Για αυτούς

Για αυτούς

Για αυτούς που δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία

Για αυτούς που καταστράφηκαν στης στιγμής την συγκυρία

Για αυτούς που σου ζητούν να τους σώσεις τρεις η ώρα της νυχτός, όταν νοιώθουν ότι τους απέρριψε ο θεός

Για αυτούς που σε κοιτούν κατευθείαν στα μάτια και ψάχνουν την καθαρή ελπίδα
Για αυτούς που σε σέβονται και σου μιλούν στον πληθυντικό και ας είναι δυο γενεές μεγαλύτεροι

Για αυτούς τους ανίδεους, που δεν έχουν συναίσθηση της κατάστασής τους, παρά μόνο ένα αγαθό συναίσθημα να εκπέμπεται από τα μάτια τους

Για αυτούς που δεν μπορεί να αγγίξει η βρωμιά, γιατί τους αρωματίζει η ακακία της ψυχής




Για αυτούς τους αμούστακους ακόμα νεαρούς, που περπατούν πάνω στο φως, και τη μια κλαίνε όταν τους πλησιάζεις, αλλά την άλλη σε θεωρούν τον καλύτερό τους φίλο, χαρίζοντάς σου το πιο γλυκό τους χαμόγελο

Για αυτούς που φεύγουν νομίζοντας ότι τους θεράπευσες, αλλά εσύ ξέρεις ότι μπορεί και να έχεις κάνει λάθος

Για αυτούς που ήθελες να τους συμπεριφερθείς καλύτερα, αλλά οι συνθήκες δεν σε άφησαν

Για αυτούς που άξιζαν κάτι περισσότερο από αυτό που τους έδωσες

Για αυτούς που παλεύουν έντιμα και λεβέντικα με το χώμα, είτε αυτό είναι η γη είτε οι άνθρωποι

Για αυτούς που κουρδίστηκαν να υποφέρουν, μα όλα κουτσά στραβά εις πέρας να τα φέρουν



Για όλους αυτούς, αξίζουν και κολασμένες εφημερίες, και ξενύχτια και μάχη με της ζωής τα δίχτυα.

Για όλους αυτούς, αξίζουν όλες οι κατάσαρκες πληγές από της μοναξιάς τα νύχια.



14-09-2009 (του Τιμίου -μα δυσβάσταχτου ανάθεμά τον- Σταυρού σήμερα)
εμπνευσμένο από την εφημερία της 13-09-2009

by astromonos

"Άνθρωπε αγάπα" - Στίχοι, μουσική: Κώστας Τουρνάς

Υ.Γ.: "Τουλάχιστον 20 γυναίκες και παιδιά σκοτώθηκαν σήμερα στο Καράτσι του Πακιστάν, όταν ποδοπατήθηκαν προσπαθώντας να πάρουν αλεύρι που διανεμόταν δωρεάν από φιλανθρωπική οργάνωση".
(σημερινή -του Τιμίου Σταυρού μην ξεχνάμε- ειδησεογραφική πληροφορία)

Μέχρι την επόμενη στροφή

Και συνεχίζοντας την ανάγνωση του βιβλίου που ανέφερα, βρίσκω το εξής:

"Ο Leibnitz λ.χ. συγκρίνει την ιστορία με την ανατομία: ο σκελετός είναι η χρονολογία, τα νεύρα είναι η γενεαλογία, το αίμα είναι τα κίνητρα και τέλος, η σάρκα τα γεγονότα."

Έτσι είναι κύριοι και κυρίες μου! Η σάρκα μας είναι τα γεγονότα που έχουμε ζήσει. Ό,τι έχει περάσει το κορμί μας, αυτό είναι η κληρονομιά μας. Ό,τι ζήσαμε μας σημαδεύει, αφήνει ουλές, διαμορφώνει βλέμματα, ρυθμίζει την ένταση των κραυγών μας. Και το αίμα μας είναι τα κίνητρά μας. Αυτό μας παρα-κινεί και μας επιτρέπει να συνεχί-ζουμε και να ελπί-ζουμε. Αυτό μας κρατά το ενδιαφέρον και την αγωνία μέχρι την επόμενη στροφή... Μετά κανείς δεν ξέρει τι θα φανεί μπροστά μας.

"Στροφή" - Στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Νίκος Πορτοκάλογλου




(αυτός ο Πορτοκάλογλου όσο παλιώνει τόσο δημιουργεί διαμάντια... Είναι μάλλον η ωριμότητα μια ελεύθερης ζωής...)

What's going on?

"...Επομένως, η γνώση των κοινωνικών συμπτωμάτων θεωρούνταν ασφαλής οδηγός για τη γνώση του μέλλοντος. Και όχι μόνο. Όπως ο γιατρός από τα συμπτώματα συγκροτεί το ιστορικό του ασθενούς, έτσι και ο ιστορικός: εκκινώντας από τα παρόντα, [...], μπορεί να αναχθεί στην εκτίμηση του βάρους των παλαιοτέρων, [...]. Κατά συνέπεια, όπως με ακριβείς παρατηρήσεις μπορεί να υπάρξει πρόγνωσις των μελλόντων, έτσι και το ίδιο το παρόν μπορεί να θεωρηθεί η λογική συνέπεια μιας σειράς συγκεκριμένων γεγονότων και αιτιών που συνέβησαν στο παρελθόν και στα οποία το παρά λόγον, δηλαδή το απρόβλεπτο, έχει οριακό ρόλο..."

(απόσπασμα από το βιβλίο "Πώς το παρελθόν γίνεται ιστορία" του Αντώνη Λιάκου, εκδόσεις Πόλις, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης, το οποίο διαβάζω για να δώσω εξετάσεις)


Κάθε μέρα που περνά, νοιώθω πολύ πιο σίγουρος ότι αυτή η επιλογή που έκανα να έρθω εδώ και να μελετήσω Ιστορία και Κοινωνική Ανθρωπολογία, θα μου βγει σε καλό. Το βλέπω στα σημάδια και στους οιωνούς που μου εμφανίζονται κάθε μέρα. Ίσως Ιατρική, Ιστορία και Κοιωνική Ανθρωπολογία έχουν το ίδιο θέμα μελέτης: τον άνθρωπο.

"What's going on" - Band: 4 non blondes




25 years and my life is still
Trying to get up that great big hill of hope
For a destination
I realized quickly when I knew I should
That the whole world's MADE UP OF this brotherhood of man
FOR whatever that means

And so I cry sometimes when I'm lying in bed
Just to get it all out, what's in my head
And I, I am feeling a little peculiar
And so I wake in the morning and I step outside
And I take A deep breath and I get real high
And I scream from the top of my lungs,
What's goin' on

And I say hey.... hey....
I said hey, what's goin' on
And I say hey.... hey....
I said hey, what's goin' on

Ooh, Ooh, Oooohh, Oooohh, what's up...
Ooh, Ooh, Oooohh, Oooohh, what's up...

And I try, oh my God, do I try
I try all the time in this institution
And I pray, oh my God, do I pray
I pray every single day FOR A REVOLUTION!

And so I cry sometimes when I'm lying in bed
Just to get it all out, what's in my head
And I, I am feeling a little peculiar
And so I wake in the morning and I step outside
And I take deep breath and I get real high
And I scream from the top of my lungs,
WHAT'S GOIN' ON!!

And I say hey.... hey....
I said hey, what's goin' on
And I say hey.... hey....
I said hey, what's goin' on
And I say hey.... hey....
I said hey, what's goin' on
And I say hey.... hey....
I said hey, what's goin' on

Ooh, Ooh, Oooohh, Oooohh, what's up...

25 years and my life is still
Trying to get up that great big hill of hope
For a destination

Πρώτη μέρα στο σχολείο

Πρώτη μέρα στο σχολείο σήμερα και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας ξαναμπαίνει στα βάσανα. Μαζί τους όμως και οι γονείς, οι παππούδες, οι γιαγιάδες... με λίγα λόγια σχεδόν όλη η οικογένεια! Και όταν λέμε βάσανα, εννοούμε πραγματικά βάσανα: ασήκωτες σάκες, ζαλισμένο κεφάλι, πολύωρο πρόγραμμα, φροντιστήρια, ξανά φροντιστήρια, διάβασμα, παιχνίδια γιοκ, βόλτες και παρέες περιορισμένες στα πλαίσια του σχολείου ή του φροντιστηρίου, πρωινό ξύπνημα, όχι τηλεόραση, όχι υπολογιστής...

Όλα αυτά οι γονείς τα ονομάζουν επένδυση! Τα παιδιά τα ονομάζουν κούραση. Εγώ τα ονομάζω: άχρηστα και ανισόρροπα πράγματα που κατευθύνουν την κοινωνία προς την αποξένωση, προς την υπερεξειδίκευση, προς το μέρος και όχι το όλον, προς τους μεγάλους στόχους (χάνοντας τα μικρά και καθημερινά), προς το σκυμμένο κεφάλι (αρχικά πάνω στα βιβλία, μετά κάτω από την εξουσία), προς την καριέρα και την καρέκλα και όχι προς την πραγματική γνώση, προς την ύλη και όχι το πνεύμα. Το επιχείρημα των γονέων είναι ένα: "μάθε παιδί μου γράμματα, για να μην είσαι άνεργος, να έχεις μια καλή θέση στην κοινωνία και έναν καλό μισθό". Μεγαλύτερο ψέμα από αυτό δεν υπάρχει σήμερα, το οποίο βέβαια βιώνουν και οι ίδιοι οι γονείς. Καθότι συμβαίνει το αντίθετο: όσο πιο πολλές γνώσεις και εφόδια έχεις, τόσο πιο απίθανο είναι να βρεις δουλειά στην (Γ)ελλαδίτσα μας! Οι γονείς λοιπόν, έπρεπε να λένε: "μάθε παιδί μου να γλείφεις και να φιλάς κατουρημένες ποδιές, για να μην είσαι άνεργος, να έχεις μια καλή θέση στην κοινωνία και έναν καλό μισθό".

Αλήθεια: ποιές υποδομές, ποιό πρόγραμμα εκπαίδευσης, ποιά πολιτική ανάπτυξης της παιδείας βλέπετε εσείς στη σημερινή ελληνική κοινωνία;

Και αναρωτιέμαι: γίνεται το ίδιο και σε άλλες χώρες; Τέτοιο άγχος υπάρχει και αλλού ώστε να παρα-μορφωθούν τα παιδιά τους και να μην αποτύχουν σαν κάτοχοι ιλουστρασιόν πτυχίων μέσα σε απαστράπτοντα κάδρα; Πρόσφατα μου έστειλαν ένα mail με το κάτωθι ηχογραφημένο μύνημα που ακούγεται στον τηλεφωνητή του Maroochydore High School στο Queensland της Αυστραλίας και ψηφίστηκε ως το επικρατέστερο μεταξύ άλλων, από το προσωπικό του εν λόγω σχολείου. Γιατί νομίζω ότι εδώ στην (Γ)ελλαδίτσα μας τα πράγματα είναι εντελώς αντίθετα από την κατάσταση που αφήνει να εννοηθεί το τηλεφωνικό μύνημα;

Πιστεύω ότι ούτε η πολύ μεγάλη πίεση, ούτε η αδιαφορία είναι αυτό που αρμόζει στα σχολειόπαιδα. Αλλά κάτι ενδιάμεσο: "νους υγιής εν σώματι υγιή", έλεγαν οι αρχαίοι. Και θα προσέθετα: δεν γίνεται να βγάλεις το παιχνίδι από το μυαλό ενός παιδιού, γιατί έτσι του διαλύεις την ψυχοκινητική του ανάπτυξη, με άλλα λόγια του σμπαραλιάζεις την ψυχοσύνθεση. Τελικά αυτό θα φανεί λίγα χρόνια αργότερα, που οι παθολογικές προσωπικότητες θα θελήσουν να παίξουν με τις ζωές των άλλων (βλέπει ιατρούς), με τα λεφτά των άλλων (βλέπε οικονομολόγους, χρηματιστές, τραπεζικούς), με τις τύχες και τις μοίρες των άλλων (βλέπε πολιτικούς, κοινωνιολόγους, διπλωμάτες)... Και αυτές οι παθολογικές προσωπικότητες δεν είναι παρά οι μπροστάρηδες του σήμερα και του αύριο. Δεν είναι παρά τα παιδιά που αυτή η κοινωνία αναθρέφει, ή πιο σωστά καταστρέφει.

Αποφασίστε εσείς οι γονείς και οι δάσκαλοι τι παιδιά θέλετε να βλαστήσουν: παιδιά που θα ορθοποδήσουν ή παιδιά που κάποια στιγμή θα βλαστημήσουν;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την άποψη ενός φίλου, του μικρού Νικόλα, που έλεγε ότι για να έχει πετύχει το σχολείο, θα πρέπει σε μια ερώτηση του καθηγητή τα παιδιά να δίνουν όλα διαφορετική απάντηση και όλες οι απαντήσεις να είναι σωστές. Αυτό σημαίνει ότι το σχολείο τους έχει μάθει να σκέφτονται, τους έχει υποδείξει τον τρόπο, και όχι να παπαγαλίζουν στείρες γνώσεις, χωρίς να ξέρουν από που προήλθε καλά καλά αυτό που τους βάλανε να μασουλάνε σαν κάτι παλιοκατσίκια...

"We don't need no education" - Pikn Floyd

Υ.Γ.: Εδώ κολλά ένα ρητό που μου αρέσει πάρα πολύ: "Ουδείς μωρότερος των ιατρών αν δεν υπήρχαν οι δάσκαλοι"! Πέφτουμε να φάμε τους ιατρούς όταν δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, αλλά αυτούς που ευνουχίζουν το πνεύμα των παιδιών μας, τους αφήνουμε να συνεχίζουν και να συνεχίζουν και να συνεχίζουν να βασιλεύουν και τα παιδιά να παιδεύουν αντί να εκπαιδεύουν...

Ο σαλός

Κάνεις μια βόλτα έξω και βλέπεις πολλά. Κάνεις μια βόλτα μέσα σου και βλέπεις επίσης πολλά. Αν πολλαπλασιάσεις τα μέσα σου με τα έξω σου προκύπτει αυτό που λέγεται ζωή. Που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα τρελό, τρελό παιχνίδι. Που έτσι και το αντιληφθείς, γίνεσαι ακόμα πιο τρελός.

Τελικά η τρέλα δεν πάει στα βουνά, καλά το λέγανε οι παλαιοί...

"Ο τρελός"
Στίχοι,μουσική: Δανάη Παναγιωτοπούλου
Ερμηνεία: Μίλτος Πασχαλίδης






"Της γειτονιάς μας ο τρελός"
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική, ερμηνεία: Κώστας Χατζής

Σε αυτούς

"Ο πρώτος διάπλους του κεντρικού Ατλαντικού εντάσσεται στο πλαίσιο μιας μακράς δεκαετίας αποστολών, οι οποίες [...] είχαν από κοινού [...] ως πρώτο αντικειμενικό στόχο την ανακάλυψη άμεσης πρόσβασης στον Ινδικό ωκεανό και στην Ασία, που θα τους επέτρεπε να παρακάμψουν το εμπόδιο της Μέσης Ανατολής και να βάλουν τέλος στο μονοπώλιο του ρόλου των μεσαζόντων ανάμεσα στη Νοτιοανατολική Ασία και στη Μεσόγειο, από το οποίο επωφελούνταν οι Άραβες έμποροι.

Οι Πορτογάλοι είχαν από καιρό οδηγήσει το παιχνίδι προς αυτή την κατεύθυνση. Λογικά, είναι οι πρώτοι, με τον Βαρθολομαίο Ντιάζ, που περνούν το ακρωτήριο των Καταιγίδων, το οποίο στη συνέχεια ξαναβαφτίζεται ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Στις 8 Ιουλίου 1947 ο Βάσκο Ντε Γκάμα ξεκινά με τη σειρά του για ένα μεγαλύτερο των δέκα μηνών ταξίδι (αυτό του Κολόμβου είχε διαρκέσει τρεις μήνες), που τον οδηγεί στις 18 Μαϊου του επόμενου έτους μπροστά στο λιμάνι της Καλκούτας. Όμως, μπορούσε να στηρίζεται σε διπλό κεφάλαιο γνώσεων, που τις είχαν συσσωρεύσει συστηματικά στη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετικών οι πρόδρομοί του, οι οποίοι είχαν ήδη ξεπεράσει τις σπουδαιότερες δυσκολίες. Αυτοί, προχωρώντας χρόνο με το χρόνο όλο και νοτιότερα, δεν είχαν μόνον ερευνήσει την αφρικανική ακτή, ανακαλύπτοντας και κατόπιν καταλαμβάνοντας τα νησιά του Ατλαντικού, τη Μαδέρα, τις Αζόρες, τα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου, είχαν επίσης μάθει σιγά σιγά να κατέχουν το σύστημα των ρευμάτων και των ανέμων του κεντρικού και νότιου Ατλαντικού, το οποίο επιβάλλει να απομακρυνθείς δυο φορές πολύ από την αφρικανική ακτή με κατεύθυνση προς τα δυτικά: επιστρέφοντας, για να επανέλθεις από τη Γουινέα, αλλά κυρίως πηγαίνοντας, για να συνεχίσεις προς το Νότο αφού έπιασες λιμάνι στη Γουινέα και για να φτάσεις στο ακρωτήριο στρεφόμενος προς τα ανατολικά μόνο αφού έχεις θαλασσοπορήσει πάνω από τέσσερις μήνες χωρίς να αγγίξεις στεριά. Άλλωστε, στη διάρκεια ενός από αυτά τα ταξίδια και επειδή αφέθηκε να παρασυρθεί υπερβολικά προς τα δυτικά, ο Πέδρο Αλβάρες Καμπράλ, που ο στολίσκος του πήγαινε και αυτός προς την Καλκούτα, ανακάλυψε επίσημα τη Βραζιλία το 1500 και την άφησε αμέσως για να εξακολουθήσει το δρόμο του."

(απόσπασμα από το βιβλίο "Οι Ευρωπαίοι, Β΄τόμος, Νεώτερη και Σύγχρονη Εποχή", του Maurice Aymard, από τις εκδόσεις Σαββάλα, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης, το οποίο διαβάζω για να δώσω εξετάσεις προσεχώς -ή αλλιώς πρόσω ολοταχώς!- στη σχολή)

Σε αυτούς

Σε αυτούς τους αμούστακους ακόμα νεαρούς

που ξεκινούν με όνειρα και φιλοδοξίες

Σε αυτούς που δεν ξέρουν πού πηγαίνουν

αλλά ξέρουν ότι επέλεξαν να πηγαίνουν

Σε αυτούς που όλη τους η ύπαρξη

είναι δεμένη σε έναν μπόγο

Σε αυτούς με το ανοιχτό πουκαμισάκι

και τον μαΐστρο να τους χαϊδεύει τα μαλλιά

Σε αυτούς που αντικρίζουν το απέραντο γαλάζιο

που άλλοτε γίνεται μπλε, μαύρο, σκοτεινό

Σε αυτούς που καβάλα στην κεραία

περιμένουν μια παρέα

Σε αυτούς που σε μια γάτα ή ένα κουνέλι

εξομολογούνται τους παφλασμούς της σκέψης τους

Σε αυτούς που παλεύουν με κύματα

που άλλοτε ορθώνονται πάνω τους και άλλοτε μέσα τους

Σε αυτούς τους σκαπανείς των οριζόντων

που πλέουν σε πελάγη μοναχικής σκέψης

Σε αυτούς που πρώτοι λένε καλημέρα στον ήλιο

και τελευταίοι νανουρίζουν την αρκούδα

Σε αυτούς που με το ένα χέρι αγγίζουν τα άστρα

και με το άλλο σφουγγίζουν δάκρυα

για τα παιδικά τους όνειρα τα άσπρα

Σε αυτούς που τόλμησαν να αντιμετωπίσουν

το αβέβαιο, το αβυσσαλέο, το άβατον, το απύθμενο της ζωής

Σε αυτούς που τις νύχτες σκεπάζονται με πανιά

και τις μέρες ακροβατούν στα σχοινιά

Σε αυτούς που για μήνες δεν βλέπουν τίποτα

αλλά φαντάζονται τα πάντα

Σε αυτούς που πλημμυρίζουν από εικόνες και σκέψεις

αλλά τα χείλη τους γεύονται μόνο αρμύρα

Σε αυτούς τους φωτεινούς που τους ερωτεύεται

το σκότος του απέραντου βυθού

και τους παίρνει μαζί του για να λάμψει παντοτινά

Σε αυτούς, οφείλω μια υπόκλιση.

20/10/2007

(εμπνευσμένο από το ορόσημο του τεύχους Δεκεμβρίου1999 του National Geograpgic

του οποίου τις φωτογραφίες παραθέτω άνωθεν, χωρίς άδεια αναπαραγωγής από τον ΔΟΛ ή το National Geographic)

by astromonos

Όνειρα και νανουρίσματα

Θυμάστε τότε παλιά, πολύ παλιά όμως, που όταν πέφταμε να κοιμηθούμε μας νανούριζε η μάνα ή η γιαγιά; Τότε που ο ύπνος μας ήταν το εισιτήριο για έναν άλλον κόσμο, αυτόν των ονείρων; Τότε που η καθημερινή μας ζωή δεν τελείωνε, αλλά άρχιζε μόλις ξαπλώναμε; Αυτός ο κόσμος ήταν σκηνοθετημένος αποκλειστικά από εμάς. Κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να εισχωρήσει και να επηρρεάσει την εξέλιξη των πραγμάτων σε αυτή τη σφαίρα, χωρίς την έγκρισή μας! Ήμασταν οι απόλυτοι σκηνοθέτες της απόλυτα ονειρεμένης ζωής μας. Ήμασταν εμείς και τα όνειρά μας! Τελεία και παύλα.

Ο διευθυντής Ψυχιατρικής στο εδώ νοσοκομείο, σε μια κουβέντα που είχαμε πρόσφατα, μου είπε πάνω κάτω τα εξής:

"...Στη ζωή ξεκινάς με όνειρα και ενθουσιασμό. Σταδιακά, άλλα όνειρα σβήνονται, άλλα χάνονται, άλλα ποδοπατούνται... από τις ρεαλιστικές δυνάμεις της καθημερινότητάς μας. Το πόσο πολύ θα αντέξεις να διατηρήσεις την ιδιότητα του ανθρώπου σε τούτη τη ζωή, έχει να κάνει με το πόσα από τα όνειρά σου, διατηρούνται ακόμα αλώβητα και ζώντα... Όσο πιο πολλά όνειρα έκανες μικρός, τόσο πιο πολύ αντέχεις στην κοσμοπλημμύρα. Όσο πιο μεγάλο το απόθεμα ονείρων, τόσο πιο μακρυά μπορείς να πορευτείς, διότι στο δρόμο και να χάσεις μερικά, έχεις πάντα υπόλοιπο..."

Άρα αγαπητοί μου: ονειρευτείτε γιατί χανόμαστε! Και ονειρευτείτε όσο είστε ακόμα μικροί. Και ονειρευτείτε μέσα στην προστατευτική αγκαλιά των νανουρισμάτων και της μουσικής!

Και εσείς μεγάλοι κύριοι με τις γραβάτες και το βαμμένο μαλλί: πετάξτε τους χαρτοφύλακες, τραγουδίστε λίγο στα παιδιά σας, πάρτε τα στην αγκαλιά σας και νανουρίστε τα. Αυτή ίσως είναι η δυνατότερη ψήφος. Όλα τα άλλα είναι ψόφος.

"Νανούρισμα"
Παραδοσιακό Θράκης - Χρ. Αηδονίδης






"Νανούρισμα"
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική, ερμηνεία: Μίλτος Πασχαλίδης







"Νανούρισμα"
Στίχοι: Federico Garcia Lorca
Ελληνικοί στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Ερμηνεία: Τάνια Τσανακλίδου





- Τότε να φοβάσαι γιόκα μου τον ήλιο, ακριβό μου αγόρι, ηλιοχιόνιστο...
- Τα μαλλιά μου ο ήλιος τα 'καψε για πάντα και είμαι ασπρομάλλης δυο χρονώ μωρό...

Η φωτιά και το χιόνι

Αύριο, είπαν, θα χιονίσει!

Τα σύννεφα γκρίζα, θυμωμένα,

μας εγκλωβίζουν στη γη μας.

Οι πρώτες βαριές σταγόνες

μαστιγώνουν άγρια

το γυμνό μας πρόσωπο

και μας παραμορφώνουν.

Αύριο είπαν θα χιονίσει…

Μέχρι και το χαμόγελο του ξιφομάχου

αρχίζει να σβήνει

από τα φλογισμένα χείλη του,

αδύναμο να φωτίσει τον ουρανό.

Τα φτερά του βαριά

από τη βροχή, δεν ανοίγουν

να πετάξει…

Ω! Πόσο ήθελε να φύγει

από το θόρυβο που κάνουν οι μύγες!

Το έβλεπα στα μάτια του

ότι ήθελε να φύγει μακριά…

Αύριο είπαν θα χιονίσει…

Ποιοι είναι αυτοί που είπαν

ότι αύριο θα χιονίσει;

Πώς το ξέρουν αυτοί;

Γιατί δεν μιλούν για το σήμερα;

Γιατί απλά δεν ξέρουν το σήμερα.

Γιατί απλά δεν ζουν το σήμερα.

Γιατί απλά δεν ζουν…

Ω! Πρίγκιπα πάρε το ξίφος σου

σπάσε τα δεσμά σου

σκίσε τα μαύρα σύννεφα

που σε πνίγουν και χαμογέλα!

Μάθε μας να βαδίζουμε

εμείς οι ελεεινοί ανάπηροι

της ξεπεσμένης καθημερινότητας

και δείξε μας το δρόμο της φωτιάς

που ποτέ δεν σκεπάζεται από χιόνι!

Όταν σε αντικρίζω πρίγκιπα,

ξέρω ότι αύριο ΔΕΝ θα χιονίσει.

Στον ξιφομάχο με την γλυκιά θωριά

μετά τις εξετάσεις Παθολογίας Κατσιλάμπρου, 4^ο έτος,

κάπου εκεί δίπλα στον παππού Ιπποκράτη

που κοιτούσε απορημένος τα εγγόνια του

2/2/2005

by astromonos

Το Σου Κου Μου!

Μετά από ένα μικρό διάλειμμα, πάλι πίσω. Ή μήπως... μπροστά; Ή... στα ίδια; Χμ... Δεν αρχίσαμε καλά!

Το Σ/Κ ήμουν Αθήνα για το γάμο (μακρυά από μας!) ενός φίλου και ήρθα ξανά αντιμέτωπος με εκείνους τους δρόμους, με εκείνους τους μόνους, με εκείνα τα κτίρια, με εκείνα τα θεριά τα μύρια, που άφησα πίσω μου καθώς σάλπαρα για αλλού. Είναι περίεργο να ξαναγυρίζεις κάπου που πέρασες τόσα πολλά και ξέρετε γιατί; Γιατί βλέπεις ότι πλέον τίποτα δεν είναι ίδιο. Ούτε η πόλη, ούτε εσύ, ούτε οι υπόλοιποι που σε περιτριγυρίζουν. Είναι δυνατόν να νοιώθεις τόσο ξένος σε μια πόλη που σου προσέφερε τόσα πολλά; Που πίστευες ότι ήταν η... πόλη σου;

Και έτσι συνειδητοποιείς ότι... μεγαλώνεις. Δεν μπορεί, αυτό είναι! Μεγαλώνεις. Και μεγαλώνοντας, ξεκαθαρίζεις όλο και περισσότερο κάθε μέρα που περνά, ένα και μόνο πράγμα: πως η ζωή είναι ένα θολό τοπίο. Που κάθε μέρα θολώνει όλο και περισσότερο. Ένα αβέβαιο πεδίο μάχης, το οποίο δεν ξέρεις το επόμενο λεπτό, πού και σε ποιά κατάσταση θα σε βγάλει. Περπατώντας σε ένα τέτοιο θολό τοπίο όμως, το μόνο που σου απομένει είναι να κάνεις σταθερά και σίγουρα βήματα, χωρίς να ξέρεις που θα σε βγάλουν. Συνειδητοποιώντας ότι το κάθε σου βήμα μπορεί να είναι και το τελευταίο, τότε οφείλεις να στηριχτείς σε αυτό με όλο σου το βάρος.

Αν λοιπόν μέσα σε αυτή τη θολούρα, από τα ψηλά (που νομίζεις ότι βρίσκεσαι), στο επόμενο σου βήμα τύχει να πέσεις στα χαμηλά, μην βγάλεις κραυγή... Κανείς δεν θα σε ακούσει στην κοσμική σιωπή που επισκιάζει τα πάντα.

Μην βγάλεις κραυγή λοιπόν. Μόνο συνέχισε.


Υ.Γ.: Αυτά σκεφτόμενος, κατάφερα να μην πανικοβληθώ στο αερο-πλάνο, αφού έτσι και αλλιώς όλα είναι μια αέρινη πλάνη, που σε κάνουν να έχεις για το μέλλον ένα ψεύτικο πλάνο από αέρα...

"Ό,τι και αν ζήσεις"
Στίχοι: Οδ. Ιωάννου
Μουσική: Στ. Γαργάλας
Ερμηνεία: Μίλτος Πασχαλίδης

Σήμερα δωροδοκήθηκα!

Σήμερα δωροδοκήθηκα! Δεν μπορούσα να αντισταθώ στο δώρο που μου έκανε μια ασθενής και υπέκυψα, το πήρα και μάλιστα -ναι το ομολογώ- μου άρεσε...

Είναι μια γιαγιά στη μονάδα τεχνητού νεφρού γύρω στα 90, πανέμορφη και γλυκύτατη, με τα μουστακάκια της, με τα αραιά της άσπρα μαλλιά (αλλά όχι μυαλά), με τα γαλανά της ματάκια (που σίγουρα τόσα έχουν δει σε τούτη τη ζήση και σίγουρα τόσους έχουν βασανίσει σε τούτη τη ζήση), με κάτι απίστευτα λακάκια στα μαγουλάκια της και με ένα βλέμμα απορίας μικρού παιδιού, που σήμερα μου έφερε βασιλικό από τον κήπο της. Μοσχοβολούσε η ίδια, μοσχοβολούσε και η καρδιά μου σήμερα. Της υποσχέθηκα να αγοράσω γλάστρα, να βρω φουσκί (η γνωστή κοπριά), και να μου φέρει ξανά ένα κλωναράκι για να το φυτέψω και να το έχω σπίτι μου. Αυτή η γιαγιούλα, αξίζει να σημειωθεί στα πρακτικά, ότι μου μιλάει πάντα στον πληθυντικό, σε ποιόν! σε μένα που δεν έχω καν το ένα τρίτο της ηλικίας της (για να μη μιλήσω για το ποσοστό από τη σοφία της), με υπακούει σε ό,τι και αν της πω και με κοιτάει στα μάτια τόσο βαθειά που έτσι μου έρχεται να την φιλήσω... Αυτή η γιαγιάκα είναι για μένα τα απομεινάρια μιας άλλης φιλοσοφίας, μιας φιλοσοφίας από τα περασμένα χρόνια του τόπου μας, τότε που οι άνθρωποι ήταν καλοί και αγαθοί, συμφιλιωμένοι με τη φύση που τους έλιωσε αλλά και ταυτόχρονα τους έδωσε τη ζωή τους (http://www.youtube.com/watch?v=IGQ4Qr2jYrM).

Οι άνθρωποι αυτοί έμαθαν τι σημαίνει σεβασμός. Σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου, στην ύπαρξη του άλλου, σεβασμός στην ίδια τη ζωή. Διότι τι άλλο είναι όταν μου μιλάει στον πληθυντικό, ενώ ταυτόχρονα ο λόγος της είναι στοργικός σαν να είμαι εγγονός της, αν όχι σεβασμός στην ύπαρξη και στον ρόλο του μικρού αυτού αγροτικού ιατρού που έχει απέναντί της; Διότι τι άλλο είναι όταν έχει ένα κλωναράκι βασιλικού να την συνοδεύει στο μακρινό της ταξίδι από το σπίτι της στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού (1 ώρα πήγαινε και 1 ώρα γύρνα) επί 3 φορές εβδομαδιαίως, χρόνια τώρα, αν όχι σεβασμός στην ύπαρξη και τον ρόλο αυτού του μικρού φυτού;


Για τη γνωριμία μου με τέτοιους ανθρώπους χαίρομαι που διάλεξα να γίνω ιατρός.


Υ.Γ.: Εις γνώσην μου σπάω το ιατρικό απόρρητο και αναφέρω ότι το όνομα της γλυκιάς αυτής γιαγιάς είναι κυρία Σεβαστού Ολυμπία... (σύμπτωση ονόματος και συμπεριφοράς;). Ας με τιμωρήσει ο Ιατρικός σύλλογος Λέσβου, ξέρω όμως ότι η ίδια θα με συγχωρήσει που την αναφέρω δημοσίως και αποκαλύπτω τμήμα του ιατρικού της ιστορικού, χωρίς να την ρωτήσω.

"Βασιλικός" - Παραδοσιακό Ηπείρου

(από http://www.youtube.com/watch?v=tp5hc68kPds)