Έ-κληση νευρολογικών αντανακλαστικών!

Χτες διάβασα το κάτωθι ηλεκτρονικό μήνυμα από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου:



"Προς τους φοιτητές των Πανεπιστημιακών Τμημάτων του Παν/μίου Αιγαίου

Σας ενημερώνουμε ότι οι Γραμματείες των Τμημάτων του Ιδρύματος θα χορηγούν απλές βεβαιώσεις σπουδών, βάσει των οποίων πιστοποιείται η φοίτησή σας στο Ίδρυμα, και στους γονείς σας, κατόπιν αιτήσεως αυτών, εφόσον αυτές ζητούνται για λόγους φορολογικούς ή λόγους είσπαραξης επιδομάτων (σχετική Νομοθεσία Ν. 2472/97).

Εκ μέρους της Κεντρικής Δ/νσης Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας"



Επειδή δεν μπορούσα να καταλάβω ακριβώς τι θέλει να πει ο ποιητής - συντάκτης του μηνύματος αυτού, και θέλοντας να εξετάσω τα αντανακλαστικά του Πανεπιστημίου Αιγαίου, με το να τους προκαλέσω λιγάκι, έστειλα το κάτωθι σαν απάντηση:



"Κύριοι και κυρίες της Κεντρικής Δ/νσης Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας, θα μπορούσατε να μου πείτε ακριβώς τι εννοείτε με αυτό το μήνυμα που στέλνετε;

Θέλετε να πείτε ότι θα χορηγούνται οι βεβαιώσεις σπουδών "υπό τον όρο να" ζητούνται για φορολογικούς λόγους και μόνο;

ή

ότι θα χορηγούνται οι βεβαιώσεις σπουδών "αφού" ζητούνται για φορολογικούς λόγους;

Είναι δυο διαφορετικές έννοιες, προερχόμενες από δυο διαφορετικές χρήσεις του όρου "εφ'όσον" (1.υπο τον όρο να, 2. αφού, λεξικό Μπαμπινιώτη, σελ.704).

Παρακαλείστε λοιπόν - όπως ταιριάζει καλύτερα σε χώρο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης εξάλλου- να είστε πιο ακριβείς στις διατυπώσεις σας!

Με εκτίμηση,

Τρογκάνης Στράτος
Α.Μ. 15108158
φοιτητής, 3ο έτος, τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας
τηλ.69........"



Σας πληροφορώ λοιπόν, ότι δεν πέρασαν 10 λεπτά από την ώρα που έστειλα την απάντηση (να τονίσω ότι ήταν περίπου 19.00 Δευτέρα απόγευμα, και έξω η βρόχα έπεφτε ράιτ θρου και το κρύο περόνιαζε κοντά στους 2 βαθμούς κελσίου) και χτύπησε το κινητό μου! Ήταν η διευθύντρια της Δ/σης Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας και αφού μου συστήθηκε μου είπε ότι δεν καταλάβαινε τι εννοώ με τη λέξη "αφού" και προσπάθησε να μου εξηγήσει το νόημα του mail που είχε στείλει. Επίσης τόνισε ότι και η ίδια είναι απόφοιτη φιλολογικής σχολής και ειλικρινά δεν καταλάβαινε τι είναι αυτό που δεν καταλάβαινα, μιας και τα γραφόμενά της ήταν ξεκάθαρα. Εγώ προσπάθησα να της εξηγήσω τον προβληματισμό μου και δια τηλεφώνου, δεν φάνηκε να τα κατάφερα όμως... Η συζήτηση κινήθηκε σε πολύ ήρεμο και ζεστό κλίμα ομολογουμένως, δεν έχω παράπονο. Παράπονο έχω από κάτι άλλο που μου είπε, κλίνοντας, σαν συμβουλή -όπως σημείωσε- μιας μεγαλύτερης προς έναν μικρότερο: είπε ότι δεν χρειάζεται να κατακρίνουμε αμέσως ένα λάθος που κάνει κάποιος σε έναν δημόσιο φορέα και δεν χρειάζεται να σπεύδουμε να αντιδράσουμε σε κάτι που μας φαίνεται λάθος...

Συμπεράσματα από αυτό το τηλεφώνημα:

1. Δεν περίμενα δημόσιος υπάλληλος σε θέση διοίκησης σε πανεπιστήμιο της χώρας, να δουλεύει Δευτέρα απόγευμα και να είναι ετοιμοπόλεμος όσον αφορά τα mail που δέχεται... Μπράβο πραγματικά στο πανεπιστήμιο Αιγαίου και στην συγκεκριμένη κυρία, που μου απέδειξαν -για μία ακόμη φορά- ότι το πανεπιστήμιο Αιγαίου έχει ακόμα υγιή αντανακλαστικά που εκλύονται με φυσιολογική ταχύτητα! Ειλικρινά δεν το περίμενα...

2. Και σας λέω ότι ναι, ήμουν λίγο δηκτικός στο mail μου και επιθετικός - τσαμπουκαλεμένος στο ύφος μου. Δεν είναι όμως συμβουλή αυτή που μου δίνεις κυρία μου! Δεν γίνεται ένας μεσήλιξ άνθρωπος, που έχει αρχίσει τον κατήφορο της κοινωνικής του ζωής, να συμβουλεύει έναν νέο, που μόλις τώρα αρχίζει να ανηφορίζει τη δική του κοινωνικής ζωή, να μην αμφισβητεί τόσο έντονα και τόσο απότομα κάτι που του φάνηκε λάθος... Η απάντησή μου, είναι γιατί όχι, παρακαλώ; Γιατί με συμβουλεύετε να μην εκφράζω επώνυμα, ευθαρσώς και την ώρα που γουστάρω να το εκφράσω, ό,τι θεωρώ ότι είναι στραβό και κουταμάρα; Μην σας πω μάλιστα, ότι επειδή δεν υπάρχει μια ανάλογη συμπεριφορά φτάσαμε εδώ που φτάσαμε... (Αυτή η σκέψη, πραγματικά δεν μπορώ να μην την συνοδέψω από μια άλλη σκέψη που μου γεννάται σχεδόν αυτόματα και αφορά -το 'χω ξαναπεί άλλωστε- τον κοινωνικό ορισμό του "χαφιέ". Θεωρούμε σήμερα ότι χαφιές και ρουφιάνος είναι αυτός που θα πάει στην πολεοδομία και θα καρφώσει τον γείτονά του ο οποίος χτίζει με παράνομη άδεια το τριώροφο μπροστά ακριβώς από το δικό του σπίτι... Τι παρωδία και τι κοροϊδία -άγνωστε- Θεέ μου;)

Επειδή ακριβώς μας μεγάλωσαν με το να μην μιλάμε και να μην αντιδράμε, ούτε για τα πιο μικρά ούτε για τα πιο μεγάλα θέματα, επειδή μας μπέρδεψαν με τα λόγια τους και ασαφοποίησαν τα νοήματά τους, επειδή δεν ακούν αυτά που θέλουμε να πούμε, επειδή δεν αρκούν αυτά που θέλουν να πουν, καταλήξαμε αγαπητοί μου να είμαστε μια γενιά που σπουδάζει διαρκώς και αγωνιά για την απόκτηση ολοένα και περισσότερων πτυχίων με μόνο κέρδος να αντιλαμβανόμαστε ένα και μόνο πράγμα: ότι η κοινωνία ετούτη δεν χρειάζεται πτυχία, αλλά ειλικρίνεια... Μας κορόιδεψαν αγαπητοί μου! Μας είπαν ψέμματα. Και πώς γίνεται να ακολουθήσουμε εμείς την ειλικρίνεια όταν όλη μας η ζωή έχει χτιστεί πάνω σε ένα ψέμα που μας δίδαξαν οι ίδιοι οι δάσκαλοί μας;

Πώς γίνεται να έχεις ειλικρίνεια, όταν δεν την έχουν τηρήσει ούτε κατά διάνοια, όλοι αυτοί που σου ζήτησαν να έχεις τρία πτυχία, δύο μεταπτυχιακά, ένα διδακτορικό, πτυχίο σε πέντε γλώσσες, σε καράτε, σε βαράτε, σε τάο τσινγκ, σε υπολογιστές, και εγώ δεν ξέρω σε τι άλλο; Πώς γίνεται να έχεις ειλικρίνεια, όταν σου πήραν τα καλύτερά σου χρόνια διαβάζοντας κλεισμένος στο σπίτι, χωρίς να σε αφήνουν να βγεις έξω να παίξεις στο χώμα και να ματώσεις ή να παίξεις "φτου ξελευθερία" ή "αλήθεια ή θάρρος"; Πώς γίνεται να έχεις ειλικρίνεια, όταν καταλήγεις να μεταμορφώνεσαι σε έναν πνευματικά ευνουχισμένο άνθρωπο, από το πολύ το πνεύμα (πρόκειται για το φαινόμενο overdose το λεγόμενο) που σου μετέδωσαν οι ίδιοι οι "δάσκαλοί" σου (ναι, για αυτούς μιλάω που ζητούσαν να κατεβάσεις απέξω ολόκληρα κεφάλαια βιβλίων και ολόκληρους τύπους, χωρίς να σε βάζουν να σκεφτείς λιγάκι με το φτωχό σου μυαλουδάκι);

Συμπέρασμα από τα συμπεράσματα της τηλεφωνικής κλήσης που δέχτηκα:

Χαίρομαι, κυρία μου εκ της Δ/σης Σπουδών, που ήσασταν στη θέση που έπρεπε να ήσασταν. Λυπάμαι όμως, που δεν ξέρετε πραγματικά τι να κάνετε σε αυτήν τη θέση που είσαστε.

Υγιαίνετε,

εκ της Δ/σεως του σπιτιού μου!

Με εκτίμηση,

astromonos

Για αγγειο(συγ)κινητικούς λόγους...

Σήμερα έκλαψα με αφορμή μια ταινία, όπως δεν είχα ξανακλάψει ποτέ.

Έκλαψα για την πουτάνα την τύχη που διαφεντεύει τη ζωή μας,
για αυτούς που έχω χάσει, για εκείνους που πρόκειται να χάσω,
για αυτούς που έχουν χάσει, για εκείνους που δεν πρόκειται να κερδίσουν ποτέ,
για τα συναισθήματα που μπλέκονται στο δίχτυ του χάους,
για την ατελή τελειότητά μας, για την απέραντη μοναχικότητά μας,
για την άδικη παρανόηση των νοημάτων, για την καταδίκη των παραστρατημάτων,
για τους κόμπους στο λαιμό, και τους κόμπους στο μυαλό,
για το φρούδο των ονείρων, για την πίστη των απείρων,
για την ενέργεια της κίνησής μας, για το αβέβαιο της δήλωσής μας,
για το ασήμαντο της ζωής μας, για το σπουδαίο της συνάντησής μας,
για της γενιάς μας τα κρίματα και των παπούδων μας τα ποιήματα,

για την ασημαντότητα των σκέψεών μου...
και το κενό των προορισμών μου...

Σήμερα έκλαψα με λιγμούς.

"When I look at you"

Miley Cyrus

Το κοινωνικό δίχτυ!

Αναδημοσίευση από το φύλλο της 9ης Δεκεμβρίου της "Καθημερινής" στη στήλη "Γράμματα Αναγνωστών":


"Εχουμε ανάγκη από στρατιώτες

Κύριε διευθυντά,

Στους σημερινούς ζοφερούς καιρούς που ο κόσμος αναζητεί απεγνωσμένα κομμάτι τόπου σταθερού για να «γαντζώσει» την ελπίδα του, δεν είναι λίγες οι φωνές που ακούγονται από παντού για την ευθύνη που βαραίνει την «πνευματική ηγεσία» του τόπου, να δώσει χέρι βοήθειας για την έξοδο από το αδιέξοδο.

Το κακό είναι ότι η κοινωνία περιμένει αυτή τη βοήθεια να έλθει υπό τη μορφή κάποιου οργανωμένου σχήματος, που θα ενσαρκώσει ένα νέο «αφήγημα» (μια λέξη που ταιριάζει σ' έναν λαό που είναι εθισμένος στο «παραμύθιασμα»), όπως είναι σήμερα του συρμού να ονοματίζεται το «όραμα» μιας κοινωνίας. Αυτού του τύπου η προσδοκία έχει σύμφυτο μέσα της το σπέρμα της ουτοπίας. Ποιος γνωστικός άνθρωπος σ' αυτόν τον τόπο, με αυτή την ιστορία και αυτό το παρελθόν αγνωμοσύνης και αχαριστίας από μέρους των πολλών και αρχομανίας και αλαζονείας από μέρους των ολίγων, θα θελήσει να μπει σε τέτοιου είδους περιπέτειες;

Με αυτό το σκεπτικό η «πνευματική ηγεσία» καλώς ποιεί και ουδέν πράττει.

Αυτό μπορεί να απαλλάσσει από τις ευθύνες τη συλλογικότητα αλλά όχι και την ατομικότητα. Και όσο και αν ακούγεται αντιφατικό, η κοινωνία μας έχει ανάγκη σήμερα από άτομα (προσωπικότητες) και όχι από φορείς (συνδικαλιστικού τύπου). Εις την απλήν ελληνικήν έχει ανάγκη από στρατιώτες - οπλίτες και όχι από στρατηγούς - επιτελείς. Πολλοί (και πολλές) είπαν ότι θα υπηρετήσουν τον τόπο ως στρατιώτες (αν εκεί τους τοποθετήσουν τα δημοκρατικά θέσμια), αλλά με τη στάση τους απλώς απέδειξαν την αλήθεια της σοφίας του λαού που λέει ότι «είναι βαριά η καλογερική».

Είναι κοινή η αντίληψη ότι η «Διανόηση» είναι κάτι το ιδεατό και αφηρημένο που θεωρεί τον κόσμο από τη δική της θεωρητική σκοπιά. Ανάμεσα στην «αυθόρμητη διακύμανση του τίποτα» της φυσιοκρατίας και στο «αδιανόητο τίποτα» του ησυχασμού πού να βρεθεί χώρος για την αναζήτηση του προσώπου του «πλησίον»;

Ενας βαθύς στοχαστής, αλλά και αυστηρός τιμητής των πάντων, προσδοκά κάποια αναθεώρηση του Συντάγματος που θα φέρει ως διά μαγείας την άνοιξη στη χειμαζόμενη Ελλάδα. Και όμως, υπάρχουν Ελληνες που παίρνουν το ζήτημα προσωπικά και πρακτικά.

Σίγουρα θα ήταν μεγάλη χαρά όταν μαθαίναμε ότι κάποιος από αυτούς είναι απλό αλλά ενεργό μέλος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, της Unicef, της Διεθνούς Αμνηστίας, της Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες ή όποιας άλλης οργάνωσης που υπηρετεί τον πόνο και τη δυστυχία των συνανθρώπων μας (όπως έκανε για παράδειγμα ο αείμνηστος Αντώνης Σαμαράκης).

Ποιος θα μπορούσε να μην αναγνωρίσει αφενός τη δυναμική συμβολή της συμμετοχής αυτής στο κύρος του φορέα που θα υπηρετούσε και αφετέρου την τεράστια δύναμη του παραδείγματος που θα έσπευδαν να μιμηθούν πλειάδα όση προσώπων, που έχουν τη διάθεση να συστρατευθούν για το καλό της χώρας; Τι πιο τρανταχτή απάντηση στους ντόπιους και ξένους καλοθελητές που με μοχθηρία ψιθυρίζουν ότι «στην Ελλάδα όλοι τα παίρνουν»; Μήπως η άνθηση και η πρόοδος αυτών των επιμέρους οργανισμών θα είχε αντίκτυπο και στη λειτουργία του μεγάλου Οργανισμού, της Ελληνικής Κοινωνίας;

Πολύ πιθανόν ναι. Αλλά αυτό προϋποθέτει, όχι αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά της «καθεστηκυίας» λογικής μας: «Τι παραπάνω μπορεί να κάνει ένας πνευματικός άνθρωπος, παρά να μιλάει και να γράφει», διερωτήθηκε ένας σύγχρονος στοχαστής. Απλούστατα, να παράγει «ποιήματα». Αλλά αυτά να είναι αποτελέσματα όχι μόνον του «λέγειν» αλλά και του «ποιείν»."

Ανδρεας Κ. Ντεληθεος - Αναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών



Και ρωτάω εγώ, για να συνεχίσουμε την συζήτηση:

- Πώς θα επέλθει το πολυπόθητο ποιείν; Πώς ο άπραγος θα κάνει κίνηση; Ωραίο και εύκολο θεωρητικά, αλλά πώς πραγματώνεται κοινωνικά; Πώς θα κλείσουμε αυτήν την έρημη τηλεόραση (είναι ένα μόνο κουμπί ξέρετε, αλλά κανείς δεν το πατά το γαμημένο...) για να βγούμε μια βόλτα στη βροχή και στο κρύο; Μην ξεχνάμε, ο άνθρωπος, φυγόπονο όν...

Τις προάλλες, σκεφτόμουν, μετά από μια πολύ σύντομη ιστορική ανασκόπηση της πορείας του ανθρώπου, ότι σχεδόν πάντα ίσχυε το ίδιο μοτίβο: γύρω στο 95% του πληθυσμού αποτελούσε τη μάζα, τον όχλο, που στην ουσία ανήκε σε αυτούς που δεν ποιούσαν τίποτα, παρά μόνο κουράδες και εμπόδια, και το υπόλοιπο 5% αποτελούσε τους γραφικούς εκείνους τύπους που ήταν οι δακτυολοδεικτούμενοι, τα μαύρα πρόβατα, αυτοί που ποιούσαν πραγματικά ποιήματα και αυτοί που ενέπνεαν άλλους να συνθέσουν ποιήματα ("...οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά..."). Το ερώτημα πάντως παραμένει: πώς θα αυξήσει τα ποσοστά του αυτό το 5%;

Αν θέλετε την απάντησή μου: είναι καθαρά θέμα συγκυριών και τύχης, και τίποτε άλλο! Το αν οι μικρές φωτίτσες που διάσπαρτα σιγοκαίνε στην κοινωνία εδώ και εκεί, γίνουν μεγάλη φωτιά-πυρκαγιά που θα καθαρίσει όλα τα ξερόχορτα, εξαρτάται καθαρά από συγκυρίες. Να απαριθμήσω μερικές;

- η προσωπική φιλοσοφική θεώρηση του καθενός, που σχετίζεται με την παιδεία του καθενός, που με τη σειρά της σχετίζεται με την εκπαίδευση του ατόμου, που με τη σειρά της σχετίζεται με τους καθηγητές που έτυχε να έχει αυτό το άτομο, με τα βιβλία που έτυχε να διαβάσει, με τις εμπειρίες που έτυχε να βιώσει, με το οικογενεικό περιβάλλον που έτυχε να τον περιφρουρήσει, με τα γονίδια που έτυχε να φέρει...
- η προσωπική φιλοσοφική θεώρηση του γείτονα του καθενός, που σχετίζεται... κλπ κλπ
- η προσωπική φιλοσοφική θεώρηση του προϊστάμενου του καθενός, που σχετίζεται... κλπ κλπ
- η προσωπική θεώρηση τελικά του καθενός από εμάς που ζούμε τώρα στον πλανήτη, που ζήσαν μέχρι τώρα στον πλανήτη και που θα θελήσουν να ζήσουν αύριο στον πλανήτη. Κοινώς... χάος, αυτά τα κοινωνικά δίκτυα, αγαπητοί μου! Και κανείς δεν ξέρει τη δυναμική τους.

Και αν κρίνω από την αναλογία 95%-5% των κοινωνικών συμπεριφορών, δεν δυσκολεύομαι να πώ ότι μάλλον περίπου η ίδια αναλογία θα ισχύει και στη γονιδιακή μας δεξαμενή... Δεν ξέρω πόσα χρόνια χρειάζονται να περάσουν εξελικτικά για να αλλάξουμε κοινωνική συμπεριφορά και αν αυτό τελικά επιτευχθεί, αλλά μέχρι τότε, ο άνθρωπος, αυτό το κοινωνικό ζώο, θα κρύβεται πίσω από τη μάζα και τον όχλο και αυτός που θα παραστρατεί, δεν θα βαφτίζεται ως καλός στρατιώτης (ευ-στράτιος), κύριε Ντεληθέο, αλλά ως το μαύρο πρόβατο που είναι εκτός ομάδος. Και ξέρετε, είναι πολύ σκληρό να είσαι εκτός ομάδος, είναι μια εξορία... Ο Αριστοτέλης το έχει περιγράψει καταπληκτικά αυτό στο κάτωθι ρητό του:


"...και εκείνος που δεν μπορεί να είναι μέλος μιας κοινωνίας ή λόγω της αυτάρκειάς του δεν τη χρειάζεται την κοινωνία, αυτός δεν είναι μέρος της πόλης και είναι κατά συνέπεια είτε θηρίο είτε θεός..."

(Αριστοτέλης, "Πολιτικά" Α)

Ως ότου λοιπόν αναθεωρήσουμε (βασικά η τύχη, όχι εμείς...) τι ορί-ζουμε ως κοινωνία και ως πόλιν και πάνω σε τι βάσεις θέλουμε να ζούμε, θα ταλανιζόμαστε μεταξύ ευχολογίων και αντιρρήσεων, συγκρούσεων και παρανομιών, νομοθετημάτων και εγκλημάτων, εξοριών και καταδικάσεων των μαύρων προβάτων της λευκής μας χαριτωμένης ζωούλας...

Μέχρι την ανατροπή μέσα μας λοιπόν, ας αρκεστούμε στην ποιητική καταγραφή και κατανόηση αυτού του χαώδους ταλανίσματος μέσα στα κοινωνικά δίχτυα...

"Το δίχτυ"
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Ερμηνεία: Σωτηρία Λεονάρδου

Ε.Β.Κ.Ε.

Πόσο δύσκολες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις τελικά; Θα χρησιμοποιούσα τον όρο χαοτικές σαν τον πιο αντιπροσωπευτικό και περιγραφικό.

Ποτέ δεν θα είσαι σίγουρος και θα πλέεις στην κυματιστή αβεβαιότητα της καθημερινότητάς σου. Θα προσπαθείς να βρεις άγκυρες με πολλά ονόματα, όπως παιδιά, δουλειά, γονείς, για να σε στεριώσουν κάπου... Πάντα όμως θα κλωνίζεσαι, πάντα θα είσαι στην πραγματικότητα γυμνός στις θύελλες... και θα κρυώνεις, όπως σήμερα που έπεσε απότομα η θερμοκρασία.

Ημέρα εκμυστηρεύσεων η σημερινή, από άτομα που θαυμάζω. Ημέρα που οι αλήθειες περνούν από μπροστά μου, αναζητώντας μια ζεστή γωνιά να κουρνιάσουν. Και εγώ ανοίγω τα αυτιά μου, ανοίγω και τα μάτια μου και τις αφήνω να με διαπεράσουν. Το κρύο αυτών των αληθειών είναι πολύ πιο τσουχτερό από το κρύο της ατμόσφαιρας...

"Τι σε νοιάζει εσένα"
Στίχοι, Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Ερμηνεία: Ροβένα Αλευρά



Αγαπητή κα Ε.Β., είστε μαγκάκι ως εκεί που δεν πάει!



"Μετρώ τα κύματα"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Νίκος Πορτοκάλογλου



Αγαπητή Κ., πότε πάνω πότε κάτω είναι ετούτη η ζωή, σαν τα κύματα...
"Ελευθερία χωρίς αγάπη, είναι ποτάμι χωρίς νερό..."
Αγάπη χωρίς ελευθερία, όμως τι είναι; (Να υποθέσω) Νερό χωρίς ποτάμι...



"Ταξίδι"
Στίχοι, Μουσική, Ερμηνεία:
Νίκος Πορτοκάλογλου



"Στάση, κορίτσια που 'χω χάσει"
Αγαπητή Ε. μπες μέσα, κάνει κρύο... Ίσως σε κάποια άλλη ζωή!

Υ.Γ.: Α, ρε Πορτοκάλογλου, πόσο βαθύς γνώστης των ανθρωπίνων σχέσεων είσαι;!

Ο βίος ξανά βραχύς, η τέχνη ξανά μακρά...

Σε συνέχεια του post της 9ης Νοεμβρίου 2010, με τίτλο "Ο βίος βραχύς, η τέχνη μακρά":

Γυναίκα ασθενής μας δείχνει τις προάλλες ένα σκεύασμα, το οποίο περιείχε teriparatide, λέγοντάς μας ότι της το έδωσε ο ορθοπεδικός για αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης. Ψάχνοντας επί τόπου στον ΕΟΦ βρίσκω ότι είναι ανασυνδυασμένη παραθορμόνη... Και αναρωτήθηκα, πώς γίνεται να δίνεις παραθορμόνη, (μια ορμόνη που προκαλεί οστεόλυση, δηλαδή απώλεια οστικής μάζας), για αντιμετώπιση της απώλειας οστικής μάζας, δηλαδή της οστεοπόρωσης; Κουφό και αντιφατικό!! Ψάχνοντας ξανά επί τόπου στο διαδίκτυο, τι κάνει η έρημη η PTH, βρήκα ότι επιδρά στους οστεοβλάστες!! Καλά ρε καραμήτρο, λέω στον εαυτό μου, εσύ δεν έμαθες ότι η PTH, δρά στους οστεοκλάστες, προκαλώντας απώλεια οστού;;;

Ένοιωσα, όπως όταν καταρέει ένας κόσμος τόσο δεδομένος μέσα σου! Το μεσημέρι που επέστρεψα σπίτι ανοίγω τη Βίβλο της Ενδοκρινολογίας, του καθηγητή Μ.Μπατρίνου ("Σύγχρονη Ενδοκρινολογία", εκδ. Π.Χ.Πασχαλίδη 1999, σελίς 591, παρ.4 - ίσως το καλύτερο βιβλίο που μας χορηγήθηκε σε αυτήν τη σχολή που βγάζει τέρατα [γνώσης εννοώ φυσικά!]), και διαβάζω έκπληκτος:

"... Δράση στα οστά. Η PTH ασκεί δράση σε όλα τα κύτταρα του οστίτη ιστού και κατά συνέπεια διεγείρει τη δράση των οστεοκλαστών αλλά και των οστεοβλαστών. Στις φυσιολογικές συγκεντρώσεις η δράση πάνω στους οστεοβλάστες υπερτερεί με αποτέλεσμα η PTH να εμφανίζει αναβολική ενέργεια και να διεγείρει τη σύνθεση νέου οστού. Σε παθολογικές καταστάσεις υπερέκκρισης της PTH, κυριαρχεί η δράση της στους οστεοκλάστες και παρατηρείται καταστροφή του οστού με απελευθέρωση αλάτων ασβεστίου και φωσφόρου από τους κρυστάλλους του υδροξυαπατίτη που διαλύονται...".

Κύριοι, τίποτα δεν είναι απόλυτο και βέβαιο. Τόσο απλά και ξεκάθαρα, κάποιες φορές σου φανερώνεται μπρος στα μάτια σου η μικρότητά σου... έτοιμη να σου βγάλει τα μάτια και να σε στραβώσει, εσένα που θεωρείς ότι "ξέρεις". Παπάρια μάντολες, ξέρουμε, και άλλα τόσα θα μάθουμε... Η ανατροπή είναι ίσως ο πιο διδακτικός τρόπος για να αντιληφθούμε ότι στην επόμενη γωνία δεν ξέρουμε τι μας περιμένει. Έτσι, αυτός που είναι διαρκώς σε αγωνιστική κατάσταση και έτοιμος να τα χάσει όλα, ίσως έχει ένα πλεονέκτημα (πέραν του εξελικτικού): απολαμβάνει πιο πραγματικά (άρα πιο αληθινά;) τον κόσμο γύρω του.

Μέχρι τις επόμενες ανατροπές λοιπόν... παραμύθια και αλήθειες μπλέκονται και χορεύουν τον δικό τους ζευγαρωτό κοσμικό χωρό...

"Δεν μ'ένοιαξε να χάσω"
Στίχοι, Μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης
Ερμηνεία: Μπάμπης Στόκας





Λευκό χαρτί οι σκέψεις μου
Τα λόγια κι οι προβλέψεις μου
Πήγαν κι απόψε στράφι
Και τούτη η νύχτα η θολή
Μοιάζει μποτίλια αδειανή
Που ξέμεινε στο ράφι

Δε μ' ένοιαξε να χάσω
Κι είπα θα σε ξεχάσω
Μα τις σκιές φοβάμαι
Κι ακόμα σε θυμάμαι

Με αυταπάτες παιδικές
Χάνονται οι μέρες μου αργές
Κι όλα τα αρνιέμαι
Τσιγάρα και φτηνό αλκοόλ
Κι ο θρύλος να μη βάζει γκολ
Κι αποξεχνιέμαι

Δε μ' ένοιαξε να χάσω
Κι είπα θα σε ξεχάσω
Μα τις σκιές φοβάμαι
Κι ακόμα σε θυμάμαι

Κι αν ίσκιους πάλι κυνηγώ
Είναι που μ' έμαθες να ζω
Βαθιά μες στο σκοτάδι
Και κάθε ώρα που περνά
Παραμυθιάζομαι ξανά
Πως θα 'ρθεις κάποιο βράδυ

Δε μ' ένοιαξε να χάσω
Κι είπα θα σε ξεχάσω
Μα τις σκιές φοβάμαι
Κι ακόμα σε θυμάμαι

Όταν ένα θηλυκό μιλά για Αρσενικό

Έτσι, κάποια μέρα, εκεί που δεν το περιμένει κανείς, γίνεται μια ανακοίνωση από ένα πασίγνωστο θηλυκό που ακούει στο όνομα NASA! Και αλλάζει τα δεδομένα. Ανατρέπει την μέχρι τώρα εικόνα σου για τον κόσμο. Διότι τελικά, ξέρετε... όλα είναι θέμα εικόνας. Και επειδή καμία εικόνα δεν είναι ποτέ σταθερή, (διότι απλά αυτός που την κοιτά δεν είναι ποτέ ο ίδιος κα άρα σταθερός), μπορεί και αλλάζει.

Μια άλλη βιοχημεία, μια άλλη βιολογία, ένας άλλος μεταβολισμός, μια άλλη εναλλακτική άποψη για τη ζωή, μια ακόμα ετερότητα, αλλά τόσο, επιστημονικά και φιλοσοφικά, σαγηνευτική...

Δεν είναι "κάπως" τα πράγματα, αλλά "κάπως" είναι ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα. Όσο προστίθενται νέα στοιχεία σε αυτά που μελετάμε, τόσο θα αναθεωρούμε τις απόψεις μας και θα χτίζουμε νέες θεωρίες.

Αυτό βέβαια το φαινόμενο, έχει περιγραφεί τόσο ωραία από τον Παλαμά στον Δωδεκάλογο του Γύφτου του (δεν γινόταν φυσικά να μην τονίζεται η έννοια των άστρων σε ένα τέτοιο φαινόμενο προσπάθειας κατανόησης του κόσμου από τον μικρούλη ανθρωπάκο):

"...Όσα βουνά κι αν ανεβείτε,
από τις κορφές τους θ' αγναντεύετε άλλες κορφές,
ψηλότερες, μιαν άλλη πλάση ξελογιάστρα
και στην κορφή σα φτάσετε την κατάψηλη
πάλε θα καταλάβετε πως βρίσκεστε
σαν πρώτα κάτου απ'όλα τ'άστρα..."

Έι, ΕΣΥ τέρας!

Αντιμετωπίζεις ένα δαχτυλάκι του τέρατος. Ούτε καν ολόκληρο το τέρας.

Βλέπεις πόσο δυσκίνητο και βαριεστημένο είναι.

Βλέπεις πόσο πολύπλοκο είναι.

Αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι (κατά το δικό σου σύστημα αντίληψης πάντα!) γιατί δυσλειτουργεί. Για 2 κυρίως λόγους:

α) υπάρχουν άτομα ακατάλληλα για τις θέσεις που κατέχουν.

β) υπάρχουν άλλα άτομα που απέναντι σε εκείνα τα ακατάλληλα άτομα (τα οποία σχεδόν πάντα, σαν τον διάλο, τυγχάνει να είναι προϊστάμενοι), δεν έχουν την πρόθεση και την προθυμία να αντισταθούν, οπότε θέτουν τους εαυτούς τους στους συμβιβασμένους και βολεμένους.

Κουράζεσαι όταν πρέπει να καταναλώσεις τόση ενέργεια για να παλέψεις με το ένα δαχτυλάκι. Αναρωτιέσαι: πόση άραγε ενέργεια χρειάζεται για να πολεμήσεις ολόκληρο το τέρας;

Απογοητεύεσαι με την τόσο διαφορετική αντίληψη που έχει ο συνάδερφός σου για την ίδια εργασιακή εμπειρία (καλά είπαμε, ανοχή στη διαφορετικότητα, αλλά πόσο πια;!).

Λες, αν δεν μπορούμε 10 νοματέοι να συνεννοηθούμε, πόσο μάλλον 10 εκατομμύρια Έλληνες νοματέοι... Άρα μην μας φαίνεται παράξενο που η χώρα οδεύει για φούντο!


Κύριοι, αυτό το τέρας έχει ονόματα πολλά:

- Εθνικό Σύστημα Υγείας
- Υπουργείο Υγείας
- Υπουργείο Οικονομικών
- Βουλευτές
- Κράτος
- Παρακράτος
- Διαφθορά
- Συμφορά
- Παραφθορά
- Ο φυγόπονος εαυτός μας
- Η εγωιστική μας φύση


Πώς θα ξεφύγουμε από εδώ; Μόνο μέσω της πειθούς και του διαλόγου. Να πείσουμε ποιούς και τι; Να πείσουμε όλους τους ανθρώπους για το δικαίωμα που έχουν όλοι οι υπόλοιποι εκτός από αυτούς, να ζουν αξιοπρεπώς και να τους σέβονται. Απαραίτητη προϋπόθεση όλων αυτών; Η παιδεία.

"Οι μοιραίοι"
Ποίηση: Κώστας Βάρναλης
Σύνθεση: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Scent of a woman

Το λένε ξεκάθαρα και έτσι είναι: στο τάνγκο δεν χορεύεις με τα μάτια, αλλά με το σώμα, με τη διαίσθηση και κυρίως -για τους καβαλιέρους που οδηγούν- με την αίσθηση που σου αφήνει η ντάμα και το άρωμά της, όπως αυτό αναδύεται από κάθε της ζωντανό παλλόμενο κύτταρο...

Στο τάνγκο δεν χρειάζονται μάτια, αλλά πάθος.-

"Scent of a woman"

Η ψυχανάλυση της ψυχανάλυσης, ω ψυχανάλυση!

Εψές, μια ψυχολόγος, πολύ καλή στη δουλειά της, με πάθος και ένταση για αυτό που κάνει, μου είπε ότι σκέφτομαι πολύ με "κουτάκια" για τα πράγματα και δη για τις ανθρώπινες σχέσεις. Ότι αναζητώ συνεχώς το "πλαίσιο" συνομιλίας με τους άλλους, αναζητώ ορισμούς και νοήματα, καλώ τον συνομιλητή μου συχνά να διευκρινίσουμε μαζί τη χρήση κάποιων λέξεων ένθεν και ένθεν.

Εγώ το δέχτηκα ότι το κάνω αυτό, μάλιστα παλαιότερα το έκανα ακόμα περισσότερο. Σήμερα όμως ίσως είμαι πιο ανεκτικός στην άποψη του άλλου, του αφήνω περισσότερο χώρο να μου πει τα πράγματα από την πλευρά του και έτσι προσπαθώ μαζί να χτίσουμε κουτάκια. Σήμερα επίσης, είμαι ίσως πιο διεισδυτικός στα νοήματα και στα πλαίσια, έτσι τα κουτάκια μου είναι πιο πολλά.

Και σας ρωτάω: τι κακό έχουν τα κουτάκια; τι μας πειράζει που κάποιος βάζει κουτάκια και αντιστοιχεί καταστάσεις με νοήματα; τι είναι αυτό που δεν περικλύουν τα κουτάκια; τι είναι αυτό που δεν μπορούν να χωρέσουν τα κουτάκια και χωράνε στη ζωή κάποιου που δεν βάζει κουτάκια; πάθος; ένταση; συναίσθημα; το γαμημένο το απρόοπτο;

Ας εξηγηθώ πρώτα και μετά περιμένω και τη δική σας άποψη.

Θεωρώ ότι αν δεν οριστεί επακριβώς, ή τουλάχιστον όσο καλύτερα γίνεται, η βάση συνομιλίας και συζήτησης μεταξύ δυο ατόμων, (δυο οποιονδήποτε ατόμων, σε ό,τι είδους σχέση και αν αναπτύσσουν), δεν μπορεί να είναι ασφαλής η συζήτηση ούτε και το συμπέρασμα που αυτή θα επιφέρει - αν τελικά επιφέρει. Αν δεν έχουμε στο μυαλό μας το ίδιο ή σχεδόν το ίδιο νόημα, όταν ακούμε τις ακριβώς ίδιες λέξεις, τότε η συζήτηση κινδυνεύει να οδηγηθεί σε παρεξήγηση ή αδιέξοδο. Αν ο ένας στο άκουσμα της λέξης "μαύρο" καταλαβαίνει μαύρο και ο άλλος καταλαβαίνει άσπρο, τότε το πράγμα κάπου αρχίζει να οδηγείται σε δύσβατα συνομιλιακά μονοπάτια. Είναι σαν να βλέπει ο ένας τη μια πλευρά του κάτωθι κουτιού και ο άλλος την άλλη...

Αντιλαμβάνομαι ότι δεν γίνεται να επιτευχθεί αυτό σε κάθε συνομιλία δυο οποιονδήποτε ανθρώπων. Και εδώ φυσικά μπαίνει η επιστήμη της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας να ρίξει άπλετο φως και να τεκμηριώσει γιατί δεν μπορεί να γίνει αυτό το ιδανικό πράγμα. Ευχαριστώ πολύ, αλλά εγώ μιλάω για κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο. Μιλάω για την ικανότητα επικοινωνίας μεταξύ δυο ατόμων. Για την συναίσθηση κατά την διάρκεια της συζήτησης, του προς τα πού πάει η συζήτηση, του προς τα πού θα ήθελαν οι συνομιλητές να πάει η συζήτηση, του τι αναζητούν με τη συζήτηση και τι σκοπό έχει τελικά αυτή η προσπάθεια συζήτησης. Όλη αυτή τη συναίσθηση, θα την ονόμαζα ως ψυχολογία της επικοινωνίας μέσω γλώσσας. Με άλλα λόγια η ικανότητα για επικοινωνία είναι η αντίληψη του τι ακριβώς γίνεται όταν κάποιοι συνομιλούν: πραγματικά συνομιλούν ή κλάνουν;! Εδώ εισέρχεται σίγουρα, αυτό που πάλι η ψυχολογία έχει εισάγει, το συναισθηματικό πηλίκο (emotional quotient). Και σίγουρα είναι θέμα συναισθήματος μια συνομιλία γιατί αφορά την αίσθηση που έχουν για το πού βαδίζουν συνομιλιακά κάθε στιγμή, δυο άνθρωποι μαζί (=συν). Άρα η από κοινού αίσθηση της βιωματικής εμπειρίας του συνομιλιακού γεγονότος που εκείνη τη στιγμή λαμβάνει χώρα μπροστά τους, έχει να κάνει με τα συναισθήματα του καθενός. Όταν δυο άνθρωποι συνομιλούν, δεν ανταλάσσουν πληροφορίες μόνο μέσω των λέξεων! Τι εννοώ (βασικά η επιστήμη της Πραγματολογίας το εννοεί και όχι εγώ): η κάθε λέξη είναι μια ενεργειακή μονάδα, που κάθε φορά που εκστομίζεται είναι εντελώς διαφορετική από μια ίδια λέξη που εκφέρεται σε άλλες συνομιλιακές συνθήκες, περιστάσεις και καταστάσεις. Γιατί; Διότι εκτοξεύεται από ένα όπλο που όμοιό του δεν υπάρχει και άρα διαμορφώνεται από αυτό: τον άνθρωπο. Έκαστος από εμάς είναι μοναδικός. Άρα και αυτά που λέμε και ο τρόπος που τα λέμε, αλλά και αυτά που εννοούμε και ο τρόπος που τα εννοούμε, δεν μπορεί παρά να είναι επίσης μοναδικά. Όμως, παρόμοια ισχύουν και στην άλλη πλευρά, δηλαδή σε αυτόν που εκλαμβάνει την εκσεστομισμένη ενεργειακή βόμβα! Ο ακροατής (που είναι ο μελλοντικός ομιλητής), με τη σειρά του έχει -ως μοναδικό όν- τον δικό του τρόπο να ακούει και να ερμηνεύει τα πράγματα και γενικά τα ερεθίσματα, λεκτικά και εξωλεκτικά, του περιβάλλοντός του. Και επεξεργαζόμενος αυτά τα ερεθίσματα με τον δικό του τρόπο, στη συνέχεια θα πάρει αυτός τη σκυτάλη της ομιλίας και θα εκτοξεύσει-εκστομίσει νέα ενεργειακή βόμβα-λέξη-πρόταση αμιγώς δικής του παραγωγής, που θα κατευθύνεται στον πρώτο ομιλητή και πάει λέγοντας το παιχνίδι αυτό...

Βλέπετε λοιπόν πόσο χαώδες είναι το φαινόμενο της συνομιλίας μεταξύ δυο ανθρώπων! Ακόμα και μια "καλημέρα" που θα πεις, μπορεί αν καλοσκεφτείς τι σημαίνει, να σου κανει την ημέρα κακή! Πού το πάω όμως το ζήτημα; Ότι μέσα σε αυτή τη χαώδη περιπλάνηση μεταξύ συνειδητού και υποσυνείδητου τόσο της δικής μας προσωπικότητας όσο και του συνομιλητή μας, δεν γίνεται παρά να αναζητήσουμε σταθερές για να μην χαθούμε... στη μετάφραση! Και οι σταθερές αυτές θα παραχθούν από τους ορισμούς που θα δώσουμε, από τα πλαίσια που θα χτίσουμε, από τα κουτάκια που θα βάλουμε προσπαθώντας κάπως να κλείσουμε και να γκρουπάρουμε τα νοήματα και τις πληροφορίες. Ξαναρωτώ: γιατί τα κουτάκια μας φοβίζουν κυρία ψυχολόγε μου; Επειδή νοιώθουμε ότι κλείνουν πράγματα και δεν αφήνουν άλλα να εισέλθουν μέσα σε αυτά; Και ποιός σας είπε ότι δεν μπορούν να ξανανοίξουν και να συμπεριλάβουν άλλα νοήματα και άλλες πληροφορίες την επόμενη φορά. Και έτσι γίνεται εξάλλου! Την επόμενη φορά που θα ξαναπούμε την ίδια λέξη, θα είναι κάτω από άλλες περιστάσεις, άλλοι θα είναι οι συμμετέχοντες, άρα αναγκαστικά οφείλουμε να επαναπροσδιορίσουμε και να επαναδιαπραγματευτούμε τα νοηματικά αυτά κουτάκια, με βάση τις καταβολές του κάθε συμμετέχοντα. Έτσι γίνεται στην πραγματικότητα φίλοι μου. Μην φοβάστε όμως γιατί ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί και τα διαχειρίζεται αυτά με σχετική ευκολία και γρηγοράδα, οπότε αμέσως "μπαίνει στο νόημα" της συζήτησης. Άρα αυτό που στην πραγματικότητα είναι χαώδες ο εγκέφαλός μας, μας το δείχνει σαν να είναι το πιο απλό πράγμα του κόσμου! Θαυμάστε τα φοβερά προσόντα του εγκεφάλου, αλλά θαυμάστε και την εικονική (πιο σωστά εξωπραγμτική) πραγματικότητα που μας αναγκάζει να ζούμε...

Το πρόβλημα όμως είναι όταν δεν μπορεί κάποιος να μπει στο νόημα και αυτός ο κάποιος τυχαίνει να είναι ας πούμε ο/η σύντροφός σου! Τι κάνεις τότε;

- Υψώνεις την ένταση της φωνής σου για καταλάβει ο άλλος τι θες να πεις;
- Υψώνεις το χέρι σου και βλέπει ο άλλος αστεράκια;
- Υψώνεις το πρώτο βάζο που βρίσκεις εύκαιρο μπροστά σου και το εκσφενδονίζεις;
- Χρησιμοποιείς άλλες λεκτικές εκφράσεις πιο πλούσιες σε πληροφορίες, όπως π.χ. βρισιές;

Εδώ ακριβώς λοιπόν χωρά το ερώτημά μου: τι κακό έχουν τα κουτάκια; Θεωρώ ότι προάγουν τη συζήτηση, ευοδώνουν την συνομιλία, ισχυροποιούν τις πληροφορίες και κατευθύνουν κάπου την επικοινωνιακή διάθεση. Χωρίς τα κουτάκια και χωρίς τα κοινώς συμπεφωνημένα βασικά νοήματα, από τα οποία οφείλει να ξεκινήσει μια υγιής συζήτηση, δημιουργούνται παρεξηγήσεις, διαπληκτισμοί, μπουνίδια, σπασμένα από βάζα κεφάλια, βρισίδια και άλλα πολλά -σαφέστατα- μη υγιή αποτελέσματα. Θεωρώ λοιπόν ότι τα κουτάκια, συμμαζεύουν κάπως τα πράγματα και δεν τα αφήνουν στο χαώδες τους αραλίκι. Οι λέξεις κύριοι, είναι άψυχες και μη λειτουργικές, είναι απλά εργαλεία, είναι το μέσον από το οποίο περνά κάτι άλλο πιο σημαντικό: το νόημα και η πληροφορία. Το πόσο διατεθειμένος είναι κάποιος αρχικά να το αντιληφθεί αυτό το παιχνίδι και κατόπιν να συμμετέχει σε αυτό με υγιή τρόπο, είναι θέμα συναισθηματικής νοημοσύνης. Κάτι από το οποίο φυσικά δεν έχει κανένας πολιτικός, μιας και όλα αυτά που λένε στερούνται συναισθήματος -λογικό μιας και όλοι τους είναι χοντρόπετσα γουρούνια που δεν νοιώθουν και δεν αισθάνονται στο ελάχιστο-, είναι άψυχα και φυσικά δεν προάγουν καθόλου την επικοινωνία. Γιαυτό αν παρακολουθήσετε διάλογο μεταξύ πολιτικών θα διαπιστώσετε ότι πρόκειται για ορχήστρα σκύλων που γαβγίζουν ασυνάρτητα. Αυτοί εντάσσονται στην πρώτη κατηγορία, που υψώνουν την ένταση της φωνής τους με σκοπό να επιβάλλουν στους συνομιλητές τους τις απόψεις τους. Με λίγα λόγια, αυτοί οι άνθρωποι δεν συνομιλούν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν δίνουν χρώμα στη συζήτησή τους, όπως κατ' επέκταση δεν δίνουν χρώμα στη ζωή τους.

Περιμένω λοιπόν απαντήσεις: σε τι μας φταίξανε τα κουτάκια; Τι μας εμποδίζουν να αντιληφθούμε και να βιώσουμε εμείς που τα χρησιμοποιούμε σε σχέση με όλους αυτούς που έχουν αφαιρέσει ("ξε-" κατά την γραμματική) τα κουτάκια από το μυαλό τους, έχουν δηλαδή ξε-κουτιάνει που λένε και στο χωριό μου;

Γυναίκα: η μούσα του τάνγκο!

"...Με την αόριστη ιδέα να ανέβω στον τελευταίο όροφο, μιας και είχα βρεθεί εκεί, και να ξαναδώ τους πίνακες του Κινκέλα που με τη δραματικότητα τους ταίριαζαν τόσο με το τάνγκο και την αγωνία που αισθανόμουν, με την πνοή του θανάτου που τύλιγε τη Λα Μπόκα, διέσχισα μια πελώρια και άδεια από επισκέπτες αίθουσα όπου τα βήματά μου καθώς τρίβονταν πάνω στο πάτωμα αντηχούσαν σαν ψίθυρος.

Και τότε την είδα. Στο βάθος, αριστερά, ανάμεσα σε ένα φριχτό τοπίο της Πάμπας και μια παράταιρη σύναξη πιστών ύστερα από κάποια επίσημη λειτουργία με κυρίες με μαντίλες και κυρίους με ημίψηλα, με κοιτούσε εκείνη, μέσα από τα σκοτεινά βάθη του λαδιού, πλαισιωμένη από μια παραφορτωμένη επίχρυση ξύλινη κορνίζα. Τα μάτια της γυάλιζαν όπως εκείνη τη βραδιά στη μιλόνγκα, μισόκλειστα από ηδονή, θαρρείς και άκουγε τον ρυθμό ενός τάνγκο που έπαιζε μόνο για κείνη μες στη μοναξιά του σκονισμένου μουσείου. Στα κατακόκκινα βαμμένα χείλη της μόλις που χάραζε, όπως τότε, ένα ελαφρύ χαμόγελο, πονεμένο κα προκλητικό συνάμα. Τα μαύρα μαλλιά της ήταν μαζεμένα σε έναν ψηλό κότσο, με ένα χτενάκι από ταρταρούγα. Στη μέση του ντεκολτέ, στερεωμένο στο μαύρο μεταξωτό κορσάζ της, το μπουμπούκι ενός κόκκινου, σχεδόν κλειστού τριαντάφυλλου ξεχώριζε πάνω στο χλωμό της δέρμα. Ένας τύπος τριαντάφυλλου των θερμοκηπίων, που δεν υπήρχε ακόμα όταν ζωγραφίστηκε εκείνο το πορτρέτο.

Η μικρή πλακέτα στην κορνίζα, ακριβώς κάτω από το σημείο όπου τα χέρια της ενώνονταν στο ύψος της μέσης -εκείνα τα χέρια που είχαν ακουμπήσει πάνω στον ώμο μου και είχαν σφίξει τα δικά μου-, έγραφε: "Το τάνγκο είναι μια κραυγή με σιγανή φωνή". Άγνωστη καλλιτέχνιδα. περ.1920."

Απόσπασμα από το βιβλίο "Με το τάνγκο στην καρδιά" της Έλιας Μπαρθέλο, εκδόσεων Πατάκη, που καταβρόχθισα πρόσφατα.


Από την πρώτη στιγμή που διάβασα αυτό το κομμάτι κάτι με συγκλόνισε. Δεν ήξερα όμως ότι θα βιώσω μια παρόμοια αίσθηση προχτές στο μουσείο Ηρακλειδών, προτελευταία μέρα (εντελώς τυχαία) της έκθεσης με θέμα "Η Γυναίκα ως Μούσα". Περιδιαβαίνοντας τα τέσσερα δωμάτια του μουσείου πέφτω κυριολεκτικά πάνω της... Έμεινα άφωνος! Ήταν θαρρείς εκεί, ζωντανή, μια επισκέπτρια και όχι έκθεμα του μουσείου. Ήταν η "Τίλα Ντυριώ ως Κίρκη" του Franz Von Stuck. Στα μυαλό μου, ήρθε αμέσως το απόσπασμα που παρέθεσα πιο πάνω (περιττό να πω για πολλοστή φορά πως θεωρώ ότι κάποιος εκεί ψηλά έχει βαλθεί να με τρελάνει και μου προκαλεί τρελές συμπτώσεις στη ζωή μου - δεν γίνεται να διαβάζω κάτι και δυο μέρες μετά να το βιώνω...). Η μορφή της πραγματικά με διαπέρασε. Η ζωντάνια της, τα μαλλιά της, το χρώμα των χειλιών της, τα σκουλαρίκια της... λες και ανέμενε τον καβαλιέρο της στην αποψινή μιλόνγκα. Ήταν η απόλυτη ντάμα. Αυτή που ενσάρκωνε στα μάτια μου το πάθος και την ένταση του τάνγκο (που είμαι σίγουρος ότι ο δημιουργός της ούτε κατά διάνοια μπορούσε να το φανταστεί όταν την ζωγράφιζε...).

Δυστυχώς στο διαδίκτυο βρήκα μόνο μια ασπρόμαυρη αποτύπωσή της, που φυσικά δεν προσεγγίζει στο ελάχιστο αυτό που είδαν τα μάτια μου. Την παραθέτω, μόνο και μόνο για να πάρετε μια ιδέα - απ'το τίποτα κάτι είναι και αυτό.

Τάνγκο. Το νέο πάθος μου! Αυτό που ξυπνά κάθε κοιμισμένη αρσενική μου αίσθηση.