Ορθοπεταλιές!

Ένα σχόλιο για το προηγούμενο post:

έτσι όπως πάμε, με την κρίση στην κεφάλα μας και την επερχόμενη κοινωνική αποσύνθεση, όλοι στο τέλος, θέλοντας και μη, θα κυκλοφορούμε με ποδήλατo, όπως κάνουν οι αλλοδαποί εδώ εις Μυτιλήνη...

Οπότε, μην φοβάστε αγαπητοί μου ποδηλατόφιλοι, ήγγικεν η ώρα για ορθοπεταλιές!!!

"Το ποδήλατό μου"
Στίχοι: Άρης Δαβαράκης
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Ερμηνεία: Κώστας Μακεδόνας

Αντί για έ-λατο, φέτος ποδή-λατο!

Για ρίξτε ένα βλέφαρο αγαπητοί μου εδώ...

!Tango!

..."To describe the tango in twentieth-century culture is not to perceive a dance alone, but to realize concepts of gender, sexuality, physicality and sensual desire in pre-Millennial times. Like other phenomena of significance to the century, the tango's principles are not wholly fixed. One can still dispute the exact equilibrium beteween male and female, violence and control, but the continuing uncertainty regarding its meaning is another warrant for its cultural importance. Further, the tango seemed ot come from an illicit and deprived culture, with elements of destitution and coarseness. The century's special privilege is given only to that which still carries overtones of lust and earth. [...] The tango's passionate dance has become a compelling metaphor of the modern. Hence, there will never be a last tango; the tango is the ceaseless dance that we may choose to call death, that we affirm as sensual expression, that we gauge as political or individual liberty, that we see as life, and that we cannot stop."

(σελ. 196 από το υπέροχο βιβλίο 'tango' των Simon Collier, Artemis Cooper, Maria Sysana Azzi, Richard Martin)



Με αυτό το βιβλίο κατάλαβα γιατί μου αρέσει τόσο πολύ το τάνγκο!

Γιατί ενσαρκώνει τόσο βαθειά τις σχέσεις μεταξύ των δυο φύλλων, γιατί τις οπτικοποιεί σε ένα παιχνίδι ήχων, κινήσεων, νοημάτων και υπονοημάτων, αγγιγμάτων, συναισθημάτων, γιατί αποτυπώνει την πραγματική σχέση του άνδρα και της γυναίκας όπως έχει αποτυπωθεί στο μικρό μου μυαλουδάκι, εδώ και καιρό... Όσο και αν φαίνεται παράξενο, μέσα από αυτό τον χορό που ξεχειλίζει ανδρισμό, αναδεικνύεται η γυναικεία ικανότητα και ανωτερότητα και όχι το αντίθετο! Ναι, ναι... μην σας φαίνεται παράξενο.

Ο άνδρας, κατά την ταπεινή μου γνώμη και πιθανόν εξοργίζοντας πολλούς ομόφυλλους, είναι κατώτερο εξελικτικά ον από την γυναίκα. Εμείς έχουμε κύριοι όλα και όλα πέντε κουμπιά λειτουργίας, και πολλά λέω! Αυτές, έχουν... ούτε οι ίδιες ξέρουν πόσα κουμπιά λειτουργίας! Μπορούν να μαγειρεύουν, να σιδερώνουν, να βάφουν τα νύχια, να μιλάνε στο τηλέφωνο, να κανονίζουν τα αυριανά τους ραντεβού, να διαβάζουν τα άστρα, να παρακολουθούν τις απογευματινές εκπομπές, να σκέφτονται τι θα φορέσουν το βράδυ, και όλα αυτά όχι απλώς ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ αλλά και αποτελεσματικά αγαπητοί μου! Τι να πώ; Άβυσσος πραγματικά!

Πίσω στο τάνγκο τώρα: παρότι φαίνεται ότι ο άνδρας είναι αυτός που κατευθύνει και έχει εξουσιαστικό ρόλο στην κίνηση των σωμάτων, αφού αυτός πρώτος δίνει την κίνηση, η μαγεία αγαπητοί μου συνχορευτές, δεν είναι εκεί, αλλά στον άλλο πόλο, στη γυναίκα. Αν ο ρόλος του άνδρα εξαντλείται στο να δώσει στην ντάμα του όποια κίνηση του κατέβει στην κούτρα, εκείνη πρέπει να κάνει ταυτόχρονα δυο πράγματα: 1) να αντιληφθεί ό,τι έχει στο κεφάλι του ο καβαλιέρος και 2) να απαντήσει σε αυτήν την κίνηση, με ειδικά στολίσματα, σκέρτσια και νάζια. Άρα σε κάθε κίνηση του καβαλιέρου, η ντάμα πρέπει και να την αντιληφθεί αυτήν την κίνηση, αλλά και να απαντήσει με ανάλογο ύφος, δηλαδή οφείλει να κάνει δυο κινήσεις, με τέτοια μάλιστα χάρη που να ταιριάζει στην όλη χάρη -ας είναι και άχαρη- του καβαλιέρου, τηρώντας τον κανονισμό της ομοιομορφίας της κίνησης των δυο σωμάτων, σαν να ήταν ένα.

Γι'αυτό σας λέω. Η γυναίκα, ως ανώτερη, μπορεί να μπει σε αυτόν τον απαιτητικό ρόλο, της ντάμας, του "ακολούθου", που απαιτεί ταχύτητα και οξύνοια, ώστε να γίνει αντιληπτό και να απαντηθεί ό,τι ο καβαλιέρος δίνει με μία μόνο κίνηση. Δεν νομίζω όμως ότι ο καβαλιέρος δύναται να κάνει κάτι παρόμοιο...

Άρα την επόμενη φορά που θα αντικρύσετε χορό τάνγκο, παρατηρήστε με προσοχή σας παρακαλώ αυτά τα πλάσματα και τις θείες ικανότητές τους, όπως αυτές ξετυλίγονται από τον συγκεκριμένο χορό...

Υ.Γ.: Σήμερα ήθελα να γράψω για πολιτική, αλλά όταν είδα το κάτωθι βίντεο, είπα: δεν γαμιέται και η πολιτική; Καλύτερο το τάνγκο! Υγιαίνετε.

Έ-κληση νευρολογικών αντανακλαστικών!

Χτες διάβασα το κάτωθι ηλεκτρονικό μήνυμα από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου:



"Προς τους φοιτητές των Πανεπιστημιακών Τμημάτων του Παν/μίου Αιγαίου

Σας ενημερώνουμε ότι οι Γραμματείες των Τμημάτων του Ιδρύματος θα χορηγούν απλές βεβαιώσεις σπουδών, βάσει των οποίων πιστοποιείται η φοίτησή σας στο Ίδρυμα, και στους γονείς σας, κατόπιν αιτήσεως αυτών, εφόσον αυτές ζητούνται για λόγους φορολογικούς ή λόγους είσπαραξης επιδομάτων (σχετική Νομοθεσία Ν. 2472/97).

Εκ μέρους της Κεντρικής Δ/νσης Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας"



Επειδή δεν μπορούσα να καταλάβω ακριβώς τι θέλει να πει ο ποιητής - συντάκτης του μηνύματος αυτού, και θέλοντας να εξετάσω τα αντανακλαστικά του Πανεπιστημίου Αιγαίου, με το να τους προκαλέσω λιγάκι, έστειλα το κάτωθι σαν απάντηση:



"Κύριοι και κυρίες της Κεντρικής Δ/νσης Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας, θα μπορούσατε να μου πείτε ακριβώς τι εννοείτε με αυτό το μήνυμα που στέλνετε;

Θέλετε να πείτε ότι θα χορηγούνται οι βεβαιώσεις σπουδών "υπό τον όρο να" ζητούνται για φορολογικούς λόγους και μόνο;

ή

ότι θα χορηγούνται οι βεβαιώσεις σπουδών "αφού" ζητούνται για φορολογικούς λόγους;

Είναι δυο διαφορετικές έννοιες, προερχόμενες από δυο διαφορετικές χρήσεις του όρου "εφ'όσον" (1.υπο τον όρο να, 2. αφού, λεξικό Μπαμπινιώτη, σελ.704).

Παρακαλείστε λοιπόν - όπως ταιριάζει καλύτερα σε χώρο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης εξάλλου- να είστε πιο ακριβείς στις διατυπώσεις σας!

Με εκτίμηση,

Τρογκάνης Στράτος
Α.Μ. 15108158
φοιτητής, 3ο έτος, τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας
τηλ.69........"



Σας πληροφορώ λοιπόν, ότι δεν πέρασαν 10 λεπτά από την ώρα που έστειλα την απάντηση (να τονίσω ότι ήταν περίπου 19.00 Δευτέρα απόγευμα, και έξω η βρόχα έπεφτε ράιτ θρου και το κρύο περόνιαζε κοντά στους 2 βαθμούς κελσίου) και χτύπησε το κινητό μου! Ήταν η διευθύντρια της Δ/σης Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας και αφού μου συστήθηκε μου είπε ότι δεν καταλάβαινε τι εννοώ με τη λέξη "αφού" και προσπάθησε να μου εξηγήσει το νόημα του mail που είχε στείλει. Επίσης τόνισε ότι και η ίδια είναι απόφοιτη φιλολογικής σχολής και ειλικρινά δεν καταλάβαινε τι είναι αυτό που δεν καταλάβαινα, μιας και τα γραφόμενά της ήταν ξεκάθαρα. Εγώ προσπάθησα να της εξηγήσω τον προβληματισμό μου και δια τηλεφώνου, δεν φάνηκε να τα κατάφερα όμως... Η συζήτηση κινήθηκε σε πολύ ήρεμο και ζεστό κλίμα ομολογουμένως, δεν έχω παράπονο. Παράπονο έχω από κάτι άλλο που μου είπε, κλίνοντας, σαν συμβουλή -όπως σημείωσε- μιας μεγαλύτερης προς έναν μικρότερο: είπε ότι δεν χρειάζεται να κατακρίνουμε αμέσως ένα λάθος που κάνει κάποιος σε έναν δημόσιο φορέα και δεν χρειάζεται να σπεύδουμε να αντιδράσουμε σε κάτι που μας φαίνεται λάθος...

Συμπεράσματα από αυτό το τηλεφώνημα:

1. Δεν περίμενα δημόσιος υπάλληλος σε θέση διοίκησης σε πανεπιστήμιο της χώρας, να δουλεύει Δευτέρα απόγευμα και να είναι ετοιμοπόλεμος όσον αφορά τα mail που δέχεται... Μπράβο πραγματικά στο πανεπιστήμιο Αιγαίου και στην συγκεκριμένη κυρία, που μου απέδειξαν -για μία ακόμη φορά- ότι το πανεπιστήμιο Αιγαίου έχει ακόμα υγιή αντανακλαστικά που εκλύονται με φυσιολογική ταχύτητα! Ειλικρινά δεν το περίμενα...

2. Και σας λέω ότι ναι, ήμουν λίγο δηκτικός στο mail μου και επιθετικός - τσαμπουκαλεμένος στο ύφος μου. Δεν είναι όμως συμβουλή αυτή που μου δίνεις κυρία μου! Δεν γίνεται ένας μεσήλιξ άνθρωπος, που έχει αρχίσει τον κατήφορο της κοινωνικής του ζωής, να συμβουλεύει έναν νέο, που μόλις τώρα αρχίζει να ανηφορίζει τη δική του κοινωνικής ζωή, να μην αμφισβητεί τόσο έντονα και τόσο απότομα κάτι που του φάνηκε λάθος... Η απάντησή μου, είναι γιατί όχι, παρακαλώ; Γιατί με συμβουλεύετε να μην εκφράζω επώνυμα, ευθαρσώς και την ώρα που γουστάρω να το εκφράσω, ό,τι θεωρώ ότι είναι στραβό και κουταμάρα; Μην σας πω μάλιστα, ότι επειδή δεν υπάρχει μια ανάλογη συμπεριφορά φτάσαμε εδώ που φτάσαμε... (Αυτή η σκέψη, πραγματικά δεν μπορώ να μην την συνοδέψω από μια άλλη σκέψη που μου γεννάται σχεδόν αυτόματα και αφορά -το 'χω ξαναπεί άλλωστε- τον κοινωνικό ορισμό του "χαφιέ". Θεωρούμε σήμερα ότι χαφιές και ρουφιάνος είναι αυτός που θα πάει στην πολεοδομία και θα καρφώσει τον γείτονά του ο οποίος χτίζει με παράνομη άδεια το τριώροφο μπροστά ακριβώς από το δικό του σπίτι... Τι παρωδία και τι κοροϊδία -άγνωστε- Θεέ μου;)

Επειδή ακριβώς μας μεγάλωσαν με το να μην μιλάμε και να μην αντιδράμε, ούτε για τα πιο μικρά ούτε για τα πιο μεγάλα θέματα, επειδή μας μπέρδεψαν με τα λόγια τους και ασαφοποίησαν τα νοήματά τους, επειδή δεν ακούν αυτά που θέλουμε να πούμε, επειδή δεν αρκούν αυτά που θέλουν να πουν, καταλήξαμε αγαπητοί μου να είμαστε μια γενιά που σπουδάζει διαρκώς και αγωνιά για την απόκτηση ολοένα και περισσότερων πτυχίων με μόνο κέρδος να αντιλαμβανόμαστε ένα και μόνο πράγμα: ότι η κοινωνία ετούτη δεν χρειάζεται πτυχία, αλλά ειλικρίνεια... Μας κορόιδεψαν αγαπητοί μου! Μας είπαν ψέμματα. Και πώς γίνεται να ακολουθήσουμε εμείς την ειλικρίνεια όταν όλη μας η ζωή έχει χτιστεί πάνω σε ένα ψέμα που μας δίδαξαν οι ίδιοι οι δάσκαλοί μας;

Πώς γίνεται να έχεις ειλικρίνεια, όταν δεν την έχουν τηρήσει ούτε κατά διάνοια, όλοι αυτοί που σου ζήτησαν να έχεις τρία πτυχία, δύο μεταπτυχιακά, ένα διδακτορικό, πτυχίο σε πέντε γλώσσες, σε καράτε, σε βαράτε, σε τάο τσινγκ, σε υπολογιστές, και εγώ δεν ξέρω σε τι άλλο; Πώς γίνεται να έχεις ειλικρίνεια, όταν σου πήραν τα καλύτερά σου χρόνια διαβάζοντας κλεισμένος στο σπίτι, χωρίς να σε αφήνουν να βγεις έξω να παίξεις στο χώμα και να ματώσεις ή να παίξεις "φτου ξελευθερία" ή "αλήθεια ή θάρρος"; Πώς γίνεται να έχεις ειλικρίνεια, όταν καταλήγεις να μεταμορφώνεσαι σε έναν πνευματικά ευνουχισμένο άνθρωπο, από το πολύ το πνεύμα (πρόκειται για το φαινόμενο overdose το λεγόμενο) που σου μετέδωσαν οι ίδιοι οι "δάσκαλοί" σου (ναι, για αυτούς μιλάω που ζητούσαν να κατεβάσεις απέξω ολόκληρα κεφάλαια βιβλίων και ολόκληρους τύπους, χωρίς να σε βάζουν να σκεφτείς λιγάκι με το φτωχό σου μυαλουδάκι);

Συμπέρασμα από τα συμπεράσματα της τηλεφωνικής κλήσης που δέχτηκα:

Χαίρομαι, κυρία μου εκ της Δ/σης Σπουδών, που ήσασταν στη θέση που έπρεπε να ήσασταν. Λυπάμαι όμως, που δεν ξέρετε πραγματικά τι να κάνετε σε αυτήν τη θέση που είσαστε.

Υγιαίνετε,

εκ της Δ/σεως του σπιτιού μου!

Με εκτίμηση,

astromonos

Για αγγειο(συγ)κινητικούς λόγους...

Σήμερα έκλαψα με αφορμή μια ταινία, όπως δεν είχα ξανακλάψει ποτέ.

Έκλαψα για την πουτάνα την τύχη που διαφεντεύει τη ζωή μας,
για αυτούς που έχω χάσει, για εκείνους που πρόκειται να χάσω,
για αυτούς που έχουν χάσει, για εκείνους που δεν πρόκειται να κερδίσουν ποτέ,
για τα συναισθήματα που μπλέκονται στο δίχτυ του χάους,
για την ατελή τελειότητά μας, για την απέραντη μοναχικότητά μας,
για την άδικη παρανόηση των νοημάτων, για την καταδίκη των παραστρατημάτων,
για τους κόμπους στο λαιμό, και τους κόμπους στο μυαλό,
για το φρούδο των ονείρων, για την πίστη των απείρων,
για την ενέργεια της κίνησής μας, για το αβέβαιο της δήλωσής μας,
για το ασήμαντο της ζωής μας, για το σπουδαίο της συνάντησής μας,
για της γενιάς μας τα κρίματα και των παπούδων μας τα ποιήματα,

για την ασημαντότητα των σκέψεών μου...
και το κενό των προορισμών μου...

Σήμερα έκλαψα με λιγμούς.

"When I look at you"

Miley Cyrus

Το κοινωνικό δίχτυ!

Αναδημοσίευση από το φύλλο της 9ης Δεκεμβρίου της "Καθημερινής" στη στήλη "Γράμματα Αναγνωστών":


"Εχουμε ανάγκη από στρατιώτες

Κύριε διευθυντά,

Στους σημερινούς ζοφερούς καιρούς που ο κόσμος αναζητεί απεγνωσμένα κομμάτι τόπου σταθερού για να «γαντζώσει» την ελπίδα του, δεν είναι λίγες οι φωνές που ακούγονται από παντού για την ευθύνη που βαραίνει την «πνευματική ηγεσία» του τόπου, να δώσει χέρι βοήθειας για την έξοδο από το αδιέξοδο.

Το κακό είναι ότι η κοινωνία περιμένει αυτή τη βοήθεια να έλθει υπό τη μορφή κάποιου οργανωμένου σχήματος, που θα ενσαρκώσει ένα νέο «αφήγημα» (μια λέξη που ταιριάζει σ' έναν λαό που είναι εθισμένος στο «παραμύθιασμα»), όπως είναι σήμερα του συρμού να ονοματίζεται το «όραμα» μιας κοινωνίας. Αυτού του τύπου η προσδοκία έχει σύμφυτο μέσα της το σπέρμα της ουτοπίας. Ποιος γνωστικός άνθρωπος σ' αυτόν τον τόπο, με αυτή την ιστορία και αυτό το παρελθόν αγνωμοσύνης και αχαριστίας από μέρους των πολλών και αρχομανίας και αλαζονείας από μέρους των ολίγων, θα θελήσει να μπει σε τέτοιου είδους περιπέτειες;

Με αυτό το σκεπτικό η «πνευματική ηγεσία» καλώς ποιεί και ουδέν πράττει.

Αυτό μπορεί να απαλλάσσει από τις ευθύνες τη συλλογικότητα αλλά όχι και την ατομικότητα. Και όσο και αν ακούγεται αντιφατικό, η κοινωνία μας έχει ανάγκη σήμερα από άτομα (προσωπικότητες) και όχι από φορείς (συνδικαλιστικού τύπου). Εις την απλήν ελληνικήν έχει ανάγκη από στρατιώτες - οπλίτες και όχι από στρατηγούς - επιτελείς. Πολλοί (και πολλές) είπαν ότι θα υπηρετήσουν τον τόπο ως στρατιώτες (αν εκεί τους τοποθετήσουν τα δημοκρατικά θέσμια), αλλά με τη στάση τους απλώς απέδειξαν την αλήθεια της σοφίας του λαού που λέει ότι «είναι βαριά η καλογερική».

Είναι κοινή η αντίληψη ότι η «Διανόηση» είναι κάτι το ιδεατό και αφηρημένο που θεωρεί τον κόσμο από τη δική της θεωρητική σκοπιά. Ανάμεσα στην «αυθόρμητη διακύμανση του τίποτα» της φυσιοκρατίας και στο «αδιανόητο τίποτα» του ησυχασμού πού να βρεθεί χώρος για την αναζήτηση του προσώπου του «πλησίον»;

Ενας βαθύς στοχαστής, αλλά και αυστηρός τιμητής των πάντων, προσδοκά κάποια αναθεώρηση του Συντάγματος που θα φέρει ως διά μαγείας την άνοιξη στη χειμαζόμενη Ελλάδα. Και όμως, υπάρχουν Ελληνες που παίρνουν το ζήτημα προσωπικά και πρακτικά.

Σίγουρα θα ήταν μεγάλη χαρά όταν μαθαίναμε ότι κάποιος από αυτούς είναι απλό αλλά ενεργό μέλος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, της Unicef, της Διεθνούς Αμνηστίας, της Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες ή όποιας άλλης οργάνωσης που υπηρετεί τον πόνο και τη δυστυχία των συνανθρώπων μας (όπως έκανε για παράδειγμα ο αείμνηστος Αντώνης Σαμαράκης).

Ποιος θα μπορούσε να μην αναγνωρίσει αφενός τη δυναμική συμβολή της συμμετοχής αυτής στο κύρος του φορέα που θα υπηρετούσε και αφετέρου την τεράστια δύναμη του παραδείγματος που θα έσπευδαν να μιμηθούν πλειάδα όση προσώπων, που έχουν τη διάθεση να συστρατευθούν για το καλό της χώρας; Τι πιο τρανταχτή απάντηση στους ντόπιους και ξένους καλοθελητές που με μοχθηρία ψιθυρίζουν ότι «στην Ελλάδα όλοι τα παίρνουν»; Μήπως η άνθηση και η πρόοδος αυτών των επιμέρους οργανισμών θα είχε αντίκτυπο και στη λειτουργία του μεγάλου Οργανισμού, της Ελληνικής Κοινωνίας;

Πολύ πιθανόν ναι. Αλλά αυτό προϋποθέτει, όχι αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά της «καθεστηκυίας» λογικής μας: «Τι παραπάνω μπορεί να κάνει ένας πνευματικός άνθρωπος, παρά να μιλάει και να γράφει», διερωτήθηκε ένας σύγχρονος στοχαστής. Απλούστατα, να παράγει «ποιήματα». Αλλά αυτά να είναι αποτελέσματα όχι μόνον του «λέγειν» αλλά και του «ποιείν»."

Ανδρεας Κ. Ντεληθεος - Αναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών



Και ρωτάω εγώ, για να συνεχίσουμε την συζήτηση:

- Πώς θα επέλθει το πολυπόθητο ποιείν; Πώς ο άπραγος θα κάνει κίνηση; Ωραίο και εύκολο θεωρητικά, αλλά πώς πραγματώνεται κοινωνικά; Πώς θα κλείσουμε αυτήν την έρημη τηλεόραση (είναι ένα μόνο κουμπί ξέρετε, αλλά κανείς δεν το πατά το γαμημένο...) για να βγούμε μια βόλτα στη βροχή και στο κρύο; Μην ξεχνάμε, ο άνθρωπος, φυγόπονο όν...

Τις προάλλες, σκεφτόμουν, μετά από μια πολύ σύντομη ιστορική ανασκόπηση της πορείας του ανθρώπου, ότι σχεδόν πάντα ίσχυε το ίδιο μοτίβο: γύρω στο 95% του πληθυσμού αποτελούσε τη μάζα, τον όχλο, που στην ουσία ανήκε σε αυτούς που δεν ποιούσαν τίποτα, παρά μόνο κουράδες και εμπόδια, και το υπόλοιπο 5% αποτελούσε τους γραφικούς εκείνους τύπους που ήταν οι δακτυολοδεικτούμενοι, τα μαύρα πρόβατα, αυτοί που ποιούσαν πραγματικά ποιήματα και αυτοί που ενέπνεαν άλλους να συνθέσουν ποιήματα ("...οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά..."). Το ερώτημα πάντως παραμένει: πώς θα αυξήσει τα ποσοστά του αυτό το 5%;

Αν θέλετε την απάντησή μου: είναι καθαρά θέμα συγκυριών και τύχης, και τίποτε άλλο! Το αν οι μικρές φωτίτσες που διάσπαρτα σιγοκαίνε στην κοινωνία εδώ και εκεί, γίνουν μεγάλη φωτιά-πυρκαγιά που θα καθαρίσει όλα τα ξερόχορτα, εξαρτάται καθαρά από συγκυρίες. Να απαριθμήσω μερικές;

- η προσωπική φιλοσοφική θεώρηση του καθενός, που σχετίζεται με την παιδεία του καθενός, που με τη σειρά της σχετίζεται με την εκπαίδευση του ατόμου, που με τη σειρά της σχετίζεται με τους καθηγητές που έτυχε να έχει αυτό το άτομο, με τα βιβλία που έτυχε να διαβάσει, με τις εμπειρίες που έτυχε να βιώσει, με το οικογενεικό περιβάλλον που έτυχε να τον περιφρουρήσει, με τα γονίδια που έτυχε να φέρει...
- η προσωπική φιλοσοφική θεώρηση του γείτονα του καθενός, που σχετίζεται... κλπ κλπ
- η προσωπική φιλοσοφική θεώρηση του προϊστάμενου του καθενός, που σχετίζεται... κλπ κλπ
- η προσωπική θεώρηση τελικά του καθενός από εμάς που ζούμε τώρα στον πλανήτη, που ζήσαν μέχρι τώρα στον πλανήτη και που θα θελήσουν να ζήσουν αύριο στον πλανήτη. Κοινώς... χάος, αυτά τα κοινωνικά δίκτυα, αγαπητοί μου! Και κανείς δεν ξέρει τη δυναμική τους.

Και αν κρίνω από την αναλογία 95%-5% των κοινωνικών συμπεριφορών, δεν δυσκολεύομαι να πώ ότι μάλλον περίπου η ίδια αναλογία θα ισχύει και στη γονιδιακή μας δεξαμενή... Δεν ξέρω πόσα χρόνια χρειάζονται να περάσουν εξελικτικά για να αλλάξουμε κοινωνική συμπεριφορά και αν αυτό τελικά επιτευχθεί, αλλά μέχρι τότε, ο άνθρωπος, αυτό το κοινωνικό ζώο, θα κρύβεται πίσω από τη μάζα και τον όχλο και αυτός που θα παραστρατεί, δεν θα βαφτίζεται ως καλός στρατιώτης (ευ-στράτιος), κύριε Ντεληθέο, αλλά ως το μαύρο πρόβατο που είναι εκτός ομάδος. Και ξέρετε, είναι πολύ σκληρό να είσαι εκτός ομάδος, είναι μια εξορία... Ο Αριστοτέλης το έχει περιγράψει καταπληκτικά αυτό στο κάτωθι ρητό του:


"...και εκείνος που δεν μπορεί να είναι μέλος μιας κοινωνίας ή λόγω της αυτάρκειάς του δεν τη χρειάζεται την κοινωνία, αυτός δεν είναι μέρος της πόλης και είναι κατά συνέπεια είτε θηρίο είτε θεός..."

(Αριστοτέλης, "Πολιτικά" Α)

Ως ότου λοιπόν αναθεωρήσουμε (βασικά η τύχη, όχι εμείς...) τι ορί-ζουμε ως κοινωνία και ως πόλιν και πάνω σε τι βάσεις θέλουμε να ζούμε, θα ταλανιζόμαστε μεταξύ ευχολογίων και αντιρρήσεων, συγκρούσεων και παρανομιών, νομοθετημάτων και εγκλημάτων, εξοριών και καταδικάσεων των μαύρων προβάτων της λευκής μας χαριτωμένης ζωούλας...

Μέχρι την ανατροπή μέσα μας λοιπόν, ας αρκεστούμε στην ποιητική καταγραφή και κατανόηση αυτού του χαώδους ταλανίσματος μέσα στα κοινωνικά δίχτυα...

"Το δίχτυ"
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Ερμηνεία: Σωτηρία Λεονάρδου

Ε.Β.Κ.Ε.

Πόσο δύσκολες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις τελικά; Θα χρησιμοποιούσα τον όρο χαοτικές σαν τον πιο αντιπροσωπευτικό και περιγραφικό.

Ποτέ δεν θα είσαι σίγουρος και θα πλέεις στην κυματιστή αβεβαιότητα της καθημερινότητάς σου. Θα προσπαθείς να βρεις άγκυρες με πολλά ονόματα, όπως παιδιά, δουλειά, γονείς, για να σε στεριώσουν κάπου... Πάντα όμως θα κλωνίζεσαι, πάντα θα είσαι στην πραγματικότητα γυμνός στις θύελλες... και θα κρυώνεις, όπως σήμερα που έπεσε απότομα η θερμοκρασία.

Ημέρα εκμυστηρεύσεων η σημερινή, από άτομα που θαυμάζω. Ημέρα που οι αλήθειες περνούν από μπροστά μου, αναζητώντας μια ζεστή γωνιά να κουρνιάσουν. Και εγώ ανοίγω τα αυτιά μου, ανοίγω και τα μάτια μου και τις αφήνω να με διαπεράσουν. Το κρύο αυτών των αληθειών είναι πολύ πιο τσουχτερό από το κρύο της ατμόσφαιρας...

"Τι σε νοιάζει εσένα"
Στίχοι, Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Ερμηνεία: Ροβένα Αλευρά



Αγαπητή κα Ε.Β., είστε μαγκάκι ως εκεί που δεν πάει!



"Μετρώ τα κύματα"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Νίκος Πορτοκάλογλου



Αγαπητή Κ., πότε πάνω πότε κάτω είναι ετούτη η ζωή, σαν τα κύματα...
"Ελευθερία χωρίς αγάπη, είναι ποτάμι χωρίς νερό..."
Αγάπη χωρίς ελευθερία, όμως τι είναι; (Να υποθέσω) Νερό χωρίς ποτάμι...



"Ταξίδι"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Νίκος Πορτοκάλογλου



"Στάση, κορίτσια που 'χω χάσει"
Αγαπητή Ε. μπες μέσα, κάνει κρύο... Ίσως σε κάποια άλλη ζωή!

Υ.Γ.: Α, ρε Πορτοκάλογλου, πόσο βαθύς γνώστης των ανθρωπίνων σχέσεων είσαι;!

Ο βίος ξανά βραχύς, η τέχνη ξανά μακρά...

Σε συνέχεια του post της 9ης Νοεμβρίου 2010, με τίτλο "Ο βίος βραχύς, η τέχνη μακρά":

Γυναίκα ασθενής μας δείχνει τις προάλλες ένα σκεύασμα, το οποίο περιείχε teriparatide, λέγοντάς μας ότι της το έδωσε ο ορθοπεδικός για αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης. Ψάχνοντας επί τόπου στον ΕΟΦ βρίσκω ότι είναι ανασυνδυασμένη παραθορμόνη... Και αναρωτήθηκα, πώς γίνεται να δίνεις παραθορμόνη, (μια ορμόνη που προκαλεί οστεόλυση, δηλαδή απώλεια οστικής μάζας), για αντιμετώπιση της απώλειας οστικής μάζας, δηλαδή της οστεοπόρωσης; Κουφό και αντιφατικό!! Ψάχνοντας ξανά επί τόπου στο διαδίκτυο, τι κάνει η έρημη η PTH, βρήκα ότι επιδρά στους οστεοβλάστες!! Καλά ρε καραμήτρο, λέω στον εαυτό μου, εσύ δεν έμαθες ότι η PTH, δρά στους οστεοκλάστες, προκαλώντας απώλεια οστού;;;

Ένοιωσα, όπως όταν καταρέει ένας κόσμος τόσο δεδομένος μέσα σου! Το μεσημέρι που επέστρεψα σπίτι ανοίγω τη Βίβλο της Ενδοκρινολογίας, του καθηγητή Μ.Μπατρίνου ("Σύγχρονη Ενδοκρινολογία", εκδ. Π.Χ.Πασχαλίδη 1999, σελίς 591, παρ.4 - ίσως το καλύτερο βιβλίο που μας χορηγήθηκε σε αυτήν τη σχολή που βγάζει τέρατα [γνώσης εννοώ φυσικά!]), και διαβάζω έκπληκτος:

"... Δράση στα οστά. Η PTH ασκεί δράση σε όλα τα κύτταρα του οστίτη ιστού και κατά συνέπεια διεγείρει τη δράση των οστεοκλαστών αλλά και των οστεοβλαστών. Στις φυσιολογικές συγκεντρώσεις η δράση πάνω στους οστεοβλάστες υπερτερεί με αποτέλεσμα η PTH να εμφανίζει αναβολική ενέργεια και να διεγείρει τη σύνθεση νέου οστού. Σε παθολογικές καταστάσεις υπερέκκρισης της PTH, κυριαρχεί η δράση της στους οστεοκλάστες και παρατηρείται καταστροφή του οστού με απελευθέρωση αλάτων ασβεστίου και φωσφόρου από τους κρυστάλλους του υδροξυαπατίτη που διαλύονται...".

Κύριοι, τίποτα δεν είναι απόλυτο και βέβαιο. Τόσο απλά και ξεκάθαρα, κάποιες φορές σου φανερώνεται μπρος στα μάτια σου η μικρότητά σου... έτοιμη να σου βγάλει τα μάτια και να σε στραβώσει, εσένα που θεωρείς ότι "ξέρεις". Παπάρια μάντολες, ξέρουμε, και άλλα τόσα θα μάθουμε... Η ανατροπή είναι ίσως ο πιο διδακτικός τρόπος για να αντιληφθούμε ότι στην επόμενη γωνία δεν ξέρουμε τι μας περιμένει. Έτσι, αυτός που είναι διαρκώς σε αγωνιστική κατάσταση και έτοιμος να τα χάσει όλα, ίσως έχει ένα πλεονέκτημα (πέραν του εξελικτικού): απολαμβάνει πιο πραγματικά (άρα πιο αληθινά;) τον κόσμο γύρω του.

Μέχρι τις επόμενες ανατροπές λοιπόν... παραμύθια και αλήθειες μπλέκονται και χορεύουν τον δικό τους ζευγαρωτό κοσμικό χωρό...

"Δεν μ'ένοιαξε να χάσω"
Στίχοι, Μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης
Ερμηνεία: Μπάμπης Στόκας





Λευκό χαρτί οι σκέψεις μου
Τα λόγια κι οι προβλέψεις μου
Πήγαν κι απόψε στράφι
Και τούτη η νύχτα η θολή
Μοιάζει μποτίλια αδειανή
Που ξέμεινε στο ράφι

Δε μ' ένοιαξε να χάσω
Κι είπα θα σε ξεχάσω
Μα τις σκιές φοβάμαι
Κι ακόμα σε θυμάμαι

Με αυταπάτες παιδικές
Χάνονται οι μέρες μου αργές
Κι όλα τα αρνιέμαι
Τσιγάρα και φτηνό αλκοόλ
Κι ο θρύλος να μη βάζει γκολ
Κι αποξεχνιέμαι

Δε μ' ένοιαξε να χάσω
Κι είπα θα σε ξεχάσω
Μα τις σκιές φοβάμαι
Κι ακόμα σε θυμάμαι

Κι αν ίσκιους πάλι κυνηγώ
Είναι που μ' έμαθες να ζω
Βαθιά μες στο σκοτάδι
Και κάθε ώρα που περνά
Παραμυθιάζομαι ξανά
Πως θα 'ρθεις κάποιο βράδυ

Δε μ' ένοιαξε να χάσω
Κι είπα θα σε ξεχάσω
Μα τις σκιές φοβάμαι
Κι ακόμα σε θυμάμαι

Όταν ένα θηλυκό μιλά για Αρσενικό

Έτσι, κάποια μέρα, εκεί που δεν το περιμένει κανείς, γίνεται μια ανακοίνωση από ένα πασίγνωστο θηλυκό που ακούει στο όνομα NASA! Και αλλάζει τα δεδομένα. Ανατρέπει την μέχρι τώρα εικόνα σου για τον κόσμο. Διότι τελικά, ξέρετε... όλα είναι θέμα εικόνας. Και επειδή καμία εικόνα δεν είναι ποτέ σταθερή, (διότι απλά αυτός που την κοιτά δεν είναι ποτέ ο ίδιος κα άρα σταθερός), μπορεί και αλλάζει.

Μια άλλη βιοχημεία, μια άλλη βιολογία, ένας άλλος μεταβολισμός, μια άλλη εναλλακτική άποψη για τη ζωή, μια ακόμα ετερότητα, αλλά τόσο, επιστημονικά και φιλοσοφικά, σαγηνευτική...

Δεν είναι "κάπως" τα πράγματα, αλλά "κάπως" είναι ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα. Όσο προστίθενται νέα στοιχεία σε αυτά που μελετάμε, τόσο θα αναθεωρούμε τις απόψεις μας και θα χτίζουμε νέες θεωρίες.

Αυτό βέβαια το φαινόμενο, έχει περιγραφεί τόσο ωραία από τον Παλαμά στον Δωδεκάλογο του Γύφτου του (δεν γινόταν φυσικά να μην τονίζεται η έννοια των άστρων σε ένα τέτοιο φαινόμενο προσπάθειας κατανόησης του κόσμου από τον μικρούλη ανθρωπάκο):

"...Όσα βουνά κι αν ανεβείτε,
από τις κορφές τους θ' αγναντεύετε άλλες κορφές,
ψηλότερες, μιαν άλλη πλάση ξελογιάστρα
και στην κορφή σα φτάσετε την κατάψηλη
πάλε θα καταλάβετε πως βρίσκεστε
σαν πρώτα κάτου απ'όλα τ'άστρα..."

Έι, ΕΣΥ τέρας!

Αντιμετωπίζεις ένα δαχτυλάκι του τέρατος. Ούτε καν ολόκληρο το τέρας.

Βλέπεις πόσο δυσκίνητο και βαριεστημένο είναι.

Βλέπεις πόσο πολύπλοκο είναι.

Αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι (κατά το δικό σου σύστημα αντίληψης πάντα!) γιατί δυσλειτουργεί. Για 2 κυρίως λόγους:

α) υπάρχουν άτομα ακατάλληλα για τις θέσεις που κατέχουν.

β) υπάρχουν άλλα άτομα που απέναντι σε εκείνα τα ακατάλληλα άτομα (τα οποία σχεδόν πάντα, σαν τον διάλο, τυγχάνει να είναι προϊστάμενοι), δεν έχουν την πρόθεση και την προθυμία να αντισταθούν, οπότε θέτουν τους εαυτούς τους στους συμβιβασμένους και βολεμένους.

Κουράζεσαι όταν πρέπει να καταναλώσεις τόση ενέργεια για να παλέψεις με το ένα δαχτυλάκι. Αναρωτιέσαι: πόση άραγε ενέργεια χρειάζεται για να πολεμήσεις ολόκληρο το τέρας;

Απογοητεύεσαι με την τόσο διαφορετική αντίληψη που έχει ο συνάδερφός σου για την ίδια εργασιακή εμπειρία (καλά είπαμε, ανοχή στη διαφορετικότητα, αλλά πόσο πια;!).

Λες, αν δεν μπορούμε 10 νοματέοι να συνεννοηθούμε, πόσο μάλλον 10 εκατομμύρια Έλληνες νοματέοι... Άρα μην μας φαίνεται παράξενο που η χώρα οδεύει για φούντο!


Κύριοι, αυτό το τέρας έχει ονόματα πολλά:

- Εθνικό Σύστημα Υγείας
- Υπουργείο Υγείας
- Υπουργείο Οικονομικών
- Βουλευτές
- Κράτος
- Παρακράτος
- Διαφθορά
- Συμφορά
- Παραφθορά
- Ο φυγόπονος εαυτός μας
- Η εγωιστική μας φύση


Πώς θα ξεφύγουμε από εδώ; Μόνο μέσω της πειθούς και του διαλόγου. Να πείσουμε ποιούς και τι; Να πείσουμε όλους τους ανθρώπους για το δικαίωμα που έχουν όλοι οι υπόλοιποι εκτός από αυτούς, να ζουν αξιοπρεπώς και να τους σέβονται. Απαραίτητη προϋπόθεση όλων αυτών; Η παιδεία.

"Οι μοιραίοι"
Ποίηση: Κώστας Βάρναλης
Σύνθεση: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης