Αναδρομική μελέτη 7: Κοίτα μπρος-πίσω και δήλωσε "παρών"


Κάθε φορά που πρέπει να δεις το μέλλον,
περνάς αναπόφευκτα από το αδήριτο παρελθόν,
για να διαπιστώσεις την αξία που έχει το ανεξάντλητο παρόν.

Μόνο σαν δηλώσεις το δυναμικό "παρών"
στην ανεξάντλητη στιγμή σου,
θα μπορέσει να γίνει το άφαντο παρόν,
φανερή αξία στη δημιουργική τιμή σου.

Εκεί που η δύναμη της πίστης σταματά,
Εκεί που η ουσία της φύσης απλά προσμένει,
Εκεί ακριβώς είναι που η πνοή του ονείρου,
τα δεσμά της γης μαζί συμπαρασέρνει.




















(Μνημείο στον άγνωστο καλλιτέχνη, κοντά στο Σύνταγμα)



Οπτική (α)γωνία, δική μου. Εσείς, κρατήστε μόνο την Οπτική.

Καλές γιορτές.



Αναδρομική μελέτη 6: Πώς καταντήσαμε λοχία;


Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Δεν χρειάζεται να προστεθεί νομίζω κάτι...










Αναδρομική μελέτη 5: Τα πάντα για εμάς...


Βλέπουν αντί ημών, σκέφτονται αντί ημών, πράττουν αντί ημών...

Όλα στο πιάτο, χωρίς καμία επιβάρυνση. Ευκολάκια όλα, κανείς δεν δυσκολεύεται. Πόσοι ιστορικά έχουν καεί κάτω από τις αντιξοότητες και έρχεται τώρα η τεχνολογική άνεση, ως άμεση απάντηση των καιρών. Πολύ φοβάμαι όμως ότι πρόκειται μάλλον, για άμεση απαίτηση των καιρών. Και η απαίτηση είναι η απουσία μας...

Αναρωτιέμαι μερικές φορές, εμείς τότε, γιατί υπάρχουμε... όταν τα πάντα γίνονται χωρίς εμάς για εμάς;



Αναδρομική μελέτη 4: Στόχευε το όνειρο


Το περιγράφει πολύ ωραία ο τύπος στο παρακάτω βιντεάκι. Το νιώθω κάθε μέρα και είναι ο στόχος μου: να βγάλω τον καλύτερο εαυτό του άλλου που είναι δίπλα μου. Προσπαθήστε το, αν μη τι άλλο, αξίζει και έχει πολλές φορές πλάκα...





Αναδρομική μελέτη 3: Beautiful things don't ask for attention


Ο λόγος που ενώ μου αρέσει απίστευτα να φωτογραφίζω, δεν έχω αποκτήσει φωτογραφική μηχανή και δεν έχω ασχοληθεί σοβαρά με τη φωτογραφία, κάτι σαν άρνηση, σαν υπεκφυγή, είναι αυτός που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο κάτωθι απόσπασμα:




Πόσα χρόνια το έχω πει αυτό μέσα μου...


Αναδρομική μελέτη 2: Ακούσαμε και μας άρεσαν


Τι μάθαμε εκ των υστέρων, μετά από διαδρομή πολλών ετών συναπτών, με τις συναπτές συνάπ-σεις μας να καίγονται μέχρι να συναπτούν αυτά τα ωραία:


-Πώς γίνεσαι Ηγούμενος;
-Σε πηδάει ο προηγούμενος!


-Εγώ όμως, είχα το σθένος να μείνω παρθένος.



-Μα αν δεν γλείψεις, θα εκλείψεις...



-Το να τρως κρέας είναι ένστικτο. Το να το αποφεύγεις, είναι πολιτισμός.



(Οι φράσεις αυτές είναι στην πραγματικότητα σκόρπιες, τις βρήκα τυχαία και με χρονική απόσταση τη μια από την άλλη. Αν τις βάλει όμως κανείς με τη συγκεκριμένη σειρά, διαβάζονται εν συνόλω και μάλιστα έχει και ειρμό... καθώς φαίνεται ότι διαπραγματεύονται το ίδιο θέμα.)


Αναδρομική μελέτη 1:Υπερθεματισμός της Γνώσης έναντι της Σοφίας...


Η σημερινή ημέρα έχει τη σημασία της για τους Έλληνες, καθώς κάποια χρόνια πριν οι πρόγονοί μας, είπαν ένα ηχηρό ΟΧΙ και εννοούσαν ΟΧΙ. (Όχι, όπως οι σημερινοί Έλληνες που λένε ΟΧΙ, το οποίο όμως τελικά αποκοιμιέται στην αγκαλιά του ΝΑΙ). Και έτσι για πλάκα βγήκαν έξω στους δρόμους, πήραν τα άρματα και βουρ στα βουνά. Ξεσηκώθηκαν και θυσίασαν τα πάντα. Ξεβολεύτηκαν από τον καναπέ τους χωρίς δεύτερη σκέψη, διότι απλά... δεν είχαν καναπέδες οι άνθρωποι τότε. Κοιμόντουσταν στα ντιβάνια και στα τσιμέντα. Σήμερα, θέλουμε ανατομικό υπέρδιπλο νερόστρωμα και πάλι όλοι έχουν λουμπάγκο και αυχενικό σύνδρομο και οι μισοί είναι παντελώς μπουχέσηδες. Ούτε τα ξύγκια τους δεν μπορούν να ξεκουνήσουν.

Θέλω να σταθώ όμως και σε μια άλλη επέτειο της σημερινής ημερομηνίας, 28 Οκτώβρη πάλι, αλλά του 1871. Είναι η γενέθλεια ημέρα ενός μεγάλου, πολύ μεγάλου ιατρού, του Sir Robert Hutchison. Μια μικρή ματιά για την πορεία του, δείτε εδώ.



Sir Robert Hutchison (1871-1960)


Λίγες μόνο λέξεις του αρκούν για να αντιληφθεί κανείς το μεγαλείο της σκέψης του και το πρωτοπόρο πνεύμα του. Ο άνθρωπος έβλεπε πραγματικά μπροστά. (Αλήθεια, πόσοι τέτοιοι να έχουν απομείνει σήμερα; Και τι να βλέπουν για το άμεσο μέλλον μας...;)

«Από την άγνοια των ορίων, από τον πλεονάζοντα ζήλο για το καινούργιο και την περιφρόνηση για το παλιό, από τον υπερθεματισμό της γνώσης έναντι της σοφίας, της επιστήμης έναντι της τέχνης και της ευφυΐας έναντι της κοινής λογικής, από τον υποβιβασμό τού ασθενή σε περιστατικό και από τη χορήγηση θεραπείας πιο επώδυνης από την ίδια την ασθένεια, Κύριε, σώσε μας.»


Τα είπε όλα περί της σημερινής Ιατρικής ο άνθρωπος. Και γενικά περί σημερινής Ελλάδας.




"Επίδαυρος"
Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας



"...κι όμως οι Έλληνες με διώχνουν από 'δω..."


Υ.Γ.: Ευχαριστώ τον αδελφικό φίλο και συνάδελφο Αλέξανδρο Γ. για τη γνωριμία με τον Sir Robert ! Του είμαι ευγνώμων...


Άρρητα μη λέγε: Νο 10 και (πραγματικά) τελευταίο - Πινγκουινικά κράξε!


Θέλουν να μας πείσουν κάποιοι ότι τα πράγματα είναι όπως ακριβώς τα κατανοούν αυτοί οι κάποιοι.

Διαβάζω τη συγκεκριμένη είδηση και προβληματίζομαι έντονα. Ο προβληματισμός δεν πάει στο αν πραγματικά υπάρχουν τέτοιες συμπεριφορές στις κοινωνίες των ζώων, αλλά πάει στην άνεση με την οποία επεκτείνται μια ανθρώπινη ιδέα ή συμπεριφορά στο υπόλοιπο ζωικό ή ακόμα και φυτικό βασίλειο. 

Κάποιοι θέλουν ντε και καλά να πιστέψουμε σε ένα ρεύμα που μιλά μεν για τα ζώα, αλλά απευθύνεται μάλλον -και πρωτίστως- σε άλλα ζώα... Και εννοώ τους ανθρώπους-ζώα, αυτούς που ξεφτιλίζουν την έννοια Άνθρωπος.



Το ότι μπαίνει δάκτυλος ανθρώπου για να διαμορφώσει το τελικό μήνυμα το οποίο μάλιστα εκφράζεται και ως επιστημονικό, νομίζω φαίνεται ξεκάθαρα και από την ακόλουθη φωτογραφία.



Αν ήμουν πάντως πινγκουίνος και άκουγα όλον αυτόν τον ντόρο περί της σεξουαλικής μου συμπεριφοράς, θα αναφωνούσα:

all these are for "us all" or "for asshole"?

δηλαδή, όλα αυτά που λέγονται είναι για όλους εμάς (μπορούν δηλαδή να γενικευτούν) ή είναι για τους μαλάκες...; Ή μήπως ακόμα-ακόμα, είναι για όλους εμάς τους μαλάκες;

Κάτι πινγκουινίστικο, μου λέει μέσα μου, ότι πρόκειται μάλλον για το τελευταίο.


Άρρητα μη λέγε: Νο9 και τελευταίο - Άρρητα πράξε!


Ο κύριος Χίλων ο αρχαίος που διατύπωσε το σοφό "άρρητα μη λέγε", θεωρώντας ότι είναι σωστό να μην μιλάς εκεί που δεν πρέπει και να μην λες αυτά που δεν πρέπει να λες γιατί θα ενοχλήσουν ίσως, νομίζω πρέπει να ήταν αρκετά συντηρητικός. Θα μου πείτε Λακεδαιμόνιος ήταν, τι άλλο πέρα από συντηρητικός θα ήταν;

Όμως, η Σοφία, ως έννοια και ιδιότητα, γιατί πρέπει να κρύβεται πίσω από τη σιωπή ή τη σιγή; Όταν, αυτά που δεν λέγονται, επειδή ακριβώς δεν λέγονται, πρέπει τουλάχιστον να προσπαθούμε να βρούμε άλλους τρόπους πιο ισχυρούς για να κοινωνηθούν όπως πχ να πράττονται και να βιώνονται.

Αν ο Χίλων λοιπόν, διατύπωσε το "Άρρητα μη λέγε", εγώ το επεκτείνω σε "Άρρητα μη λέγε, άρρητα πράξε".

Το παρακάτω βίντεο, προς επίρρωση των σκέψεών και λόγων μου:




Άρρητα μη λέγε: Νο8 - Ανεπίδεκτοι Μαθήσεως ή Ανεκπαίδευτοι Μαθήσεως;


Βλέπω γύρω μου ανθρώπους που είναι απόλυτοι στις απόψεις τους. Ακλώνητοι και υπερφίαλοι. Λες και έχουν πιάσει τον παπά από τα αρχίδια ή τον ταύρο από τα κέρατα. Στην ουσία όμως... αρχίδια κέρατα έχουν πιάσει! (συγνώμη κύριε Χίλωνα, είπες να μην λέμε αυτά που δεν πρέπει - "άρρητα μη λέγε", αλλά δεν αντέχω να μην χρησιμοποιήσω την γλώτταν του πεζοδρομίου... και τα μοντέρνα γαλλικά...). Και ο λόγος είναι ότι δεν έχουν ιδέα πώς λειτουργεί η εξέλιξη, η πρόοδος, η μάθηση, η δημιουργικότητα. Αυτοί οι άνθρωποι στέκονται εμπόδιο σε κάθε ανάπτυξη, σε κάθε νέα αρχή, ειδικά στον τόπο μας. Παρ' όλ' αυτά, αν τύχει κατά λάθος και φανεί μια διαφορετική άποψη, μια πρόταση που προσφέρει κάτι νέο, ο κόσμος δεν είναι χαζός (όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για αυτό) και στο τέλος θα το επιλέξει. 

Ζούμε σε μια χώρα που δεν προσφέρει εύκολα τις εναλλακτικές. Για αυτό δεν έχουμε να επιλέξουμε και πολλά. Δεν είναι περίεργο αυτό, καθώς αυτό το πράμα (του σατανά), λέγεται αλλιώς και παγκοσμιοποίηση: όλα πολτοποιούνται σε ένα, τον πολτό (όπως εξάλλου λέει και η ίδια η λέξη!).

Δείτε για παράδειγμα, τις φωτιές: είτε είναι στο Μάτι, είτε στον Αμαζόνιο, γίνονται πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και εντυπωσιασμού, αντί ευκαιρία σκασμού ένθεν και ένθεν και ανάληψης ευθυνών. Μέχρι να γίνει κάτι τέτοιο όμως (που θα ήταν κατά τύχη και στο όριο του στατιστικού λάθους όπως είπαμε και πιο πριν), μέχρι την ανάληψη ευθυνών από υπεύθυνα άτομα, θα μένει η ανάληψη εις τους ουρανούς αναλαμπής και στάχτης.

Άλλον ένα παράδειγμα: έχω παρευρεθεί σε πολλούς αθλητικούς αγώνες, ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλλευ, παιδιών, εφήβων, νέων και ενηλίκων, και των δυο φύλων, ως ιατρός αυτών των αγώνων. Πάντα -μα πάντα όμως- στο τελείωμα αυτών των αγώνων, έφευγα με την εξής εικόνα: φουντωμένους και αναψοκοκκινισμένους προπονητές να βρίζουν τους εκάστοτε διαιτητές και να φωνάζουν με βρισιές εναντίον των παικτών τους, παίκτες να φωνάζουν και να πουλούν τσαμπουκά εναντίον των παικτών της άλλης ομάδας και θεατές να βρίζουν ξανά διαιτητές, παίκτες και προπονητές της άλλης ομάδας και να σιωπούν όταν οι δικοί τους προπονητές βρίζουν τα δικά τους παιδιά... Κοινώς, πολύ βρισίδι από όλες και προς όλες τις συνιστώσες του αθλητισμού, πολύ νταηλίκι, και έντονη δημιουργία ισχυρών προτύπων του "πώς παίζεται το παιχνίδι" σε κάθε ηλικία. Αν ένα παιδάκι 10 ετών, στις φυτείες και στις ακαδημίες πχ κάποιας ομάδας, ζει σε ένα τέτοιο περιβάλλον της ΜΗ-υγιούς άμιλλας, φανταστείτε και προβάλλετε αυτό το παιδί στα 20 του. Και κάντε αυτή την προβολή για όλα τα επαγγέλματα... Διότι τελικά, για προβολή πρόκειται, καθώς όλα αποτιμούνται με το πόσο προβάλλεσαι σε αυτήν την κοινωνία και καθόλου με το πόσο προσβάλλεσαι (οι γονείς στις εξέδρες των παιδιών που υπέμεναν και δέχονταν τις βρισιές από τον αμόλυντο και στο απυρόβλητο προπονητή της ομάδας εναντίον των ίδιων των παιδιών τους, δεν προσβάλλονται καθόλου ήθελα να 'ξερα;)

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να εξαλειφθούν λοιπόν, οι κάφροι από προσώπου γης; Φταίνε οι κάφροι ή φταίει το πρόσωπο της γης;

Καταλήγω ότι φταίει το πρόσωπο της γης... Και πιο συγκεκριμένα, το πρόσωπο που εμείς δείχνουμε καθημερινά, καθότι το πρόσωπο της γης φτιάχνεται από τις ψηφίδες των προσώπων όλων εμάς που κατοικούμε πάνω σε αυτή τη γη.

Εξηγούμαι με δυο κομβικά και βασικά παραδείγματα:

1. Η θεωρία της Φυσικής Επιλογής λέει ότι σε μια δεδομένη κατάσταση ισορροπίας στη Φύση, ΑΝ ΤΥΧΕΙ και βρεθεί μια μετάλλαξη που προσφέρει ένα ΚΑΛΥΤΕΡΟ γνώρισμα και ιδιότητα σε ένα είδος, ΤΟΤΕ ΑΥΤΟ ΘΑ "ΕΠΙΛΕΧΘΕΙ" και θα υπερνικήσει τα άλλα και θα προχωρήσει ως είδος. Το νέο δηλαδή, αν είναι καλύτερο, θα επικρατήσει, μέσα σε ένα απολύτως ανταγωνιστικό περιβάλλον έμβιων όντων. Τονίζεται η προϋπόθεση "ΑΝ" τύχει και βρεθεί. Διότι, η φυσική επιλογή δεν είναι εξελικτική πίεση του σκοπού, δηλαδή δεν δημιουργεί εκείνη τις μεταλλάξεις, αλλά αν βρεθούν, τις προστατεύει και τις προπορεύει.

2. Ο Karl Popper, ένας μεγάλος Φιλόσοφος της Επιστήμης, απορρίπτει την αδιαμφισβήτητη εγκυρότητα της ανθρώπινης γνώσης και την υιοθέτησης της επαγωγικής μεθόδου ως εργαλείου αναζήτησης της επιστημονικής αλήθειας. Σύμφωνα με τη θεωρία του, η επιστημονική εξέλιξη μπορεί να επέλθει μόνο με την αντικατάσταση του κριτηρίου της εμπειρικής επαλήθευσης και την εισαγωγή της αρχής της διαψευσιμότητας. Κατά τον Popper, ο σκοπός της επιστήμης είναι η θεμελίωση της θεωρίας με υποθέσεις οι οποίες ελέγχονται από την εμπειρία, είναι δυνητικά διαψεύσιμες και επικυρώνονται προσωρινώς με την επιφύλαξη μιας ενδεχόμενης μελλοντικής διάψευσης. Κατά συνέπεια, κάθε επιστημονική θέση συμβάλλει στην επιστημονική πρόοδο μόνον ΑΝ μπορεί να διαψευσθεί, δηλαδή αν μπορεί να ελεγχθεί, να αποδειχθεί λανθασμένη και να αντικατασταθεί από μια νεότερη. Η διαδικασία αυτή είναι εξαιρετικά ανταγωνιστική, όπως ανταγωνιστική είναι και η Φύση και η Εξέλιξη. Και φυσικά, στηρίζεται στο ίδιο αγωνιώδες "ΑΝ", όπως και εκείνη.


Συμπερασματικά, ο κόσμος δεν είναι κακός από τη φύση του. Ο κόσμος είναι απλά καλομαθημένος και δεν ξεβολεύεται και εύκολα. Θέλει θυσίες, θέλει αγωνία, θέλει φόβο για να αλλάξεις και το βασικότερο, να γίνεις η αλλαγή που θες να δεις. Θέλει καθημερινή προσπάθεια, θέλει εμβάθυνση, θέλει διαλογισμό (με τον δικό σου άψυχο και έμψυχο κόσμο), διαλογή (με τον άψυχο κόσμο γύρω σου) και διαλεκτικότητα (με τον έμψυχο κόσμο γύρω σου). Και θέλει επίσης και τύχη (αυτό το "ΑΝ" που λέγαμε). Ευτυχώς όμως, το ΑΝ αυτό, δεν έχει χαθεί ακόμα και υπάρχει γύρω μας σποραδικά και κατά κρούσματα... 

Αν λοιπόν, τύχει τριγύρω σας και πέσουν στην αντίληψή σας, τέτοιες ωραίες ενέργειες που σας μιλούν για μια άλλη στάση ζωής, που σας δείχνουν έναν άλλον κόσμο, που σας "μεταλλάσουν" σε κάτι ανώτερο και σας εξελίξουν σε κάτι ομορφότερο, τότε μην το αφήσετε να φύγει απαρατήρητο. Προστατεύστε το, στηρίξτε το, μοιραστείτε το, επικοινωνήστε το. Φυτέψτε το στην καρδιά σας και αυτό θα στεριώσει. Δεν θέλει και πολύ: λίγο εύφορο έδαφος (ό,τι ελάχιστο μείνει μετά τις φωτιές), λίγη καλή διάθεση και μια αξί(ν)α ζωής: την αξία του να μην φοβόμαστε να θέσουμε τον Εαυτόν μας προς διάψευση, δηλαδή προς έλεγχο και προς κρίση, που θα λειτουργήσει σαν αξίνα για να οργώσει κάθε σκληρή και πέτρινη συμπεριφορά εκείνων των άκαμπτων, ακλώνητων και απόλυτων ανθρώπων που αναφέραμε στην αρχή.

Δεν είναι λοιπόν, χαζοί, ανίκανοι και βλάκες οι άνθρωποι γύρω μας (τουλάχιστον οι περισσότεροι). Είναι ανεκπαίδευτοι. Και είναι ανεκπαίδευτοι στο να επιλέγουν το σωστό, το καλό, το λειτουργικό, το παραγώγιμο, το εξελικτικό, το αποδοτικό, το επιστημονικό, το λογικό. Είναι ανεκπαίδευτοι γενικά να επιλέγουν.

Σκοπός ζωής νομίζω, είναι να μάθουμε πρώτα εμείς (και κατόπιν, αν κατορθώσουμε, και τους γύρω μας), να επιλέγουμε ορθά ανάμεσα στα μεγάλα ΑΝ της ζωής μας. Εδώ, με link, δυο εξαιρετικά ΑΝ στην παγκόσμια σκέψη, ένα το ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ του Ράντυαρντ Κίπλιγκ και το άλλο το ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ του Τάσου Λειβαδίτη. Μα το βασικότερο είναι ένα άλλο ΑΝ: αν μπορείς να κάνεις στη ζωή σου μικρά βήματα προς το καλύτερο.

Πιο συμπυκνωμένα αυτά που προσπαθώ να σας πω, μπορείτε να τα βρείτε στο παρακάτω εξαιρετικό animation video:



"One small step"