Η μάνα Νο 3

Η συνέχεια της συνέχειας...

"Μάνα σαν έρθουν οι φίλοι μου"
Ν.Ξυλούρης
ριζίτικο





"Πώς να σωπάσω"
Ν.Ξυλούρης - Κ.Κινδύνης - Σ.Ξαρχάκος





"Η μάνα του Αλέξανδρου"
Γ.Νταλάρας - Π.Θεοδωρίδης - Γ.Μαρκόπουλος





"Έβγα μάνα μου"
Σαβίνα Γιαννάτου
παραδοσιακό Μακεδονίας (συγκεκριμένα Χαλκιδικής)

Περί μάνας το ανάγνωσμα συνέχεια... (Νο 2)

Συνέχεια του προηγούμενου post...

"Οι πόνοι της Παναγιάς"
Κ.Βάρναλης - Λ.Θάνου - Ν.Ξυλούρης





"Μάνα πολλά μαλώνεις με"
Ν.Ξυλούρης
ριζίτικο





"Τη μάνα μου την αγαπώ"
Ν.Ξυλούρης
ριζίτικο





"Η μάνα σου λέει το ναι"
Ν.Ξυλούρης
συρτός Κρήτης

Η Μάνα

Τι πλάσμα είναι οι μανάδες;! Και τι ιδιαίτερη σχέση έχουν με τους γιους τους... Το τελευταίο βιβλίο του Θοδωρή Καλλιφατίδη "Μητέρες και γιοι", που τυγχάνει να είναι από το χωριό μου, διαπραγματεύεται αυτήν την ιδιαίτερη σχέση, με μια ιδιαίτερη τρυφερότητα. Μιλά για αυτήν την σχέση που δεν ξεθωριάζει, παρά μόνο εξελίσσεται! Ακόμα και αν αυτός είναι γύρω στα 65 και η μάνα του γύρω στα 92 χρόνων, όταν συγγράφει αυτό το έργο, η σχέση τους παραμένει έντονη και ζωντανή.

Εκτός από την βιολογική σχέση με την μάνα του, στο βιβλίο του, ουσιαστικά περιγράφει και τη σχέση του με μια άλλη μάνα, αυτή της ιδιαίτερης πατρίδας του, των Μολάων, όπως τη βιώνει από τα παιδικά του χρόνια ως σήμερα, μέσα όμως από τα μάτια ενός μετανάστη - αυτοεξόριστου. Και τελικά η εξιστόρηση περιλαμβάνει και τη σχέση του με τη μεγαλύτερη μάνα όλων, που ακούει στο όνομα "Ζωή"...

Κάποιες φορές ένοιωσα ότι περιγράφει εμένα στο βιβλίο του... Μήπως είναι ότι και οι δυο μας είμαστε από Μολάους;; Θέλει ψάξιμο το θέμα!

"Της μάνας η καρδιά"
ποίηση: Alice Tori, μουσική: Γιάννης Νικολάου,
ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός, Μαριώ, Αρχοντούλα Σαββιδάκη

"Μάνα και γιος"
Μουσική - στίχοι: Παραδοσιακό Κρήτης
ερμηνεία: Λιζέτα Καλημέρη

"Μάνα Ζωή"

Ζωή τρελή, ζωή αλλοπαρμένη
που με οδηγείς έτσι μεθυσμένη;
Σε κρατώ σφιχτά από το χέρι
από φόβο μη με αφήσεις...
Και συ, πριν ακόμα μάθω
να περπατώ ισόρροπα,
με ωθείς σε ρεύματα ετοιμόρροπα.

Γι' αυτό δεν μπορώ
να σε φωνάζω μάνα ζωή,
γιατί μια μάνα δεν αφήνει
ποτέ τα παιδιά της
να πονούν, να πεινούν και να κρυώνουν...

by astromonos, κάπου στα 2003

Ο γέρος ή από χέσιμο ή από πέσιμο...

Πολύ σωστά λέει ο σοφός λαός μας, ότι ο γέρος θα πάει ή από χέσιμο ή από πέσιμο! Ο δικός μου γέρος -η μηχανή μου Honda CB1- έχει πέσει 3 φορές την τελευταία βδομάδα. Το ωραίο είναι ότι έχει πέσει βρισκόμενη παρκαρισμένη από ατζαμίδες οδηγούς και το ακόμη πιο ωραίο είναι ότι έχει πέσει και τις 3 φορές από την ίδια πλευρα!

Αποτέλεσμα; Να βρίσκεται επί 48 κρίσιμες ώρες στην εντατική του μαστρο-Μπατίστα, με σπασμένο πίσω αριστερό φανάρι, με σπασμένο αριστερό καθρέφτη, με κάκωση ντεπόζιτου στο δεξιό κάτω κύρτωμα, με μώλωπες στην αριστερή εσω πλάγια επιφάνεια του ντεπόζιτου, με ανοιχτή εγχείρηση αντλίας καυσίμου και κατόπιν μεταμόσχευση νέας αντλίας, με έμφραγμα μίζας και με επηρρεασμένη γενική κατάσταση μπαταρίας, που ήταν εξαρχής εξασθενημένη... Αυτά μέχρι τώρα! Αύριο δεν ξέρουμε τι θα προκύψει... είπαμε, οι ώρες είναι κρίσιμες!

Και να φανταστεί κανείς ότι δεν μου είχε πέσει ποτέ στην Αθήνα εδώ και 1,5 χρόνο περίπου! Όσα φέρνει η (εβδομαδιαία) στιγμή, δεν τα φέρνει ο 1,5 χρόνος όλος, λέει και μια άλλη σοφή λαϊκή ρύση.

Τελικά κάποιοι άνθρωποι του λαού μας -που ούτε καν τους γνωρίζουμε- ήταν πραγματικά σοφοί!

Ποτέ μην λες ποτέ Νο 2

Το post διορθώθηκε και επαναδημοσιεύεται, προσεγγίζοντας καλύτερα αυτά που θέλω να τονίσω, καθότι ακόμα και εγώ ο ίδιος διαβάζοντάς την πρώτη του μορφή, ένοιωσα να είμαι πολύ απόλυτος!(μήπως χρειαστεί να γράψω το "Ποτέ μη λες ποτέ Νο 3" όπου θα καυτηριάζω την απολυτότά μου και την διαφωνολαγνία μου...;)

Και εκεί που λες (για 2η φορά!) ότι κάποια πράγματα δεν έχουν να σου δώσουν περισσότερες συγκινήσεις, μαθαίνεις ξαφνικά ότι από το χωριό σου προέρχονται δυο σημαντικές και παγκοσμίως γνωστές προσωπικότητες, ο καθείς στο χώρο που επέλεξε να βαδίσει:

1) Θεόδωρος Καλλιφατίδης, πολύ γνωστός φιλόσοφος με ευρύ συγγραφικό έργο και μεγάλη αναγνωρισιμότητα στη Σουηδία! Τον έμαθα προχτές σε έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο των Αθηνών, που έχει αναλάβει την ελληνική έκδοση πολλών έργων του, και αιφνιδιάστηκα όταν δεν είχα ακούσει καν το όνομά του!

http://www.greekbooks.gr/BooksList.aspx?ListType=6&id=30230

2) Νία Βαρδάλος, γνωστή ηθοποιός που με την νέα της ταινία επέστρεψε στην Ελλάδα (η πηγή που εξακριβώνει την καταγωγή της είναι η Espresso, όχι αστεία...). Την έμαθα από την αδερφή μου χτες, που την άκουσε σε συνέντευξή της να δηλώνει την καταγωγή της!

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=21&la=2&catid=3&artid=972683

Τελικά, λάθος μου που πίστευα ότι ο τόπος μου βγάζει ως επί το πλείστον ανθρώπους που κλείνονται στα στενά όρια της σκουντράδας τους (εμού του ιδιου συμπεριλαμβανομένου)...

Υ.Γ.: Δεν θέλω να αδικήσω όταν λέω αυτά τα πικρόχολα λόγια για τον τόπο μου και τους ανθρώπους του, κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις που ήδη ήξερα ότι υπάρχουν, ζουν, δραστηριοποιούνται και εκφράζονται σθεναρά και με αξιοπρέπεια σε εκείνον τον περίεργο τόπο. Και δεν είναι άλλοι από τους ανθρώπους με τους οποίους κάνω παρέα όταν κατηφορίζω στο χωριό και οι οποίοι τελικά με τραβούν να κατέβω και να μην ξεχάσω το περιβάλλον που μου έδινε ερεθίσματα μέχρι τα 18 μου έτη!

Το θυμωμένο αηδόνι

Είδα τη φωτογραφία της εντελώς τυχαία και την θυμήθηκα! Ήταν καλοκαίρι του 2002 και ήμουν με φίλο από την μακρινή χώρα του Κουδουνιστάν, σε ένα ορεινό χωριό των Χανίων. Πανυγήρι με τον Ψαραντώνη και την ορχήστρα του επί σκηνής. Πολύ κέφι, όλο το χωριό χόρευε, εγώ με τον φίλο μου σε μια γωνιά στην άκρη της πλατείας, είχαμε λουφάξει και κοιτούσαμε εκστασιασμένοι του Κρήτες σε όλο τους το μεγαλείο. Δεν ξέραμε ούτε τους χορούς ούτε τα τραγούδια. Αλλά δεν είμασταν μόνο εμείς: λίγα μέτρα παραδίπλα δυο κοπέλες δροσερές σαν τα κρύα τα νερά συζητούσαν αμέτοχες σε αυτόν τον χαμό που γινόταν. Ο φίλος μου -κλασσικά- προσέγγισε την μία, την πιο όμορφη και σαγηνευτική και έπιασε ψιλοκουβέντα. Μετά από λίγα λεπτά όμως η κοπέλα ζήτησε συγνώμη, σηκώθηκε και ανέβηκε στη σκηνή να τραγουδήσει... δίπλα στον πατέρα της Ψαραντώνη...!!

Ήταν η Νίκη Ξυλούρη, όμορφη σαν δροσοσταλίδα, με φωνή θυμωμένου αηδονιού! Για κοίτα ο φίλος μου, θα έχει να λέει ότι την έπεσε στην κόρη του ανθρώπου των σπηλαίων - Ψαραντώνη, ο οποίος εκεί πάνω στην πάλη του με την λύρα, μου φάνηκε σαν να διαπέρασε για κάποια στιγμή με το άγριο βλέμμα του τον φίλο μου... Ευτυχώς ο φίλος μου ζει ακόμα, εξάλλου ένα τσιγάρο έκανε τράκα, τίποτε παραπάνω!

Ιδού το θυμωμένο αηδόνι, που με έκανε να ερωτευτώ την ερμηνεία της στο τραγούδι "Ονείρατα" του δίσκου "Το σκοτεινο τρυγόνι", στον οποίο μελωποιείται ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (http://www.musiccorner.gr/nees_kyklof/06/papadiamantis.html).

Στης λήθης το πηγάδι

Το να βαδίζεις εμπρός είναι πολλά υποσχόμενο μα και επίπονο. Αυτές τις μέρες συνειδητοποιώ ότι για να πας παραπέρα έχεις να πληρώσεις ένα ακριβό αντίτιμο: τη λησμονιά (λήθη). Πρέπει να στριμώξεις τις αναμνήσεις σου και αυτούς που στις προκαλούν, σε βαθύτερα μνημονικά συρτάρια, ώστε να δώσεις χώρο σε νέες εμπειρίες, σε νέους ανθρώπους, σε νέα γνώση και γιατί όχι σε νέες πληγές, νέες απογοητεύσεις. Έτσι παίζεται το παιχνίδι: στιβάζεις στον σκληρό σου δεδομένα για να συνεχίσει να δουλεύει ο επεξεργαστής σου με νέα δεδομένα. Μα η διαδικασία απομνημόνευσης και αποθήκευσης πονά, καταναλώνει δυνάμεις και δάκρυα. Ο χώρος του σκληρού σου είναι στενός με αποτέλεσμα η διαδικασία να προκαλεί... στενο-χωρία ή στενοχώρια λαϊκιστί!

Είναι προσωπικό θέμα τι θα επιλέξουμε τελικά: αναζήτηση του νέου ή αναμόχλευση του παλιού.

Ό,τι απ'τα δυο και αν επιλέξουμε όμως, αναδύεται αμέσως απειλητικά ένα δεύτερο ερώτημα: υπάρχει όριο και αν ναι, ποιό είναι αυτό, στην αναζήτηση ή στην αναμόχλευση; Και τότε συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι πάλι στην αρχή και ενώ θες να φύγεις, αναρωτιέσαι μήπως αυτή τη φορά δεν πρέπει να φύγεις, μήπως η αναζήτηση ήταν ως εδώ... και όχι δια βίου...

Τα πλοία δεμένα στα μουράγια

Τώρα έμαθα ότι λόγω της σημερινής απεργίας, το πλοίο θα φύγει με καθυστέρηση αρκετών ωρών. Κάτι σήμερα προσπαθεί να με εμποδίσει. Από τη μια ο κόμπος στο στήθος, από την άλλη ο κόμπος των σχοινιών των δεμένων πλοίων... Γιατί πάντα όταν φεύγεις ακούς φωνές; Και γιατί πάντα ακούς φωνές που δεν θέλουν να φύγεις; Και γιατί πάντα ακούς πιο δυνατά την δική σου τη φωνή που δεν θέλει να φύγεις; Αλλά τις περισσότερες φορές, τελικά φεύγεις, δεν ακούς καμιά φωνή -σαν ξεροκέφαλο παιδί- και φεύγεις...

Πόσο δύσκολο είναι να διαβάζεις την σκληρή αλήθεια μέσα από sms που στέλνονται απο έναν μακρινό κόσμο, αυτόν της ευτυχίας...;

Πάλι τα ίδια...

Από το πρωί -ή για να είμαι πιο ακριβής, από χτες αργά το βράδυ, μετά 6 συνεχόμενες ώρες χορού- πάλι ένας κόμπος στο στήθος... Ειδικά και μετά ένα γλυκό αποχαιρετιστήριο mail που έλαβα. Και πίστευα ότι αυτές τις παιδικές αρρώστιες τις έχω ξεπεράσει... Γιατί το αβέβαιο να με επηρρεάζει τόσο;

Άλλη μια νέα αρχή, πάλι αφήνω πίσω φίλους καλούς... και σαλπάρω. Για πού; Άντε να δούμε... Αφήνω την Monika να απαντήσει...

May, are you dropping the stars?

What is this that you're crying for?


May, are you coming with us?

We are sailing to nowhere


May, take the truth of your hand

What is this that you're paying for?


May, did you notice the crumbs?

Are you waiting for no one?


No, you don't have to applause

You just have to read on

This is time for tour soul

To anywhere

Πού είναι οι δάσκαλοι;

Πού είναι οι δάσκαλοι σήμερα ρε παίδες; Πού είναι εκείνοι οι δάσκαλοι που θα σε κοιτούν στα μάτια, θα σε αποκαλούν "συνάδελφο" και θα εννοούν συνάδελφο και όχι μοδίστρα; Πού είναι εκείνοι που στα μάτια σου θα βλέπουν τους συνεχιστές του έργου τους, αυτούς που θα το προχωρήσουν παραπέρα αυτό που εκείνοι ξεκίνησαν; Πού είναι εκείνοι οι πνευματικοί πατέρες που σηκώνουν ψηλά το παιδί τους και εύχονται να τους φτάσουν και να τους ξεπεράσουν...;

http://www.youtube.com/watch?v=P5ld8_2nHqw&feature=related