Είναι μια νέα προσπάθεια συνάντησης των πνευμάτων κάτω από το φως του έναστρου βραδινού ουρανού, τις ώρες που βγαίνουν οι νεράιδες και τα παραμύθια φαίνονται αληθινά...
Κάποτε, όταν βρισκόμουν στο δημοτικό, νομίζω Δ' τάξη (όπως τη γράφαμε τότε), είχε έρθει ένας σχολικός σύμβουλος. Στη συζήτηση με τον δάσκαλό μου ο οποίος ήξερε ότι ήθελα να γίνω αστροναύτης, τον ρώτησε αυτόν τον σχολικό σύμβουλο "τι έχεις να συμβουλέψεις τον νεαρό μας εδώ που θέλει να ασχοληθεί με το σύμπαν?" και εκείνος απάντησε "ασχολήσου νεαρέ μου πρώτα με τα γήινα και άφησε τα ουράνια για αργότερα. Έχει και σε τούτο τον πλανήτη πολύ γνώση να ασχοληθεί κάποιος αν θέλει..."
Κοντεύοντας σχεδόν 30 χρόνια μετά, και θεωρώντας ότι έχω βασανίσει το μυαλό, το σώμα και την ψυχή μου αρκετά με τα γήινα, νιώθω πολύ μεγάλη την ανάγκη -ξανά- να ασχοληθώ με τα επουράνια... Σε όλες τις διαστάσεις των. Έλα όμως, που τα γήινα είναι τόσο δεσμευτικά, που τώρα πιο πολύ από ποτέ, με κάνουν να μην προλαβαίνω καν να ξεκλέψω μια ματιά προς τα επουράνια. Προσδοκώ όμως στο μέλλον. Ίσως στα επόμενα 30 χρόνια από τώρα -αν ζούμε- να μου έχει δωθεί η ευκαιρία. Μέχρι τότε, ζώντας και μεθώντας στιγμές γήινες, φαντάζομαι σκηνές και στιγμές εξωγήινες, ως εξωθητικό μιας καλύτερης ζωής, μιας πιο καθαρής σκέψης, μιας πιο υγιούς ψυχής.
Μέχρι τότε, θα φαντάζομαι πώς θα ήταν αν ήμουν ένας εξωγήινος και λεγόμουν Ε.Τ.
Μέχρι τότε, κάποια όνειρα μπορούν να προβάρουν στον καθρέφτη πώς θα είναι στο μέλλον, όταν γίνουν πραγματικότητα και γίνω επιτέλους ένας κοσμοναύτης...
Μία σοβαρή ανάλυση των τεκταινόμενων μπορείτε να βρείτε εδώ, από τον Ed Yong, και αφορά τα δεινά της επιστήμης και τους χαλεπούς ή ένδοξους καιρούς που αυτή περνά. Ένα στρες τεστ θα έλεγε κανείς, για να ελεγχθεί η κοινωνικότητά της και τα όριά της, η χρησιμότητά της και τα οφέλη της στο σημερινό Άνθρωπο.
Εξαιρετικό. Αξίζει να διαβαστεί με πολύ προσοχή.
Και το ακόλουθο βίντεο, προφητικό για την ανάδειξη του προβλήματος συμβίωσης κοινωνίας και επιστήμης...
Για τη νέα χρονιά, ευχές αγχωμένες... Έχει πέσει η ένταση του ενθουσιασμού, αφού νομίζω οι περισσότεροι έχουμε καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά στην καθημερινότητά μας... Ένας ιός, άψυχος, ήρθε να μας το αποδείξει.
Τρία θέματα που τα συζητάω τις τελευταίες μέρες και με κάνουν να διαπιστώνω το ίδιο πράγμα:
1] Το πρώτο ως προς τη δομή της σύγχρονης οικογένειας. Έχω ξαναπεί, ότι στους δρόμους και στα πάρκα, βλέπω κυρίως μπαμπάδες με τα καρότσια τους, να έχουν ενεργότατο ρόλο στην ανατροφή του παιδιού τους. Πολύ ωραίο θα μου πείτε, και δεν καταλαβαίνουμε πού είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι ακριβώς δίπλα σε ένα παγκάκι κάθεται η μάνα που έχει χαθεί μέσα στο κινητό της και σπάνια σηκώνει κεφάλι να δει τι κάνουν ο σύζυγος και το παιδί τους. Αυτή η μάνα τη σήμερον ημέρα, έχει χύτρα ταχύτητος για το μαγείρεμά της, έχει πλυντήριο πιάτων για μετά το φαί, έχει πλυντήριο ρούχων, ηλεκτρικό σιδερωτήριο, ηλεκτρική σκούπα που ρουφάει τα πάντα, έχει και μια οικιακή βοηθό για να τις καθαρίζει το σπίτι. Θα που πείτε, έχει και μια καριέρα. Ναι, αυτό το είχα ξεχάσει. Παρατηρούμε δηλαδή, το ακριβώς αντίστροφο φαινόμενο από την μέχρι πρότινος εικόνα του άντρα να αράζει στον καναπέ, η γυναίκα να τρέχει να του φέρει τις παντούφλες και ταυτόχρονα να ανατρέφει τα παιδιά, να τα διαπαιδαγωγεί, να φροντίζει το σπίτι. Με απλά λόγια, έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι. Η διεκδικούμενη από ετών φεμινιστική ισότητα, έχει γίνει ανισότητα -υπέρ των γυναικών πλέον- που καταλήγει σε ανικανότητα να στηρίξουν ένα σπιτικό. Δεν προσπαθώ να σας πείσω για αυτή τη διαπίστωση, αλλά προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου από τα πολλαπλά πανομοιότυπα παραδείγματα που έχω γύρω μου, ότι έχω άδικο, μάταια όμως...
2] Το δεύτερο ως προς τους ερωτικούς συντρόφους. Μίλησα σε πρόσφατη ανάρτηση για τη μόδα της ομοφυλοφιλίας, εννοώντας την υπέρμετρη απήχηση που έχει το φαινόμενο και οι ερωτικές επιλογές συνανθρώπων μας, στα μίντια και στην εν γένει καθημερινότητά μας. Δεν έχω κάτι με τους ομοφυλόφιλους φυσικά, σήμερα μάλιστα κάπου διάβασα ότι και ο ΝταΒίντσι, μια από τις μεγαλύτερες ιδιοφυΐες της ιστορίας, ίσως ήταν ομοφυλόφιλος, αν και ελάχιστα στοιχεία υπάρχουν για τη σεξουαλικότητά του, όπως μια κατηγορία για σοδομισμό που τον οδήγησε στο δικαστήριο της τότε εποχής. Αυτό που με ενοχλεί όμως αφάνταστα, είναι ότι το κλίμα της καθημερινότητάς μας παγκοσμίως, στήνεται με τέτοιο τρόπο που σε κάνει να νιώθεις άβολα τελικά αν είσαι στρέιτ και όχι γκέι. Σου δημιουργούνται και τύψεις δηλαδή. Και αυτό είναι επίσης η αντίστροφη εικόνα του -επί χιλιάδων χρόνων- φαινομένου καταπίεσης που δέχονταν οι απανταχού της γης ομοφυλόφιλοι.
3] Το τρίτο ως προς την επιστημονικότητα. Η επιστήμη και η τεχνολογία όπως έχουν διαμορφωθεί σήμερα, δίνουν μια απίστευτη αυτοπεποίθηση και αίσθηση πραγματοποίησης ακόμα και του πιο αδύνατου ονείρου ή τρελής φαντασίωσης του σημερινού ανθρώπου. Ο άνθρωπος σήμερα νιώθει παντοδύναμος. Δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να τον ανακόψει. Από την εποχή της εδραίωσης του Διαφωτισμού, πρόδρομος του οποίου ήταν η Αναγέννηση του Ντα Βίντσι, ο ανθρώπινος νους έχει ξεφύγει σε απίστευτα μονοπάτια ρίχνοντας φως σε σκοτεινά σημεία του σύμπαντος. Παρ' όλα αυτά, πολλές φορές δεν φτάνει το τόσο φως για να δούμε την αλήθεια. Μάλιστα, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει: το τόσο φως, δρα εκτυφλωτικά και αδυνατούμε να δούμε την αλήθεια. Επέρχεται μεγαλύτερο σκοτάδι και πιο βαθειά αγνοια για την πραγματικότητα. Μικρό παράδειγμα για την μέλλουσα Ιστορία, αλλά μεγάλο παράδειγμα γιατί είναι πλέον η πικρή καθημερινότητά μας, είναι ο κορωνοϊός που ήρθε να μας θυμίσει ότι η επιστήμη μπορεί να είναι μερικές φορές αστεία, να κάνει βλακώδη λάθη και να εγκυμονεί κινδύνους για την ευρύτερη κοινωνία. Δείτε τις σπασμωδικές κινήσεις με τις οποίες έχει η σύγχρονη επιστήμη έχει διαχειριστεί το θέμα του κορωνοϊού και ίσως αντιληφθείτε τι θέλω να πω. Όπως και να έχει, η πολύ σιγουριά της επιστήμης, έχασε τη μαγκιά της από έναν αόρατο ιό... δίνοντας θέση σε θρησκευτικούς και εκκλησιαστικούς κύκλους να προσπαθούν να κλέψουν μέρος της χαμένης της αίγλης και να τη χρησιμοποιήσουν για δική τους αυτοπροβολή και φυσικά εξασφάλιση. Είναι δηλαδή η ακριβώς αντίστροφη εικόνα της πάλαι ποτέ θεοκρατίας που αποδεικνυόταν πολλές φορές αναξιόπιστη, γεννώντας στους πιστούς τη δυσπιστία και ακολούθως τη σπίθα για γνώση. Σήμερα, τις τελευταίες μέρες, μάλλον η επιστημονοκρατία κλωνίζεται και γεννά στους πολίτες τη δυσπιστία και ακολούθως την ανάγκη να προσευχηθούν, να κάνουν το σταυρό τους και να σηκώσουν το βλέμμα ψηλά, ψάχνοντας κάπου το Θεό τους...
Τι κοινό έχουν οι τρεις παραπάνω διαπιστώσεις; Πανομοιότυπο μηχανισμό κοινωνικής μεταλλαγής. Εξηγούμαι: φαινόμενα που πριν ήταν καταπιεσμένα, από τη φόρα και την έντασή τους να βγουν στην επιφάνεια και να κερδίσουν (ο φεμινισμός σε αντιδιαστολή με την ανδροκρατούμενη κοινωνία, η ομοφυλοφιλία σε αντιδιαστολή με την ετεροφυλοφιλική ερωτική ζωή, η επιστήμη σε αντιδιαστολή με τη θεολογία), έχουν ξεπεράσει το όριο του στόχου τους και έχουν φτάσει στο αντίθετο άκρο. Δεν είναι μια μετριασμένη στόχευση, αλλά μια υπέρμετρη προσπάθεια επιβολής του νέου. Μέχρι ενός ορίου το αντιλαμβάνομαι και το αποδέχομαι. Και στους τρεις τομείς που ανέφερα. Όμως, αυτό που δεν ανέχομαι είναι την άκριτη αποδοχή κανονιστικών πλαισίων σκέψης και συμπεριφορών που διαμορφώνουν τις ζωές μας καθημερινά και λέγονται συλλήβδην... μόδες.
Και τρεις δανεισμένες συμπυκνωμένες απόψεις άλλων, ως αντικαταβολή όλων αυτών που θέλω να πω, αλλά δεν προλαβαίνω:
1η] Είναι τα παρακάτω βιντεάκια:
2η] είναι ένα χιουμοριστικό κείμενο που μου έστειλε ένας φίλος, αγνώστου πηγής, κάπου βρέθηκε σε ένα φόρουμ, το οποίο αναπαράγω εδώ, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης:
"Χθες όλη νύχτα χιόνιζε. Και σήμερα εγώ...
8:00 Έφτιαξα χιονάνθρωπο.
8:10 Ήρθε η γειτόνισσα φεμινίστρια και με ρώτησε γιατί δεν έφτιαξα και μια χιονογυναίκα.
8:15 Έφτιαξα και γυναίκα από χιόνι.
8:17 Ο άλλος γείτονας παραπονέθηκε πως η χιονογυναίκα έχει πολυ μεγάλα στήθη και προβάλει λάθος πρότυπο.
8:20 Γκεϊ-ζευγάρι από απέναντι φωναζαν πως οι χιονάνθρωποι θα έπρεπε να είναι δυο άνδρες διότι νιώθουν μειονεκτικά.
8:22 Τρανς που μένει στο τέλος του δρόμου με ρώτησε γιατί δεν έφτιαξα δυο χιονοσώματα με αφαιρούμενα μέλη.
8:25 Οι βίγκανς από άλλο τέλος του δρόμου είπαν πως το καρότο είναι η διατροφή τους και δεν επιτρέπουν να χρησιμοποιείται σαν μέρος του
χιονάνθρωπου.
8:28 Μαύροι με αποκαλούν ρατσιστή διότι ο χιονάνθρωπος είναι λευκός.
8:31 Ο μουσουλμάνος από απέναντι απαιτεί να καλύψω την χιονογυναίκα με σεντόνι.
8:40 Ήρθε αστυνομία και είπαν πως κάποιος ένιωσε προσβεβλημένος και με κατήγγειλε.
8:42 Ήρθε πάλι η φεμινίστρια και απαίτησε να αφαιρέσω την σκούπα από την χιονογυναίκα διότι συμβολίζει την αστική οικογενειακή της σκλαβιά.
8:43 Ήρθε ο πρόεδρος του συλλόγου για την ισότητα και με απείλησε με μηνύσεις.
8:45 Με δείχνουν σε όλες τις τοπικές ειδήσεις όπου με ρώτησαν αν ξέρω διαφορά μεταξύ χιονανθρώπου και χιονογυναίκας. Απάντησα «Χιονόμπαλες».
Με αποκαλούν «καταραμένος φασίστας και σεξιστής».
9:00 Είμαι πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια σαν τρομοκράτης, ρατσιστής, ομοφοβικός, εγκληματίας και με κατηγορούν για δημιουργία επικίνδυνων καταστάσεων με αφορμή την κακοκαιρία.
9:10 Με ανακρίνουν για να ανακαλύψουν αν λειτουργούσα μόνος μου η αν έχω συνεργάτες. Κοινωνικοί λειτουργοί πήραν τα παιδιά μου.
9:29 Στον δρόμο περνάει όχλος με πυρσούς από εκείνους που έχω προσβάλλει. Απαιτούν τον αποκεφαλισμό μου.
Νόημα - αυτή ιστορία δεν έχει νόημα. Είναι ο κόσμος στον οποιον ζούμε τώρα. Και έπονται χειρότερα."
3η] Κλείνω με μια βαθύτατα φιλοσοφημένη φράση του Θεοντόρ Αντόρνο:
"Με την πιο γενική έννοια της προοδευτικής σκέψης, ο Διαφωτισμός επεδίωξε πάντοτε την απελευθέρωση του ανθρώπου από τον φόβο και την εγκαθίδρυσή του ως κυρίαρχου. Πλην όμως στην πλήρως διαφωτισμένη γη μας ακτινοβολεί ο θρίαμβος της καταστροφής."
Αν κάτι λοιπόν, αγαπητοί μου, εύχομαι για τη νέα χρονιά, με διάθεση συγκερασμού των τριών ανωτέρων θεμάτων και των τριών δανεισμένων απόψεων που παρέθεσα, είναι να μην δεχόμαστε άκριτα τις μόδες. Πάσης φύσεως ή παραφύσεως. Εντός ή εκτός εισαγωγικών οι λέξεις φύσεως και παραφύσεως. Να διαβάζουμε περισσότερο, να αναρωτιόμαστε περισσότερο. Να προστατεύουμε τις όμορφες στιγμές περισσότερο. Να υπολογίζουμε τη Γη μας περισσότερο. Να συζητάμε περισσότερο. Μπας και βρούμε έτσι, το μέτρο. Αυτό που ανάβει και σβήνει τούτον τον κόσμο. Και να αποφύγουμε τις ανισορροπίες. Προς κάθε κατεύθυνση...
"Αυτόν τον κόσμο δεν τον έπλασε κανένας θεός ή άνθρωπος, παρά υπήρχε πάντα, υπάρχει και θα υπάρχει: μια αιώνια, ζωντανή φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο."
Προς τους προβληματιζόμενους για το νέο εμβόλιο, που λένε άσε να το βάλουν άλλοι πρώτα και βλέπουμε... Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι δεν γνωρίζουμε τις ανεπιθύμητες ενέργειες, είναι κάτι νέο, δεν ξέρουμε υπό ποίες συνθήκες φτιάχτηκαν κλπ κλπ...
Αναρωτιέμαι, όλα τα νέα τεχνολογικά προϊόντα που καταναλώνουμε, από κινητά, τηλεοράσεις ή ό,τι άλλο σούπερ-ντούπερ μηχάνημα, ή application ή πρόγραμμα στον υπολογιστή μας, ξέρει κανείς για τις μεσο- και μακρο-πρόθεσμες επιπτώσεις τους; Ξέρει κανείς το facebook ή το twitter τι έχει προκαλέσει στις ζωές μας, στην ιδιωτικότητά μας και στην προσωπικότητά μας την ίδια; Ή μήπως τρέχουμε όλοι μας σαν τα ζα, να το προμηθευτούμε;
Όλα είναι θέμα ψυχολογίας. Και τώρα πεθαίνουν άνθρωποι και πριν πέθαιναν. Αυτό που με ενοχλεί αφάνταστα είναι η μονόπλευρη και μονομερής προσέγγιση των φαινομένων. Τώρα, όλη η υφήλιος έχει εστιάσει σε ένα μόνο πρόβλημα, μετρώντας θύματα κυρίως τρίτης και τέταρτης ηλικίας, εξακολουθώντας να μην απασχολούμε το μυαλουδάκι μας για το πόσα παιδιά καθημερινά πεθαίνουν στον κόσμο από πείνα, βία, κακοποίηση ή ναρκωτικά, ξεριζωμούς, κακουχίες, πόλεμους κλπ...
Δεν ήταν όλα καλά και ανθηρά πριν και ήρθε ένας COVID να μας ταράξει την ηρεμία.
Ήταν και πριν τραγικά τα πράγματα στις ανθρώπινες κοινωνίες -και πολύ μακριά από έναν ιδεατό κόσμο- και απλά ήρθε ένας COVID να μας θυμίσει ότι συν τοις άλλοις είμαστε και ευάλωτοι και θνητοί. Όλος αυτός ο παραλογισμός, η υστερία, ο πανικός και η ανοργανωσιά με τις σπασμωδικές αντιδράσεις πολιτών και πολιτικών, δείχνουν απλά ότι η ανθρωπότητα απέχει αρκετά από μια υγιή παγκόσμια κοινωνία που έχει αντιληφθεί τα όριά της σε τούτον τον κόσμο. Ο μιμητισμός και η έλλειψη σθένους μεταξύ των κρατών αποδεικνύει τα ελλείμματα στο στερέωμα μιας ασφαλούς κοινωνίας και οικονομίας.
Ελπίζω μόνο σε ένα πράμα: ο άνθρωπος μετά από μια μεγάλη ήττα στη ζωή του, να βγαίνει πιο ταπεινός και να ξεκινάει κάτι καινούργιο σε πιο στέρεες βάσεις. Και πάντα, με τη μουσική, αγκαλιά του...
Ακολουθώντας και εκείνοι άραγε τη μόδα της ομοφυλοφιλίας?
Ή πιστοί σε μια παλαιά υπόσχεση για ραντεβού στο μέλλον?
Όπως και να έχει απόψε, θα ευθυγραμμιστούν οι απόψεις και οι διαθέσεις τους.
Απόψε, θα κοιτάξουν το σύμπαν από την ίδια οπτική α-γωνία...
Απόψε, που είναι η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και η μικρότερη ημέρα,
αποφάσισαν να ευθυγραμμίσουν τα μυστικά τους και να τα απλώσουν σαν άπλυτα ρούχα
πάνω σε ευθυγραμμισμένο τεντωμένο σχοινί.
Απόψε, που ο χρόνος τους κάνει το χατίρι να αργήσει να ξημερώσει.
Πόσο σπάνιο τελικά να βρεις αυτή την ευθυγράμμιση?
Θέλει πολύ ζυγοστάθμιση μέσα σου για να βρεις την τροχιά σου.
Και πολύ θάρρος για να την ακολουθήσεις.
Και πολύ αντοχή για να την συνεχίσεις.
Και πολύ πίστη για να μην την προδώσεις.
Και πολύ υπομονή για να συναντήσεις κάποιον άλλον σε παρόμοια τροχιά.
Και πολύ δρόμο για να καταλάβεις τα μικρά βήματα της διαδρομής σου.
Η Μεγάλη Σύζευξη. Μια φορά στα 800 χρόνια. Αξίζει να περιμένει κανείς 800 ή και περισσότερα χρόνια για μια Μεγάλη Σύζευξη. Το δύσκολο είναι να βρει όλα εκείνα τα Μικρά και ασήμαντα για να γεμίσει το χρόνο περιμένοντας τη Μεγάλη Σύζευξη.
Ανοίγω το ραδιόφωνο όσο οδηγώ και πηγαίνω προς τη δουλειά (να σημειωθεί ότι κυκλοφορώ πλέον σε κυπριακό έδαφος και ακούω κυπριακό ραδιόφωνο): "...Απόλυτη απογοήτευση του προέδρου Αναστασιάδη και του επιτελείου του για την πρόσφατη σύνοδο κορυφής της ΕΕ και τα μέτρα που (δεν) επιβλήθηκαν στη γείτονα χώρα Τουρκία". Τυχαία διαβάζω στο διαδίκτυο στις προτεινόμενες ειδήσεις, (έτσι όπως μας τις πλασάρει το έξυπνο διαδίκτυο που παρακολουθεί και προσαρμόζεται στο ηλεκτρονικό μας αποτύπωμα) ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης είναι απόλυτα ικανοποιημένος...
Αναρωτιέμαι: ποιος δουλεύει ποιόν? Ή καλύτερα, ποιός δουλεύει για ποιόν? Με άλλα λόγια, βλέπεται πώς πολιτικώς διαστρεβλώνεται η ειδησεογραφική πληροφορία.
Κλινική περίπτωση 2:
Πηγαίνω σπίτι μετά τη δουλειά, δεν ανοίγω ραδιόφωνο ή ειδήσεις. Ανοίγω το ψυγείο και παίρνω μια κατακόκκινη λαχταριστή ντομάτα... Την κόβω και το κατακόκκινο εξωτερικό περίβλημα, αποκαλύπτει μια καταπράσινη άγγουρη αρρωστιάρικη ντομάτα.
Αναρωτιέμαι: μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Ψεκάζουν τις ντομάτες για να είναι υπέρλαμπρες και κατακόκκινες απέξω και από μέσα αντικρύζεις το πραγματικό τους πρόσωπο. Θα μου πείτε, ρε φίλε Δεκέμβρη μήνα περιμένεις να φας ντομάτα κανονική; Οκ... Απλά, απορώ με εκείνους που ξέρουν ότι αν κόψεις τη ντομάτα θα αντικρύσεις την εξαπάτηση, αλλά δεν τους νιάζει. Ήδη θα έχεις απομακρυνθεί από το ταμείο...
Κλινική περίπτωση 3:
Λαμβάνω το παρακάτω λινκσχετικά με το εμβόλιο ή τα νέα μονοκλωνικά αντισώματα. Και τραβάω τα μαλλιά μου (παρεμπιπτόντως, δείτε την ρηχότητα του Γκίκα και πώς δεν παίρνει θέση στη συζήτηση, ποιος αυτός; που είναι συμβουλάτορας παρά τω πρωθυπουργό!). Τις επόμενες μέρες βλέπω ξανά τον καθηγητή Φαρμακολογίας που εξηγεί πάλι με την ίδια ηρεμία και τον ίδιο τόνο αναζήτησης της αλήθειας και διαφάνειας ("μπορεί να μην ξέρω την αλήθεια αλλά θέλω να είμαι ειλικρινής, μεταφέρω αυτά που πιστεύω" λέει ο άνθρωπος), την ανάγκη να ξεκολλήσει το μυαλό αυτών που καθορίζουν πολιτικές υγείας παγκοσμίως και να στραφούμε στα απλά και αποτελεσματικά μέσα καταπολέμησης ενός ιού...
Αναρωτιέμαι: Οι επιστήμονες μέχρι ποιο όριο επιτρέπεται να είναι επιστήμονες και από ποιο σημείο και ύστερα επιβάλλεται να παρεμβαίνουν στις πολιτικές αποφάσεις? Πρέπει να αφήσουν μόνους τους τους πολιτικούς? Πρέπει να γίνουν οι ίδιοι πολιτικοι΄? Να παραμείνουν μόνο σε μια απλή συμβουλευτική στάση? Ποιος το ξέρει? Οι επιστήμονες γνωρίζουν. Οι πολιτικοί όμως καθορίζουν. Ποια η σωστή αναλογία των δυο αυτών ρόλων?
Ξέρετε, με όλα αυτά που συμβαίνουν και την καταγύμωνση της ανθρώπινης αλλαζονίας, όσο και αν προσπαθεί να επιβιώσει ως κορυφαία εποχή στην Ιστορία, η σημερινή κοινωνία πάσχει από παντού. Είναι βασισμένη στην επιπολαιότητα, στο εύκολο χρήμα, στην εξαπάτηση, στην επιδερμιδική προσέγγιση των προβλημάτων σε συνδυασμό με την παντελή αδιαφορία για Ήθος και Αξίες. Οκ, αυτό το γνωρίζουμε. Οι καιροί αλλάζουν, οι ανάγκες αλλάζουν. Μου έρχονται στο μυαλό όμως, κάποιες ρήσεις σοφών που πέρασαν από αυτόν τον κόσμο και δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ:
α] Η επιστήμη από μόνη της καθιστά τον άνθρωπο ισχυρότερο αλλά όχι καλύτερο. (νομίζω Σοπενχάουερ)
β] Σο βιβλίο του παππού Ιπποκράτη «οι Αφορισμοί», ο πρώτος αφορισμός γράφει: «Η ζωή είναι βραχεία, η επιστήμη μακρά, οι ευκαιρίες παρέρχονται, η πείρα μπορεί να είναι λανθασμένη και η κρίση μας δύσκολη. Ο ιατρός δεν πρέπει να είναι προετσοιμασμένος να κάνει μόνο το σωστό… αλλά επίσης να κάνει τον ασθενή, τους συνοδούς και τους εξωτερικούς παράγοντες να συνεργαστούν μαζί του».
γ] Ο προπάππους Δημόκριτος έλεγε: «είναι καλύτερο να σκεφτόμαστε πολύ παρά να μαθαίνουμε πολλά».
δ] Και ο παππούς Αλβέρτος, έλεγε το θεϊκό: "Ο κόσμος όπως τον έχουμε κατασκευάσει είναι μια διαδικασία της σκέψης μας. Δεν μπορεί να αλλάξει αν δεν αλλάξει πρώτα η σκέψη μας".
Επειδή οι μέρες είναι δύσκολες, οι αντοχές του κόσμου λιγοστές και η δυσπιστία πλέον διάχυτη, λόγω της κακής διαχείρισης μιας ακόμα κρίσης, αυτή τη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο, ας μείνει κάτι όρθιο (για τα παιδιά μας τουλάχιστον): η διάθεση για ειλικρίνεια. Και οι νέοι ιατροί, ας θυμούμαστε λίγο πώς φτάσαμε ως εδώ και κυρίως, προς τα πού θέλουμε να πάμε...
Δεν θα σχολίαζα, αν δεν είχα γράψει το προηγούμενο post.
Διαβάζοντας τις δηλώσεις του κυρίου Κώστα Τσόκλη, τις πρωταρχικές όπως και τις διορθωτικές-αποσαφηνιστικές (με τις οποίες εκτίθεται ακόμα περισσότερο από τις πρώτες), ένα μόνο πράγμα σχηματίζω στο νου μου: ότι η τέχνη μόνο μπορεί να απαντήσει στην τέχνη. Πράγματι, στα λόγια του μεγάλου αυτού εικαστικού -όπως θεωρείται από πολλούς- έχει ήδη απαντήσει η ομάδα των Χαΐνηδων με το αξεπέραστης συγκίνησης "Συνταγές μαγειρικής".
Και τι απαντά στον κύριο Τσόκλη; Ότι η κάθε κυρά-Μαρία υπό συνθήκες θα μπορούσε να έχει γίνει ένας Πικάσο, αν κάποια πράγματα της ερχόντουσταν ευνοϊκότερα... Και ο κάθε βλάκας νέος, έγινε βλάκας, γιατί ίσως ένας έξυπνος γέρος ποτέ δεν ασχολήθηκε με τη διαπαιδαγώγησή του ή ποτέ δεν τον ενέπνευσε πραγματικά. Το μόνο ελαφρυντικό που δίνω στον κύριο Τσόκλη, πέρα από τη μαλάκυνση εγκεφάλου λόγω της ηλικίας του, είναι ότι επειδή ανήκει σε αυτή την κατηγορία των γέρων που μάχονται καθημερινά με τη σκέψη του θανάτου τους και θέλγονται από την ιδέα της αιωνιότητας τους, αναζητούν διακαώς να κρατηθούν από κάτι που θα παρατείνει τη ζωή τους. Και όταν αυτό το κάτι θα μπορούσε να είναι η ζωή ενός παιδιού, ή η ζωή που δεν έζησε αυτό το παιδί, ή η ζωή που δεν του επιτρέψανε να ζήσει αυτό το παιδί, τότε αντιλαμβάνεται κανείς τη βαρβαρότητα στη σκέψη ενός τέτοιου γηραιού ανθρώπου, στον οποίο η πιο ταιριαστή εικαστική αντίδραση που του αρμόζει είναι νομίζω η κάτωθι:
"Η Κραυγή" (ή "Ο Λυγμός της Φύσης")
Edvard Munch 1893
Υ.Γ.: Αν υπάρχει ένα θετικό παράκρουσμα (και όχι κρούσμα) από τον κορωνοϊό και ετούτο το Λοιμό της παραΦύσης που ζούμε, είναι ακριβώς ότι μας δίδεται η μοναδική -ιστορικά- ευκαιρία να ξεχωρίσουμε τα σημαντικά από τα ασήμαντα.
Σε εποχές δύσκολες, που μόνο καλοκαίρι δεν θυμίζουν...
Κάποιοι εξακολουθούν να περνούν από τη χαραμάδα, σαν το φως που θα βρει τρόπο να μην φυλακιστεί...
Σε εποχές μετα-νεωτερικότητος,
χωρίς κατεύθυνση ή σκοπό ξεκάθαρο, χωρίς οικουμενικότητα
ουμανιστικών πεποιθήσεων,
Σε εποχές που η ποίηση χάνεται και γίνεται μετα-ποίηση
αναμασημένη χιλιοειπωμένων ιδεών,
χωρίς καινούργιο ύφασμα, χωρίς μετάξι, χωρίς στόχευση,
Κάποιοι εξακολουθούν και χαράζουν στην πέτρα της Ιστορίας και να αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα.
Άλλοι ορθώνουν το ανάστημά τους κάτω από το φως της ημέρας, και άλλοι στρέφουν το βλέμμα τους κάτω από το φως του φεγγαριού. Οι πρώτοι ίσως είναι πιο ευνοημένοι από τους δεύτερους. Οι πρώτοι προχωρούν και απέναντί τους έχουν το φως. Οι δεύτεροι προχωρούν και απέναντί τους έχουν το σκοτάδι. Οι πρώτοι ίσως γνώρισαν μόνο αποδοχές. Οι δεύτεροι ίσως μόνο αρνήσεις. Και οι δυο κατηγορίες όμως, προτάσσουν το πνεύμα τους σθεναρά πριν την άλωση της ύλης τους. Και οι δυο κατηγορίες, έχουν τη γαλήνη του ασκητή που είτε προχωρά προς το φως είτε προς το σκοτάδι (ποιος το ξέρει άραγε προς τα πού πάνε;), διαφαίνεται η ηρεμία στο πρόσωπό τους και στη φωνή τους. Ανεπιτύδευτη. Αυτόνομη. Αυτόχειρ.
Και οι δυο κατηγορίες, σε κάθε πανδημία εμπρός, πρώτοι ρίχνουν τις μάσκες, πρώτοι ρίχνονται χωρίς αντισώματα στην απειλή της καρδιάς τους. Για την εμπειρία. Για την αναζήτηση. Για την αλήθεια. Για το γαμώτο.
