο πέρα από... υλικό αφόδευσης;






Και το μέγα ερώτημα λοιπόν, παραμένει: 



"Εσύ θέλεις, αυτοί μπορούν;"





Όταν το κλασσικό, γίνεται κλάσεις ανώτερο...



Τα παλικάρια είναι απίστευτα θαρρώ...
Ανακαλύψτε τα!





Χρόνος ο Μεγαλοπρεπής!



Σήμερα κατάλαβα γιατί ο χρόνος πάντα θα κερδίζει.

Γιατί ακόμα και η κάθε βρισιά απέναντί του, ακόμα και ο θυμός εναντίον του, ακόμα και η παραμικρή προκαταρκτική προσπάθειά μας να τον δούμε σαν εχθρό ώστε να ξεκινήσουμε τη μάχη μαζί του με προσδοκώμενο φυσικά αποτέλεσμα την ήττα του, γίνονται στολίσματά του και προτερήματά του...

Όσο εμείς τον μειώνουμε και τον μηδενίζουμε, τόσο αυτός θα μεγαλώνει και θα γίνεται Μεγαλοπρεπής!


Λες σε κάποιον: "Είσαι πολύ λίγος, φίλε!", τον κοιτάς στα μάτια, τον φτύνεις και σηκώνεσαι και φεύγεις νικητής.

Τόλμα να πεις στο Χρόνο: "Είσαι πολύ λίγος, φίλε!", και αίφνης θα αντικρίσεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη, θα τον φτύσεις και θα φύγεις αρνητής... δηλαδή ηττημένος.


Σήμερα κατάλαβα γιατί ο χρόνος πάντα θα μπαίνει στης ψυχής μας την αυλή και θα την αλωνίζει όποτε και όσο γουστάρει...



"Η Αυλή"
Μαρία Λούκα