Είναι μια νέα προσπάθεια συνάντησης των πνευμάτων κάτω από το φως του έναστρου βραδινού ουρανού, τις ώρες που βγαίνουν οι νεράιδες και τα παραμύθια φαίνονται αληθινά...
Και για να μιλήσουμε και για το αεικίνητο είδος του πλανήτη μας, που πριν λίγες ώρες γιόρταζε... Είναι η ΓΥΝΑΙΚΑ και νομίζω το παρακάτω εξαιρετικό τραγουδάκι είναι ενδεικτικό της δυναμικής που εκπέμπει αυτό το είδους...
Αντικρύζοντας την παρακάτω εικόνα έξω απ' το σπίτι μου, κοντοστάθηκα:
Μια τόσο απλή εικόνα και όμως μου γέννησε πολλές αντιθετικές σκέψεις...
Δυο δημιουργήματα,
το ένα κατάλευκο και αθώο, το άλλο κατακόκκινο και ανερυθρίαστα διαβολικό...
το ένα δίνει ζωή στους ανθρώπους με το οξυγόνο και την ομορφιά του και το άλλο παίρνει τη ζωή από τους ανθρώπους με το διοξείδιο που παράγει και με τα αποτρόπαια ατυχήματα που προκαλεί...
το ένα αδιάφορα καταστρέφεται από τους ανθρώπους και το άλλο προσηλυτισμένα κατασκευάζεται από τους ανθρώπους...
το ένα φαίνεται μόνιμα στάσιμο με τα σπλάγχνα του αθόρυβα να κινούνται συνεχώς και το άλλο που αποκαλείται αυτο-κίνητο, χρειάζεται κάποιον να το βάλει "μπρος", αλλιώς δεν είναι αυτο-κινούμενο από μόνο του...
το ένα αναπτύσσεται και επεκτείνεται κατακόρυφα ως προς το κέντρο της γης (αναζητά να αγγίξει άραγε τον ουρανό;) ενώ το άλλο κινείται οριζόντια ως προς το επίπεδο της γης...
το ένα το ξεχνάμε συχνά και το παραβλέπουμε, το άλλο όμως ποτέ (εκτός από τις σπάνιες φορές που μεθυσμένοι δεν θυμόμαστε πού το παρκάραμε)...
το ένα είναι ακινητοποιημένο και το άλλο είναι ακίνητο...
Και κάπου εκεί, σε αυτήν την σκέψη, μου ήρθε μπροστά μου και η κατάσταση της σημερινής κοινωνίας μας: κάποιοι άνθρωποι είναι παντελώς ακίνητοι, ανίκανοι, μη-ζωντανοί. Αυτοί, το ίδιο θα ήταν και σε μια καλύτερη εποχή για την κοινωνία μας, εκτός κρίσης. Είναι η μάζα που αν της πεις να ντυθεί στα κόκκινα ή στα πράσινα ή στα μπλε ή ακόμα και αν της ζητήσεις να μην ντυθεί καθόλου και να βγει ξεβράκωτη, θα το κάνει με την ίδια ευκολία. Δεν είναι εκεί το πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας.
Το πρόβλημα είναι στους υπόλοιπους, σε όλους αυτούς που οι σημερινές καταστάσεις τους έχουν κάνει-καταντήσει πραγματικά ακινητοποιημένους και φυλακισμένους. Είναι όλοι αυτοί που βράζουν, που οι χυμοί τους, το αίμα τους, η σκέψη τους και τα όνειρά τους κοχλάζουν, είναι αυτοί που ακόμα συνεχίζουν να ανθίζουν ωραίες στιγμές από μέσα τους, είναι και εκείνοι όμως που καρφωμένοι στο έδαφος, δεν μπορούν να φύγουν μακρυά και αναζητούν μοναχά του ανέμου το χάδι για να στείλουν αντ' αυτών τα πέταλα των ανθέων τους, για να στείλουν θραύσματα από τα κλωνάρια των ιδεών τους και να εκπέμψουν τα ανθιστάμενα νεύρα τους από τα απομεινάρια των πεσμένων φύλων τους...
Για αυτό, αν ποτέ δείτε ο άνεμος να κουβαλά στις πλάτες του άνθη αμυγδαλιάς, φυσήξτε και εσείς δυνατά, μην τύχει και πέσει στη γης εκείνο το πετούμενο άνθος, παρά βοηθήστε να φύγει και άλλο μακριά, να ταξιδέψει ψηλά και να στείλει το μήνυμα της αντίστασης ενός καρφωμένου και ακινητοποιημένου κόσμου...
Διότι, ένας ακινητοποιημένος άνθρωπος ή πλάσμα γενικότερα, μπορεί προς ώρας να έχει καρφωθεί στο έδαφος, αλλά είναι ικανός να επηρεάσει τα γενόμενα στην άλλη άκρη του κόσμου.
Μην υποτιμάται λοιπόν τους ακινητοποιημένους και βοηθήστε τους να ξεριζώσουν το κακό και το άδικο. Αυτοί, ίσως μπορέσουν κάποτε να ξεφύγουν. Όσο για τους άλλους, τους ακίνητους, αυτοί, ήταν-είναι-και θα παραμείνουν ακίνητοι.
Το καλύτερο μουσικό κομμάτι ως εσάρπα σε μια ανθισμένη αμυγδαλιά, νομίζω είναι ετούτο:
"Sad Romance"
Και η καλύτερη ταινία για να μεταφέρει το ίδιο μήνυμα νομίζω είναι αυτή του "Wall-E". Αξίζει να το παρακολουθήσετε, μικροί και μεγάλοι, χοντροί και λεπτοί, ακίνητοι και ακινητοποιημένοι...
Χτες, είχα την τύχη να παρευρεθώ σε μια υπέροχη δωρεάν ξενάγηση στο Μουσείο της Ακρόπολης που είχε οργανώσει ο Δήμος Αθηναίων. Είχα πάει άλλες δυο φορές στο Μουσείο, αλλά χωρίς ξεναγό. Έχω να δηλώσω ότι όταν υπάρχει ξεναγός πραγματικά μεταμορφώνεται ο χώρος, αλλάζει ο χρόνος και εμβυθίζεσαι στην εποχή που τα εκθέματα του Μουσείου σε καλούν να μεταφερθείς... Ήταν συγκλονιστική η εμπειρία, διότι αντιλήφθηκα και τη δομή του Μουσείου αλλά και τη φιλοσοφία του ως μια προσπάθεια ανάδειξης της τότε κοινωνίας. Τα εκθέματα είναι τοποθετημένα με τέτοιον τρόπο σαν να αναπαριστούν τις πραγματικές θέσεις τους στο χώρο και το χρόνο: άνθρωποι στην αγορά, γλυπτά σε αετώματα, διαβαθμίσεις ορόφων ως στοιχείο "ανάβασης" προς την Ακρόπολη... Ιδιαίτερα συναισθήματα δημιουργήθηκαν όταν έγινε αναφορά στον Έλγιν και την κακοποίηση (κατακρεούργηση πιο σωστά) των γλυπτών, με σκοπό να τα κάνει να χωρέσουν μέσα σε ξύλινες κούτες ώστε να τα μεταφέρει στην Αγγλία. Όλως τυχαίως μετά, διάβασα ότι το τρίτο σε σειρά παράνομο εμπόριο μετά τα ναρκωτικά και τα όπλα είναι το εμπόριο έργων τέχνης, (μην χάσετε λοιπόν σήμερα Παρασκευή το ντοκυμαντέρ της ΕΡΤ για το συγκεκριμένο θέμα) και αναρωτήθηκα γιατί τέτοια συνέχιση αυτού του περίεργου σπορ; Είχα να ζήσω τέτοια "μεταφορά" σε χώρο και χρόνο πραγματικά πολύ καιρό. Θα μπορούσα να τραβήξω αμέτρητες φωτογραφίες από τα εκθέματα όπως έκαναν όλοι, αλλά συγκρατήθηκα. Ζούσα την εμπειρία σαν να έκανα μια βόλτα στην Αθήνα πριν 2,5 χιλιάδες χρόνια και ένιωθα ότι τα εκθέματα κινούνταν μαζί μου και περπατούσαν δίπλα μου, συνομιλούσαν μαζί μας και άκουγα τα σιγοψιθυρίσματά τους και όλα αυτά σε έναν υπέροχο καταγάλανο αττικό ουρανό με τις αχτίδες του Ήλιου διάσπαρτες και απλόχερα δοσμένες στα εκστασιασμένα μάτια μας... Πώς κάποια ερείπια είναι ακόμα ζωντανά ενώ αντιθέτως, κάποια ζωντανά πράγματα σήμερα είναι ερείπια; Τι κάνει ένα υλικό ζωντανό ή νεκρό; Τι να κυλά άραγε μέσα σε μια μαρμάρινη φλέβα ενός χεριού που φτιάχτηκε χιλιάδες χρόνια πίσω και τι σφρίγος να περικλύει ένας γλουτός ενός νέου ιππέα εκείνης της εποχής; Πόσο προκλητικό να ήταν για την εποχή ένα εφαρμοστό μεταξωτό που με τις αέρινες πτυχές του χάιδευε το στήθος μιας κόρης; Πόσο χρειάστηκε άραγε σε εκείνες τις Καρυάτιδες να πλέξουν αυτήν την υπέροχη κόμη τους με την οποία στήριζαν ολόκληρο κτίριο; Βγαίνοντας από το Μουσείο, κάποιες ώρες μετά ζαλισμένος, και γυρίζοντας πίσω μου για να αποχαιρετίσω με μια ματιά τους σταθερούς φίλους που θα έμεναν το βράδυ εκεί μέσα, αποτυπώθηκε μπροστά μου και μέσα μου, νομίζω η καλύτερη και συνοπτικότερη εικόνα από αυτήν τη βόλτα:
Η αντανάκλαση του ίδιου του φυσικού δημιουργήματος του βράχου της Ακρόπολης πάνω στο ίδιο το Μουσείο. Αν έχει λοιπόν κατορθώσει κάτι αυτό το Μουσείο πρωτοποριακά, είναι να αποκρυσταλλώσει με τη φιλοσοφία του, την πραγματική δομή των πραγματικών δημιουργημάτων σε μια συναρπαστική σύνθεση μέσα από την οποία δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιο είναι το "μέσα" και ποιο το "έξω", ποιο είναι το "έκθεμα" και ποιο είναι το "έκθετο"... Αυτή η αλληλούχιση των ερεθισμάτων, η συνέχιση της Ιστορίας και της Σκέψης και η ενότητα του χώρου, είναι που λαμβάνεις σαν το σπουδαιότερο μήνυμα από αυτό το Μουσείο. Αυτή η προβολή του ενός πάνω και μέσα στο άλλο, είναι που κάνει μοναδικό αυτό το Μουσείο.
Πρέπει να νιώθει κανείς περήφανος, όχι φυσικά γιατί αυτοαποκαλείται "Έλληνας" όπως εκείνοι οι αρχαίοι που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με εμάς σήμερα, αλλά γιατί του δίνεται η δυνατότητα να δει, να αγγίξει και να εντρυφήσει σε εκείνη τη θαυμαστή εποχή που η τέχνη, η φιλοσοφία και η δημιουργία ανθούσαν πρωιμότερα από άλλες περιοχές του κόσμου, όπως ακριβώς γίνεται με το θαυμασμό μας προς τις πεπλοφόρες αμυγδαλιές σαν της πρώτης άνοιξης προμήνυμα...
Υ.Γ.1: Η λέξη "άγαλμα" προέρχεται ετυμολογικά από το "αγάλλω"=δοξάζω, από όπου προέρχεται και η λέξη "αγαλλίαση"=αγάλλω+ίαση, δηλαδή ευφορία από τη δοξασία και χαρά από την προσφορά... Αυτό σίγουρα ένιωθαν ή σε αυτό αποσκοπούσαν οι αρχαίοι όταν προσέφεραν αυτά τα δημιουργήματα στους θεούς τους: την ίαση από την προσφορά. Δεν ακούγεται σαν ένα προμήνυμα του Χριστιανισμού όλο αυτό (η σπουδαιότητα της προσφοράς), που σε κάτι τέτοιες φιλοσοφικές προσεγγίσεις βρήκε έρεισμα και πέρασε τελικά στον πολιτισμό μας; Βλέπετε που όλα με κάποιον περίεργο τρόπο συνδέονται...;
Υ.Γ.2: Αυτήν την Κυριακή, 5 Μαρτίου, ο Βράχος της Ακρόπολης θα δέχεται δωρεάν τους επισκέπτες του. Αξίζει μια βόλτα προς την αγκαλιά του... Μην τη χάσετε! Επίσης τη Δευτέρα 6 Μαρτίου, στα πλαίσια μνήμης της Μελίνας Μερκούρη, το εν λόγω Μουσείο της Ακρόπολης όπως και ο Βράχος της Ακρόπολης, θα δέχονται δωρεάν τους επισκέπτες τους (πληροφορίες εδώ και εδώ). Επίσης, δωρεάν θα είναι και την 25η Μαρτίου. Διαλέξτε μέρα και ορμήστε!
Ο κόσμος αλλάζει. Βασικά, έχει αλλάξει και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι οι περισσότεροι από εμάς. Αν κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε, καθώς είναι θέμα τύχης (ή ασύλληπτης ατυχίας, για να αναφερθώ στην τραγωδία που γράφτηκε προχτές στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας), υπάρχουν αντίθετα και κάποια άλλα πράγματα που μπορούμε αλλά και πρέπει να τα φτιάξουμε. Αξίζει να αφιερώσετε 1 ώρα για να δείτε οπωσδήποτε το συγκεκριμένο βίντεο της ERTREPORT. και μετά ας συζητήσουμε ξανά για το facebook και τα λοιπά εργαλεία μαζικής επικοινωνίας και τη χρήση τους που αφήνουμε να μας κάνουν πάνω μας. Διότι, δεν είναι εργαλεία που οι περισσότεροι από εσάς χρησιμοποιείτε για να δουλέψετε, αλλά εργαλεία που κάποια άλλοι χρησιμοποιούν για να δουλέψουν εσάς... Και εσείς περιχαρείς, τουιτάρετε, κάνετε λάικ ή σφυράτε, τιτιβίζετε, νιαουρίζετε, και μέσα από όλα αυτά, νιώθετε ότι επικοινωνείτε... Είναι τρομακτικό, (και εδώ υπάρχει συνέχεια με την προηγούμενη ανάρτηση περί φόβου του δήμου), να αντιλαμβάνεται κανείς ότι εκείνη η έννοια της "Βιοεξουσίας" για την οποία μίλησε κάποτε ο μεσιέ Φουκώ, πλέον έχει ενσωματωθεί τόσο πολύ στην καθημερινότητά μας, που κατόρθωσε εκτός από το σώμα μας, να αρχίζει να εξουσιάζει πλέον και το πνεύμα μας. Μην αναρωτιέστε λοιπόν, αν μας ψεκάζουν ή μας αποβλακώνουν. Η απάντηση είναι θετικότατη και μάλιστα συντεταγμένη σε μια ευρύτερη προσπάθεια εξουσιαστική. Όχι, δεν είναι θεωρίες συνωμοσίας, είναι η τραγική διαπίστωση του πού μπορεί να φτάσει η άπληστη και ακόρεστη εξουσιαστική διάθεση του ανθρώπου. Και αυτή η εξουσιαστική διάθεση πλέον έχει φτάσει στο τελικό στάδιο σύγκρουσης: ξεκινώντας από το μυαλό του ανθρώπου, καταλήγει να στοχεύει και να απειλεί το μυαλό του ανθρώπου! Αυτοκτονία; Αυτοκαταστροφή; Η Αυτοδιάθεση(;) των κοινωνιών, θα δείξει τι θα φέρει. Μέχρι τότε καλοί μου συνάνθρωποι, κάντε λάικ σε όλα αυτά που σας αρέσουν για να περνάτε μια ζωή ευτυχισμένοι!
Όχι, δεν θα σας μιλήσω για τα δυο παιδιά του θεού Άρη, που τον συνόδευαν πάντα, τον Φόβο και το Δείμο, σε κάθε του πολεμική εμφάνιση, και τα οποία εκπροσωπούσαν αντίστοιχα τον φόβο και τον τρόμο που έσπερνε η φιγούρα του πατέρα τους στα πεδία των μαχών. Θα μιλήσω για κάτι άλλο, που όμως έχει σχέση με τα παιδιά του θεού του πολέμου. Θα σας μιλήσω για εκείνες τις μάχες, που δίνουμε μέσα μας και έξω μας, με όλους εκείνους τους φόβους και τους τρόμους μας. Αυτό το κάτι άλλο που θέλω να σας μιλήσω ουσιαστικά, είναι ο Φόβος και ο Δήμος, δηλαδή ο φόβος και η πόλη, ή αλλιώς ο φόβος και η κοινωνία ως συνάθροιση ανθρώπινη. Ο φόβος είναι συνυφασμένος με τις ανθρώπινες σκέψεις, αντιδράσεις και τελικά με την ίδια την ύπαρξη. Διότι, αν "πατήρ πάντων είναι ο Πόλεμος", και ο Θεός του Πολέμου είναι ο Άρης, τότε δικαιωματικά και με το γράμμα του (μυθολογικού) νόμου, ο Φόβος και ο Δείμος (Τρόμος), καλά κάνουν και θεωρούνται αδέρφια μας, αίμα μας. Πώς λοιπόν, να αρνηθούμε ότι αυτά τα συστατικά, του φόβου και του τρόμου, κυλούν στο αίμα μας και επηρεάζονται μα και επηρεάζουν όλα τα όργανα τα οποία το αίμα θρέφει; Και για εσάς που από μέσα σας δηλώνεται αρνητές της μυθολογίας και γελάτε μαζί της, ως κάτι το οπισθοδρομικό, θα σας παραθέσω μια από δεκαετιών επιστημονικά τεκμηριωμένη θέση στο χώρο της Βιολογίας των Ζώων (όπου πολλοί από εμάς ανήκουμε) και δεν είναι άλλη από τη γνωστή θεωρία "fight or flight". Αυτή η κατάσταση βρίσκεται ενσαρκωμένη σε (και πιο συγκεκριμένα μέσα στο συμπαθητικό νευρικό σύστημα, το οποίο δεν ελέγχετε συνειδητά, αλλά ελέγχει ασυνείδητα) κάθε ζώο το οποίο βρίσκεται σε κίνδυνο. Δεν είναι τίποτε άλλο, από το γνωστό "τρέχα ή πολέμα", που η εμπειρία μας λέει ότι ακολουθούν τα ζώα και μαζί και ο άνθρωπος, όταν κινδυνεύουμε. Προσέξτε όμως, ότι θέση ερεθίσματος για να διεγερθεί και να ξεκινήσει εκφορτίσεις αυτό το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, είναι -τι άλλο;- ο ίδιος ο φόβος! Σοφά, λοιπόν, θεωρούμε ότι ο φόβος είναι κάτι που υπάρχει στα κύτταρά μας, ως συστατικό επιβίωσης, γιατί όπως λέει και ο λαός: "ο φόβος φυλάει τα έρημα"! Ο Φόβος, αρχικά φτιάχθηκε για να βοηθά στη επιβίωση. Μέχρι εδώ καλώς. Έλα μου, όμως, που ο φόβος και η ασυνείδητη επίδρασή του πάνω σε ολόκληρο το κορμί και τη σκέψη μας, έγινε όπλο στα χέρια κάποιων, όπως διαχρονικά η Ιστορία έχει δείξει; Και για να ξαναγυρίσουμε στη φράση που λέει ο λαός: "ο φόβος φυλάει τα έρημα", αλήθεια ποια είναι τα έρημα; Και γιατί πρέπει να τα φυλάει τελικά ο φόβος; Για να μην κάνουν κάτι που δεν ξέρουν (όπως όταν μαλώνουμε - για να εκφοβίσουμε- ένα παιδάκι, όταν πάει να κάνει κάτι επικίνδυνο) ή για να μην κάνουν κάτι που ξέρουν (όπως το να αποκαλύψουν μια μεγάλη αλήθεια και να προβάλουν μια σημαντική αντίσταση σε άνομα και ύπουλα σχέδια αυτών που μας λένε ότι "μας φυλάττουν"); Δυο ειδήσεις από τα κοσμικά (τα του κόσμου δηλαδή) γεγονότα: Είναι ηλεκτρονικό φακέλωμα αυτό που πάνε να κάνουνε, και κάποιοι πιο ψαγμένοι και θαρραλέοι, αντιδρούν και τα σπάνε όλα; Θα επιβάλλεται μόνο για ιατρικούς σκοπούς η άμβλωση ή όχι; Και άλλα ερωτήματα καθημερινά αναδύονται, αλλά όλα τους, έχουν κοινή βάση: τον φόβο. Τον φόβο για το άγνωστο. Τον φόβο για το άγνωστο ή μήπως για τους αγνώστους που ίσως κρύβονται πίσω από όλα αυτά...; Και δώσ' του σενάρια συνομωσιολογίας και δώσ' του υποθέσεις για καλούς και κακούς. Και η κουβέντα μεταπίπτει στο αν υπάρχουν καλοί και κακοί εκ φύσεως και αν πράγματι υπάρχουν, γιατί άραγε το κάνουν αυτό; Μήπως υπάρχει σχέση με την άλλη βασική-θεμελιώδη αρχή της Φύσης, ότι "το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό" και ότι όλα τα έμβια είδη είναι δομημένα σε πυραμοειδή διάταξη (όπως μαθαίνουμε ήδη από το δημοτικό), τέτοια ώστε το από πάνω είδος, για να επιβιώσει πρέπει να τρώει όλα τα από κάτω του είδη; Έχετε, επίσης, διακρίνει ποτέ ότι αυτή η κατάταξη σε "άνω" και "κάτω" είδη, γεννά πολύ εύκολα την ιδέα του "υπερ-είδους" και του "υπο-είδους"; Τα ερωτήματα, αναδύονται το ένα μετά το άλλο και κάπου εδώ πετάγονται και κάποιοι άκυροι και μιλούν έτσι απλά για "φοβικά σύνδρομα". Πώς γίνεται ρε μεγάλε, κάτι που υπάρχει στο αίμα μας φυσιολογικά να το αποκαλείς σύνδρομο και να του βάζεις αυτόματα την ταμπέλα του "παθολογικού"; Θα μου πείτε ίσως, εκείνο το μεγαλειώδες του Καζαντάζκη: «αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει», αλλά πόσοι πραγματικά μπορούν να το κάνουν, και μάλιστα στην πλήρη του σωματική και πνευματική-νευρολογική έκφανση; Ή, για να το θέσω πιο ρεαλιστικά: πόσα πρέπει να βιώσει κανείς, για να ξεριζώσει από μέσα του τον φόβο και να δηλώσει ευθαρσώς ότι πια "δεν φοβάται"; Αναρωτηθήκατε γιατί μνημονεύουμε μόνο αυτούς που στην κατοχή παρά τα βασανιστήρια δεν μαρτύρησαν κάποια πολύτιμη πληροφορία ενώ τους άλλους που τους έλιωσαν το κορμί μέχρι τελικά να ξεράσουν την πολυπόθητη για τους κατακτητές πληροφορία, δεν τους πολυθυμόμαστε; Είναι ακριβώς, αυτό το υπέρ-μετρο και ιδεώδες που εισάγει ο Καζαντζάκης που θαυμάζουμε σε όποιον κατορθώνει να το εκδηλώσει; Ή μήπως όλο αυτό είναι εντελώς - μα εντελώς- έξω από τα ανθρώπινα; Και αν σταματήσει να φοβάται ο άνθρωπος, μήπως αυτό σημαίνει ότι πλέον δεν θα ζει, δεν θα αλληλεπιδρά με τα ερεθίσματα του περιβάλλοντός του, ώστε να παλεύει με αυτά (ή και για αυτά); Αν ο φόβος εκλείψει, θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι ή κάτι διαφορετικό από ό,τι η ίδια η Φύση, η ίδια η Βιολογία μας έχουν θρέψει και συνθέσει; Εμείς οι ιατροί, ρωτάμε έκπληκτοι τους ασθενείς μας: μα καλά, δεν φοβήθηκες με το πρόβλημά σου, ώστε να έρθεις γρηγορότερα στο νοσοκομείο, μπας και προλαβαίναμε τα σοβαρότερα...; Φοβάμαι, πως η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα, δεν μπορεί να απαντηθεί... Αυτό, που ίσως έχει σημασία, είναι η διαχείριση του φόβου, και ίσως είναι αυτό που ήθελε να πει ο μέγας Καζαντζάκης: το να κοιτάξεις στα μάτια τον Φόβο, είναι να προσπαθήσεις να διαχειριστείς την παρουσία του και το πρόσωπό του. Δεν μπορείς να αρνηθείς την ύπαρξή του, παρά μόνο να προσπαθείς να μην είναι ο βασικός παράγοντας που θα σε αναγκάζει να παίρνεις αποφάσεις. Γιατί, αν ο άνθρωπος καυχιέται για κάτι (δεν ξέρω για καλό ή για κακό), είναι ότι ξεχωρίζει από τα άλλα ζώα -και πολύ περισσότερο τα φυτά- ως προς την ικανότητα του εγκεφάλου του να διαχειρίζεται με λογική, τις πληροφορίες του που φτάνουν στο επίπεδο του συνειδητού, από όπου και αν αυτές εκπορεύονται, ακόμα και αν είναι από το επίπεδο του ασυνείδητου, του φυτικού νευρικού συστήματος ή από τον ίδιο το θεό Άρη και τα παιδιά του - φόβο και δείμο. Το να φοβάται (ή να κάνουν να φοβάται) λοιπόν ένας ολόκληρος Δήμος ή μια κοινωνία εν γένει, δεν είναι κάτι που επιδέχεται μιας απλής ερμηνείας... Πριν μιλήσετε για τους φόβους των άλλων, αναρωτηθείτε τι θέση έχει για εσάς ο Φόβος;
Επίσης, πριν μιλήσετε για τους φόβους των άλλων, ακούστε και το εμβληματικό αυτό τραγούδι, που συμπυκνώνει όλα αυτά που ήθελα να σας πω απόψε:
"Πεχλιβάνης"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
''Φαίνεται σίγουρη για τον εαυτό της και αρκετά ανεξάρτητη η Πακίτα Γκαλιέγο. Ακούστε τι απάντησε όταν τη ρωτήσαμε αν γνώρισε ποτέ… τον φόβο! Να η απάντηση: «Δεν τον γνώρισα. Και μη με ρωτάτε γι’ αυτό παρακαλώ, είμαι… ευαίσθητη σ’ αυτό το θέμα».''
Όχι, δεν θα σας μιλήσω για τους ατελείωτους (κάποιους εκ των οποίων ορθότερα έπρεπε να χαρακτηρίζω ως "τελειωμένους") ονειροπαρμένους τραγουδιάρηδες και τραγουδιάρισσες που νομί-ζουν ότι παίρνοντας το θάρρος και μαζί και ένα μαρκούτσι, βγαίνουν σε ένα κοινό και παλεύουν άλλοτε με τοίχους και άλλοτε με την τύχη για να αποδείξουν το "ταλέντο τους". Αλλά θα σας μιλήσω για αυτό που ονομάζουμε "ταλέντο" και για αυτό που ονομάζουμε "όνειρα", όπως επίσης, και για όλα αυτά που καθορίζουν τα στοιχεία (αλλά και στοιχειά!) της προσωπικότητάς μας, τις δράσεις μα και αντιδράσεις μας, τις κινήσεις μας, τις σκέψεις μας, τις πράξεις μας μα και την απραξία μας. Και επειδή το θέμα είναι τεράστιο, και θα μπορούσε κανείς να μιλάει μια ολόκληρη ζωή για αυτό, θα είμαι λακωνικός και ακριβώς θα μιλήσω όσο πιο σύντομα μπορώ για ολόκληρη τη Ζωή: Επιγενετική! Αυτή η λέξη αρκεί για να σας πω όλα αυτά που θέλω... Όλα αυτά που συνθέτουν την ύπαρξή μας και την αντίληψή μας για αυτήν, σήμερα ξέρουμε ότι βασίζονται στην Επιγενετική. Έχουμε, ξεπεράσει το επίπεδο της Γενετικής και πλέον μιλάμε για την Επιγενετική. Και αυτό σίγουρα είναι μια τεράστια επιτυχία της Επιστήμης. Τα πιο δύσκολα όμως ερωτήματα, δεν απαντήθηκαν ακόμα: -Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος παράγοντας Χ, που ανοιγοκλείνει (on-off) τους διακόπτες της ζωής; -Ποιος καθορίζει το πώς, πότε και με ποιον ακριβώς τρόπο θα δράσει η Επιγενετική; -Ποια η σχέση ή το όριο της Επιγενετικής με το Περιβάλλον; Και το πιο σημαντικό: -Αν η Επιγενετική (που είναι η επίδραση των RNAs και των πρωτεϊνών πάνω στο DNA ώστε να καθορίζεται ποιο τμήμα του DNA θα εκφραστεί και πιο θα σιωπήσει), καθορίζεται επακριβώς από τη Γενετική (δηλαδή συγκεκριμένα τμήματα του DNA που καθορίζουν την παραγωγή των RNAs και των πρωτεϊνών), τότε μήπως η επιστημονική σκέψη κάνει κύκλους και απλά κυνηγάει την ουρά της; Παρακολουθείστε το κάτωθι βίντεο (και μετά το τέλος του θα ξέρετε να ξεχωρίζετε ποια γάτα είναι θηλυκιά και ποια όχι):
Ποιο γλαφυρά δεν έχω ξαναδιαβάσει να αποτυπώνεται αυτός ο άγνωστος παράγοντας, από τον τρόπο που εμφανίζεται στο παρακάτω ονειρεμένο ποίημα:
"Ο άγνωστος" Στα σκοτεινά έγκατά μας κατοικεί κάποιος που το κλειδί κρατάει της ύπαρξής μας, χαμένος πάντα, μοναχός κι ανεξιχνίαστος, με μνήμη πιο παλιά απ' τον κόσμο, φορτωμένος με τις πληγές μας όλες και τις τύψεις μας. Θλιμμένος περιπαιχτικός ή και χαρούμενος, αόρατος μας κυβερνά· δέχεται απ' έξω τον αντίχτυπο και δίνει την απάντηση. Τα παρελθόντα μάς θυμίζει και τα μέλλοντα μας προμυνά. Κάποτε, ωστόσο, μας αφήνει ανυποψίαστους. Κι εκεί που ανίδεοι σχεδιάζουμε νέες εξορμήσεις, εκείνος γέρνει πια κατάκοπος, έχει νυστάξει κι είν' έτοιμος ν' αποδημήσει, αδιαφορώντας για τα δικά μας τα εφήμερα επίγεια σχέδια. (Ποίηση: Κώστας Στεργιόπουλος, από τη Συλλογή: Η σκιά και το Φως, 1960)
Το ότι η κοινωνία μας είναι παράλογη, νομίζω κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα το αμφισβητήσει. Το ότι είναι επίσης, γεμάτη αντιφάσεις και παράδοξα, νομίζω πάλι κανείς δεν θα το αμφισβητήσει. Μια παρατήρηση των τελευταίων μηνών είναι ότι, όποτε κυκλοφορήσει κανείς βράδυ, ειδικά Π-Σ-Κ, σε κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας, θα δει καφετέριες και εστιατόρια γεμάτες με κόσμο. Πηγαίνετε Ψυρρή και Μοναστηράκι και θα αντιληφθείτε τι εννοώ. Επίσης, κατά τις εορτές των Χριστουγέννων που μας πέρασαν, η πληρότητα σε χειμερινούς προορισμούς ήταν τεράστια (άγγιξε το 90% συνολικά πανελλαδικά, με πολλά μέρη να φτάνουν το 100%), ενώ το ίδιο φαινόμενο καταγράφηκε και το καλοκαίρι που μας πέρασε, σε πολλούς νησιωτικούς προορισμούς, που μάλιστα δεν θεωρούνται και από τους πιο οικονομικούς (Κρήτη, Σαντορίνη, Κέρκυρα, Ρόδος). Και το ερώτημά μου ήταν και είναι: πού τα βρίσκουμε εμείς οι Ελληνάρες τα κόλυβα και συνεχίζουμε να κάνουμε μνημόσυνα (αντί μνημόνια όπως μας έχουν επιβληθεί); Μήπως είναι ξένα; Μήπως είναι δικά μας και τα κρύβαμε τόσα χρόνια σε κανένα στρώμα από κάτω; Μήπως τα παίρνουμε ξεδιάντροπα από τη σύνταξη του παππού και της γιαγιάς; Και έρχεται σε όλα αυτά, να προστεθεί ως απόδειξη του τραγελαφικού παράδοξου που μας περιβάλλει, η συγκεκριμένη ανακοίνωση του ΣΕΒ προ ημερών, που αποτυπώνει ακριβώς την ίδια διαπίστωση που με κατατρέχει τους τελευταίους μήνες, για να αντικρουστεί κατόπιν από άλλη ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών που ερμηνεύει αλλιώς τα γεγονότα, ως γνωστόν! Αναλογιστείτε λοιπόν, ότι αν οι ειδικοί επί των οικονομικών διαφωνούν μεταξύ τους ως προς την ερμηνεία των στοιχείων και των προβλημάτων που μας ταλανίζουν, πόσο άραγε απέχουμε από την επίλυση των πραγματικών αιτιών που μας στοιχειώνουν και πόσο απέχουμε από το να δοθεί επιτέλους μια εξήγηση για το πού έχουν πάει τα τάλαντα που μας λείπουν... Τελικά, αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που μας λείπει σήμερα πραγματικά: τα λεφτά; η κοινή λογική; η κοινή διάθεση συνεννόησης; η κοινή πατρίδα; Και αν λείπουν όλα αυτά, πώς θα έρθει η πολυπόθητη επανάσταση; Ή μήπως δεν μας λείπει πραγματικά αυτή η επανάσταση και βολευόμαστε με αυτά που έχουμε ή πιστεύουμε ότι έχουμε;
"Where's the Revolution"
by Depeche Mode
Μας λείπει τελικά αυτό που δεν έχουμε ή μας λυπεί αυτό που έχουμε; Και αν επεκταθούμε σε ευρύτερο, παγκόσμιο επίπεδο, εκεί τα πράγματα και οι καταστάσεις γίνονται ασύλληπτες, όπως εξάλλου ασύλληπτοι παραμένουν και οι βασικοί υπεύθυνοι αυτής της ιστορίας...
Ένας εθισμός, όπως κάθε εθισμός, είναι σοβαρό πράγμα. Αν μάλιστα αυτός ο εθισμός αφορά την έκφρασή σου, τότε σχεδόν μεταφράζουμε τον εθισμό ως μια λύτρωση από άγνωστη, μα αδιάκοπη, του πνεύματος πνιγμονή. Κάπως έτσι, λειτουργεί και ετούτο εδώ το πολυσύχναστο (λέμε τώρα!) blog για μένα... Και εκεί που σκέφτομαι να παύσω και να σωπάσω δια παντός, έρχεται το κάτωθι υπέροχο τραγουδάκι και μου λέει "προχώρα"! Σίγουρα δεν με θέλει όλη η χώρα, αλλά νιώθω ότι είναι τόσα αυτά που έχω να πω ακόμα... Είτε κλωθογυρίζοντας, είτε επαναλαμβάνοντας τα ίδια, είτε υβρίζοντας θεούς και δαίμονες, είτε διαλέγοντας τελικά "το φαρδύ το δρόμο", όπως έλεγε ο μεγάλος ποιητής Καμπανέλλης, "εκεί που η ζωή είναι χύμα, το αστείο, η βλαστήμια, τα όσια και τα ιερά, ο άγιος και ο θεομπαίχτης...". Συγχωρέστε με λοιπόν, αν γίνομαι όσο δεν πάει υβριστικός και αθυρόστομος, αλλά η ζωή η ίδια είναι χειρότερη και αυτό θέλω να αναδείξω όποτε επικαλούμαι τέτοιους χαρακτηρισμούς... Η ζωή είναι χύμα... Όπως, εξάλλου και η ζωή και η θεματολογία αυτού του blog, ήταν-είναι-και θα παραμείνει χύμα. Κάθε τι λοιπόν, που δύναται να κινεί τα νήματα του νου και να βγάζει ένα μικρό συμπέρασμα ή έναν ασήμαντο προβληματισμό, κάθε απόχρωσης και διάστασης, έντασης ή δυναμικής, θα καταγράφεται πλέον σε αυτή εδώ τη διαδικτυακή γωνιά, σε πείσμα όλων των αναλωτικών δυνάμεων που σκοπεύουν να παύσουν κάθε εθισμό...
