Άσματα, όχι μη-άσματα ή μι-άσματα

Τραγούδια άλλης εποχής, άλλου αρώματος, μα ίδιας αναζήτησης και ίδιων ερωτημάτων με σήμερα... Πόση φιλοσοφία κρύβουν αυτά τα δυο τραγουδάκια; Και μετά δεν με πιστεύετε που λέω ότι η μουσική (δηλ. η ιδιότητα που αφορά τις μούσες) είναι πάνω από όλα! Ελπίζω κάποια μέρα στη ζωή μου να μπορώ να λέω ότι είμαι ένας μουσικός... Αυτό ίσως είναι το πιο μεγάλο (μα και το πιο μακρινό) όνειρό μου.

(αν δεν είναι ερωτική σκηνή αυτό που απεικονίζεται άνωθεν τότε τι είναι;)

"Μια βραδιά στο λούκι"

(εκείνο το μαντολινάκι πώς κελαηδάει έτσι...!)

Από τους Αγώνες Τραγουδιού της Κέρκυρας (1982).
στίχοι, μουσική: Χάρης Κατσιμίχας
Διεύθυνση ορχήστρας: Μάνος Χατζιδάκις

Προχτές εκεί που τα 'πινα με κάποιο κολλητό μου
κοιτώ και βλέπω πίσω μου δυο μάτια δυο ματάκια
γυρίζω στον δικό μου, ο τύπος μου, Νικόλα
και μένα, μ' απαντάει, και εκεί αρχίσαν όλα

Εγώ αυτοσυγκεντρώθηκα για να την μαγνητίσω
αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία
αλήθεια σας το λέω, απότυχα τελείως
δε μου 'δινε καμία, μα καμία σημασία.

Όπως καταλαβαίνετε δε μ' έπαιρνε καθόλου
αλλά εξακολούθησα ερήμην να κοιτάω
ο φίλος μου εγκρίνιαζε, βρε Χάρη, σου μιλάω
για πες μου, σε κοιτάει; καθόλου τ' απαντάω

Σε μια στιγμή το βλέμμα της πλανήθηκε στο χώρο
κι απάνω μου σταμάτησε σαν κάτι να ζητούσε
ταράχτηκα και σκέφτηκα, Θεέ μου, εμένανε κοιτάει
όμως εκείνη κοίταγε να βρει τον σερβιτόρο

Βοήθεια, Χριστιανοί, κοντεύω να φλιπάρω
εγώ για κείνη χάνομαι και κείνη ούτε με ξέρει
αχ, να 'μουνα αεράκι, καπνός από τσιγάρο
στα στήθια της να μπαίνω και κείνη ας μη με θέλει

Βοήθεια, Χριστιανοί, κοντεύω να φλιπάρω
ζηλεύω όποιον της μιλά και όποιον την κοιτάει
μα πιο πολύ ζηλεύω εκείνον π' αγαπάει
σαν τρέμει το κορμάκι της και σαν λιγοθυμάει

"Προσωπικές Οπτασίες"

Από την εκπομπή "Πρόβα" της ΕΡΤ με τη Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου
στίχοι, μουσική: Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

Ζούμε τις μικρές μας ιστορίες
στο κέντρο και τις συνοικίες
όνειρα μεθυσμένα σχέδια ματαιωμένα
τηλέφωνα απεγνωσμένα

Σκέφτομαι πάλι ίσως δεν ήσουνα εσύ
ό,τι ονειρεύτηκα
όμως θυμάμαι μια νύχτα είδα τα μάτια της λύπης
να μου χαμογελάνε

Ίσως δεν ήμουνα κι εγώ ό,τι ονειρεύτηκες
έτσι κι αλλιώς όλα είναι προσωπικές οπτασίες
Το νιώθω πως σε χάνω...
γλυκιά μου αγάπη καληνύχτα

Τη του ιητρού επιείκιαν ευδοκαίοντες

Πόσο δύσκολο είναι να συνειδητοποιήσεις και να χωνέψεις αυτό που είπε ο παππούς Ιπποκράτης, ότι "ο βίος βραχύς, η τέχνη μακρά". Κάθε μέρα νομίζεις ότι είσαι πιο κοντά στο στόχο σου, αλλά κάθε μέρα αυτός φαντάζει πιο μακρυά... Πόσες ήττες και πόσα λάθη πρέπει να ρίξεις στο βωμό της ιατρικής τέχνης; Πόσα ερωτήματα που σε στριμώχνουν και σου στερούν χρόνια από τη ζωή σου πρέπει να προσπεράσεις και να απαντήσεις, ώστε να νοιώσεις ότι στέκεσαι γερά στα ποδάρια σου; Πόσα ξενύχτια, ταχυκαρδίες, αβεβαιότητα, θλίψη, αψιμαχίες μα και χαμόγελα, ευχαριστίες και χαρές πρέπει να ποντάρεις για να σε δεχτεί αυτός ο αιώνια σοφός παππούς -ο έτσι ντε! ο μπάρμπα Ιπποκράτης- στα άξια τέκνα του;

Δεν ξέρω τι δρόμος απλώνεται μπροστά μου, μα κάθε ιατρική μου μέρα νοιώθω όλο και πιο μικροσκοπικός... Τελικά αντί να μεγαλώνω μικραίνω... (Μήπως έχω βρει το ελιξίριο της νεότητος;!)

Τη του ιητρού επιείκιαν ευδοκαίοντες

(Έχοντας εμπιστοσύνη στην αγάπη του ιατρού για τον άνθρωπο)

Ιπποκράτης =

Ίππος + κράτης =

Αυτός που κρατά τους ίππους =

Αυτός που κρατά τα άλογα =

Αυτός που κρατά τα ζώα =

Αυτός που κρατά τα δαιμόνια =

Αυτός που συν-κρατά τα δαιμόνιά του =

Αυτός που συγκρατεί τα πάθη του =

Αυτός που επιβάλλεται στα πάθη του =

Αυτός που με τη λογική μάχεται τα πάθη του =

Αυτός που με τη λογική μάχεται το άλογο =

Αυτός που με το λόγο μάχεται το άλογο.

Σχόλια – παρατηρήσεις:

Α) Το να είσαι Ιπποκράτης είναι πόλεμος, αγώνας, μάχη ανηλεής

Β) Υπεισέρχεται υποκειμενικότητα ως προς τον ορισμό του λόγου και του α-λόγου και ως προς τον ορισμό της μάχης μεταξύ τους

Γ) Υπάρχουν δύο τρόποι (δρόμοι) για να δοθεί η μάχη αυτή:

1. Στα πλαίσια της κοινωνίας, ενταγμένος στις κοινωνικές συμβάσεις κάθε εποχής, μαζί με τους πολλούς

2. Στα πλαίσια της ατομικότητας, αδυνατώντας να βγεις από το κελί της μοναξιάς, με ρομφαία το ανάστημά σου και ένα φύλλο γιασεμιού στο πέτο να ποτίζεται από τα δάκρυα της καρδιάς σου

Δ) Μια ζωή αδυνατώ να ξεφύγω από τον 2^ο δρόμο σκέψης, μα πριν χαθώ ξέρω ότι ο 1^ος δρόμος θα προβάλλει μπροστά μου σαν τελευταίος πειρασμός για να μου κλείσει το μάτι και να μου υπενθυμίσει ότι καμία μάχη δεν τελειώνει πριν τελειώσει η πνοή του ανθρώπου. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όλα παίζονται, όλα διεκδικούνται. Τα παίζεις όλα για όλα! Πόλεμος πατήρ πάντων!

Γύθειο, 18/07/08

by astromonos

"Ο Ιπποκράτης αρνείται δώρο"

Οινο-πνευματικά δικαιώματα

Πριν λίγο καιρό προσπαθούσα απεγνωσμένα να εκδώσω μια συλλογή ποιημάτων, πιστεύοντας ότι αυτό που έχω είναι μοναδικό και ότι είναι κάτι σαν την παρακαταθήκη μου σε τούτη εδώ την κοινωνία (ω, ρε ονειροπόληση... ου! να μου χαθώ, πανάθεμά με!).

Με αφορμή αυτή την προσπάθεια ήρθα αντιμέτωπος με ένα ερώτημα: πώς κατοχυρώνονται τα πνευματικά δικαιώματα ενός ανθρώπου! Μετά από αρκετό ψάξιμο κατάλαβα ότι δεν υπάρχει τρόπος να κατοχυρώσει κάποιος 100% τα δικαιώματά του και αναρωτήθηκα γιατί άραγε να συμβαίνει κάτι τέτοιο, ειδικά σε μια κοινωνία που προασπίζει (λέμε τώρα!) τα δικαιώματα του πολίτη. Ο συνηθέστερος τρόπος για την κατοχύρωση είναι κάποιος να ταχυδρομήσει το δημιούργημά του συστημένο στο όνομά του και στη διέυθυνσή του και να τον κρατήσει σφραγισμένο, ώστε αν προκύψει θέμα κτήσης του περιεχομένου να φαίνεται η ημερομηνία αποστολής, σαν παλαιότερη.

Όπως και να'χει πάντως, βρήκα έναν εκδότη που συμφώνησε να βάλει το όνομά του στη συλλογή μου. Μου ζήτησε 3000 ευρώπουλα για 500 αντίτυπα, από τα οποία θα κρατούσε και θα πουλούσε αυτός τα 50 και τα υπόλοιπα 450 θα τα έπαιρνα εγώ σπίτι μου, να τα διαθέσω όπως θέλω. Συνειδητοποίησα ότι ήθελε μάλλον να βάλει χέρι στην τσέπη μου, παρά το όνομά του στα ποιήματά μου.

Και έτσι μου δημιουργήθηκαν τα εξής ερωτήματα:

1. Τι είναι τα πνευματικά δικαιώματα; Γιατί η κοινωνία μας δεν έχει κατορθώσει να εξασφαλίσει μια μέθοδο 100% κατοχύρωσης μιας πνευματικής δημιουργίας;
2. Γιατί θέλουμε να κατοχυρώσουμε τόσο πολύ κάποια ιδέα ή δημιουργία σε αυτή τη ζωή;
3. Γίνεται μια σκέψη να δημιουργηθεί εκ παρθενογεννέσεως ή οι εμπειρίες και τα ερεθίσματα όλου του πρότερου βίου μας, δηλ. του παρελθόντος μας, δημιουργούν τις σιδερένιες ράγες πάνω στις οποίες θα ταξιδέψει το τρένο της σκέψης μας; Γίνεται μια σκέψη να μην επηρεάζεται από καμιά άλλη σκέψη;! (Ο Minsky έχει απάντηση για αυτό το ερώτημα).

Επειδή όμως το κάθε ένα από αυτά τα ερωτήματα γεννοβολούσε άλλα ερωτήματα και αυτά με τη σειρά τους ακόμα περισσότερα, κατέληξα να πάσχω από καρηβαρία! Προς καλή μου τύχη και ίαση όμως, έτυχε να ξανακούσω τα κάτωθι παραδοσιακά τραγουδάκια, που με γλίτωσαν από το αδιέξοδο και μου είπαν την απάντηση: όλα αυτά περί πνευματικών δικαιωμάτων είναι μπούρδες και κουραφέξαλα!

"Ένα καράβι από τη Χιό"

"Την καρδιά μ' την πληγωμένη"

Και ερωτώ: πόσο μωροί και κοντόφθαλμοι μπορεί να είμαστε εμείς οι σημερινοί κυνηγοί της δόξας, της επωνυμίας και και της εφήμερης κοινωνικής αναγνώρισης, όταν υπήρχαν άνθρωποι-γίγαντες, που δημιούργησαν διαμάντια όπως αυτά πιο πάνω, αλλά κανείς δεν ξέρει το όνομά τους; Κανείς δεν τους τίμησε ποτέ, κανείς δεν έγραψε σε μια φυλλάδα για αυτούς, κανείς δεν έκανε αφιέρωμα προσωπικό, κανείς δεν τους εκθείασε σε κάποια καλλιτεχνική στήλη... Πολύ απλά γιατί κανείς δεν τους ξέρει! Λένε ένα "δημοτικό" ή "παραδοσιακό" και ξεμπερδεύουν. Δεν γνωρίζουν όμως τις αντιξοότητες και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνελήφθη, κυοφορήθη και εν τέλει εγεννήθη ένα τέτοιο πνευματικό τέκνο! Παρά μόνο η σημερινή κοινωνία ξέρει να μοιράζει διπλούς και τριπλούς πλατινένιους δίσκους, πρωτοσέλιδα, φλας, φώτα δημοσιότητας, πολλά φώτα... και ξανά φώτα... τόσα που στο τέλος στραβωνόμαστε και δεν βλέπουμε την τύφλα μας!

Όποιος λοιπόν πιστεύει ότι κάτι είναι καθαρά δικό του δημιούργημα, απατάται οικτρά! Ξεχνά αυτό που είχε πει ο μεγάλος Νεύτων: "...αν κατόρθωσα να δω μακρύτερα από τους άλλους, είναι επειδή πάτησα στους ώμους γιγάντων και σηκώθηκα πιο ψηλά...". Όλα τα δημιουργήματα των ανθρώπων, είναι κομμάτια της δημιουργίας της ανθρωπότητας. Όλοι επηρεαζόμαστε από όλους και επηρεάζουμε όλους. Όλα είναι ανάμεικτα και μπερδεμένα. Αυτό είναι η ζωή... κάτι πολύπλοκο, που όμως βασίζεται σε απλούς κανόνες. Και ένας από αυτούς τους απλούς κανόνες είνα ότι δεν μπορείς να κατοχυρώσεις 100% τα πνευματικά σου δικαιώματα γιατί απλά δεν είναι 100% δικά σου, αλλά είναι και των υπολοίπων. Το μόνο που είναι 100% δικό μας, είναι τα οινο-πνευματικά δικαιώματα, καθότι μπορούμε να πιούμε όσο, όποτε και ό,τι θέλουμε, χωρίς να δώσουμε λογαριασμό σε καμία κοινωνία!

Έτσι αποφάσισα τελικά να δημοσιεύω τα ποιήματά μου και όποιες άλλες σκέψεις μου κατέβουν, σε αυτήν εδώ την ιντερνετική γωνιά! Είναι αρκετά ευρύχωρη και αρκετά ζεστή για να χωρέσει τις μικρές μου ανησυχίες. Έτσι τα δημιουργήματά μου (που έχουν κάμποσες επιδράσεις από άλλους φωτεινούς ανθρώπους...) θα μείνουν εις τους (διαδικτυακούς) αιώνας των (τεχνολογικών) αιώνων, αμήν!




Κυνηγοί

Κυνηγοί του διαφορετικού, του μεγάλου, του ιδεώδους,

του απύθμενου νοήματος που θα θρέψει την ψυχή σας,

απατάστε οικτρά!

Μια ζωή κυνήγι για να διαπιστώσετε ότι όλα είναι

σώμα και ψυχή.

Τα σώματα επιζητούν την ένωση,

είναι πλασμένα για αυτήν

και την πετυχαίνουν^.

Οι ψυχές επιζητούν την ένωση,

είναι καταδικασμένες να βαδίζουν στο σκότος

και αποτυγχάνουν να βρουν συντροφιά.

Σώματα εφήμερα πόσο θολώνετε το νου!

Ψυχές ανικανοποίητες πόσο σκοτώνετε το νου!

Κυνηγοί, απατάστε οικτρά!

Αντιληφθείτε το ψεύτικο και εφήμερο

και πάψτε πια να σκοτώνετε.

κάπου στα 2003

by astromonos

Ζητάτε να σας πω

"Ζητάτε να σας πω" - Στίχοι, μουσική: Αττικ - ερμηνεία Νταγάκη Γεωργία

http://www.youtube.com/watch?v=uE9Eg4PO0qY

Χωρίς να μπορώ να σχολιάσω κάτι, όσο και αν ζητάτε να σας πω.


http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=173
http://jkpant.blogspot.com/2008/04/blog-post.html
http://www.youtube.com/watch?v=MKLJM07V4Pg

Ένα καράβι της φυγής

"Ένα καράβι της φυγής" -Στίχοι, μουσική: Νίκος Ζούδιαρης

Και ερωτώ σας: είναι δυνατόν αυτή η γυναίκα να συχνάζει στα μπαράκια και στα ξενυχτάδικα που συχνάζει το μέσο όρο των νέων σήμερα; Είναι δυνατόν τα πιο καυτά ερωτήματά της να είναι το τι χρώμα θα βάψει τα μαλιά της ή το τι ρούχα θα φορέσει; Είναι δυνατόν αυτή η ιέρεια της μουσικής να κρύβει μέσα της κάτι το τετριμμένο και σύνηθες; Κάτι που μετά την δεύτερη-τρίτη μέρα μαζί της θα σε κάνει να την βαρεθείς; Είναι δυνατόν αυτή η γυναίκα να ανήκει στο μέσο όρο των γυναικών;

Αν η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι καταφατική, τότε κάτι έχω αντιληφθεί λάθος σε αυτήν την καριόλα τη ζωή!

Κάποιοι

Κάποιοι περνούν από τα ζωή χωρίς να καταλάβουν και πολλά

Κάποιοι παλεύουν να πάνε τη ζωή λιγάκι παραπέρα με μέσα απλά

Κάποιοι έχουν καταλάβει το παιχνίδι και περνούν καλά

Κάποιοι βρήκαν πλούσιο το τραπέζι και παραδίδουν κόκκαλα

Κάποιοι θέλουν να δουν γύρω τους και εντός τους, μα έχουν μάτια θολά

Κάποιοι με μια σκέψη πλέουν ήδη σε πελάγη ανοιχτά

με μια κιθάρα αγκαλιά^.

Κάποιοι σφαλίζουν τα μάτια τις νυχτιές μα έχουν τα παραθύρια ανοιχτά

για να νοιώσουν το δροσερό αεράκι της αυγής

και να ακούσουν το γλυκοτιτίβισμα μιας έρημης ψυχής.

Και εγώ παρατηρώ από τον πύργο της παλλόμενης καρδιάς μου

κάποιους να μπλέκονται με κάποιους

και από το νου μου δεν μπορώ μια σκέψη ν’ αποβάλλω:

«αυτός που ζει μονάχος είναι αγρίμι ή θεός…»

3/08/08

Εν Γυθείω

Ώρα: 8.30 πμ

Πρώτη απόπειρα χρηματισμού μου!

Ναι, λοιπόν έγινε και αυτό! Είπαμε, κάθε μέρα πλέον στη ζωή μου είναι γεμάτη συν-κινήσεις, μετα-κινήσεις, ανα-κινήσεις... τόσες κινήσεις δηλαδή, που το μυαλό μου είναι σε μια μόνιμη κατάσταση λαπά, χωρίς να υπάρχει σοβαρή προοπτική στον ορίζοντα να πείξει ποτέ!

Στη χτεσινή εφημερία ήρθε ένα παλικάρι 24 ετών με ένα μεγάλο θλαστικό τραύμα στο αριστερό αντιβράχιο, από πριόνι. Δούλευε σε ναυπηγείο. Αφού λοιπόν περιποιήθηκα το τραύμα και του το έραψα, στο τέλος μου ζήτησε να μου μιλήσει ιδιαιτέρως! Και τότε μου το ξεφούρνισε: "γιατρέ, επειδή είδα ότι ασχολήθηκες πολύ με το τραύμα μου και με περιποιήθηκες και με έραψες πολύ προσεκτικά... ξέρεις... θα ήθελα να σε ευχαριστήσω δίνοντάς σου κάτι...". Εκείνη τη στιγμή παραλίγο να τον πλακώσω στο ξύλο, αλλά σκέφτηκα: "πάλι εγώ θα τον ράβω, άρα δεν αξίζει ο κόπος"! Έτσι τον ξεπροβόδισα με ευχές -και όχι με κλωτσιές- για περαστικά και για γρήγορη ανάρρωση!

Δυο σχόλια πάνω σε αυτό το γεγονός:

1. Αν ακόμα και οι νέοι διατηρούν αυτήν την κακή συνήθεια του χρηματισμού των ιατρών ζωντανή και ισχυρή, τότε πολύ δύσκολα θα εκριζωθεί από το εθνικό σύστημα υγείας. Ναι, αλλά φταίνε οι ίδιοι οι νέοι ή κάποιοι άλλοι που τους μεγάλωσαν με αυτήν την αντίληψη; Και αν φταίνε οι μεγαλύτεροι, οι οποίοι με τη σειρά τους το έμαθαν από κάποιους άλλους ακόμα μεγαλύτερους, τότε ποιός φταίει τελικά; Η αλήθεια είναι ότι πολλά άτομα κρέμονται κυριολεκτικά από τον ιατρό και τα λόγια του, τον έχουν σαν θεό! Ερώτημα: ο ιατρός είναι ένας θεός;! Δεν πιστεύω σε θεούς, οπότε δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση...


2. Ο ιατρός τι στάση να έχει σε αυτήν την κατάσταση, όταν ένας ειδικευόμενος για παράδειγμα, έχει γύρω στις 10 εφημερίες σε ένα νοσοκομείο, και όταν λέμε εφημερίες εννοούμε να μπαίνει ένα πρωινό και να βγαίνει το επόμενο μεσημέρι, δηλαδή πάνω κάτω 30-36 ώρες; Και αυτές τις ώρες πιστέψτε με κάποιοι δεν παίζουν πασιέντζα, αλλά δουλεύουν κυριολεκτικά. Το βλέπω, το νοιώθω. Άρα η εφημερία στην ουσία είναι 1,5 μέρα, οπότε οι 10 εφημερίες το μήνα ερμηνεύονται σε 15 ημέρες το μήνα. Και ρωτάω: όταν τον μισό μήνα δεν είσαι σπίτι σου, στη γυναίκα σου και στα παιδιά σου, αλλά σε νοσοκομείο, πώς να μην μιλάς συνέχεια για ιατρικά θέματα -που κατηγορούν τους ιατρούς-, πώς να μην σκέφτεσαι πώς θα κάνεις περισσότερα χρήματα μιας και οι ευκαιρίες παρουσιάζονται ανά πάσα στιγμή και είναι ίσως το μόνο που σε κάνει να ξεφεύγεις από την πίεση των ιατρικώβ θεμάτων, και πώς τελικά να μην σιχαθείς αυτό που κάνεις -που πάλι και πάλι κατηγορούν τους ιατρούς- όταν συνέχεια έχεις το ίδιο φαγητό στο πιάτο και τον ίδιο αχώνευτο επιμελητή ή διευθυντή να σου σερβίρει τα αποφάγια του; Θα μου πείτε βέβαια, και σε αυτούς τους μεγαλύτερους κάποιοι ακόμα μεγαλύτεροι συμπεριφέρθηκαν το ίδιο ή και χειρότερα, οπότε είναι ίσως φυσιολογικό να ανακυκλώνεται μια κατάσταση, μιας και όπως λέει μια ρύση: "με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις". Το ερώτημα όμως και εδώ το ίδιο: ποιός φταίει για την διαιώνιση αυτής της κατάστασης;

Η απάντηση και στα δυο παραπάνω σχόλια-ερωτήματα για μένα είναι η ίδια και απλή: φταίει ο εαυτός μας και μόνον, με την προϋπόθεση ότι είμαστε ενήλικες. Φταίει ο ασθενής που δεν απαιτεί (προσοχή! απαιτεί, όχι υπερβάλλει, που είναι το σύνηθες...) τις καλύτερες συνθήκες υγείας, αλλά φταίει και ο ιατρός που δεν παραδέχεται ότι κάποτε μια απφράδα μέρα ενός καλοκαιριού της πιο χυμώδους εφηβείας του, έκανε λάθος στη δήλωση σχολών σε κάποιο χαρτόνι που οι εκπαιδευτικοί το ονόμαζαν μηχανογραφικό...

Αυτά! Πάω για ύπνο, γιατί σήμερα είναι Κυριακή και έχω να κοιμηθώ από την Τετάρτη βράδυ, ειλικρινά!

Τα σέβη μου!

Κανά πανηγύρι ρε παιδιά;

Ψάχνω απεγνωσμένα εδώ και δυο μήνες να βρω πανυγήρι σε τούτον εδώ τον τόπο με την τόσο μεγάλη και μακραίωνη παράδοση, αλλά ματαια. Και όταν λέω πανηγύρι, εννοώ πραγματικό, παραδοσιακό πανηγύρι, από εκείνα που όλο το χωριό, ντόπιοι, παλλινοστούντες και επισκέπτες πιάνονται σε κύκλο, αγκαλιάζονται,ερωτεύονται, τρωγοπίνουν και τραντάζουν τα ποδάρια στη γη για να φοβηθεί η κακοτυχιά και να φύγει πέρα ως πέρα μακρυά!

Αυτό που βρίσκω αντιθέτως είναι άλλες καταστάσεις. Άλλοτε το πανηγύρι εκλαμβάνεται ως γλέντι με λαϊκή-παρακμιακή μουσική, όπου ο τραγουδιστής έχει συγκεκριμένο dress-code με μπότα μυτερή κατευθείαν παραγγελία από την Far West, πουκάμισο κροκοδειλί ανοιχτό για να φαίνεται το δασύτριχο στήθος, και ζώνη με αγκράφα από καθαρό ατσάλι που ζυγίζει τουλάχιστον 3 κιλά, ενώ όσον αφορά τα τραγουδιστικά προσόντα, ας είναι καλά το επαναλαμβανόμενο echo που σε συνδυασμό τα τεράστια ντεσιμπέλ σου σπάνε τα νεύρα και έτσι σαν άμυνα κλείνεις τα αυτιά σου και δεν ακούς τον τραγουδιστή τελικά! Άλλοτε πάλι, πανηγύρι είναι απλώς να πας στην εκκλησιά, να ανάψεις το κεράκι σου σαν καλός και ταπεινός χριστιανός και ύστερα να φας τα κοψίδια σου (αφού πλέον με την προηγούμενη πράξη έχεις εξαγνιστεί...) και να σχολιάζεις το τι φορά η μιά κυράτσα και το πόσο ήπιε ο άλλος κυράτσος! Έτσι κάνεις πανηγύρι από την καρέκλα σου, σχολιάζοντας όλους εκείνους που τολμούν και σηκώνονται για να χορέψουν. Άλλοτε τέλος, ψάχνεις να βρεις πανηγύρι αλλά πανηγύρι δεν υπάρχει γιατί απλώς ο αρμόδιος σύλλογος αποφάσισε να το αναβάλει!

Ε, όχι ρε παιδιά! Πώς είναι δυνατόν να επιτρέπουμε να χάνεται έτσι απλά ένας τέτοιος πολιτισμός όπως αυτός που μας κληροδοτήθηκε από τους προγόνους μας, επιβιώσας μέσα από γενοκτονίες, σμιλευθείς από σφαγές αμάχων, ποτισμένος με πλημμύρες αίματος, φορτωμένος με τυραννικούς ζυγούς, βυθισμένος στην αγραμματοσύνη, κορεσμένος από πείνα, κακουχίες, εξαθλίωση και αδικία; Πώς επιτρέπουμε να σβήνει έτσι η φωτιά κάποιων ανθρώπων που αντισταθήκανε στην ισοπέδωση; Στο τέλος θα καταλήξουμε ξανά στο σκότος... Πώς αφήνουμε να χάσουμε τους θησαυρούς και τα διαμάντια της λαϊκής, δημώδους και αστικής μας παράδοσης;

Τα παραδοσιακά τραγούδια και οι παραδοσιακοί χοροί του λαού μας θεωρώ ότι είναι ό,τι πιο σπουδαίο έχει επιτευχθεί στην ελληνική ανθρωπολογική ιστορία. Άνθρωποι απλοί, χωρίς καν συνειδητοποίηση της δραματικής τους κατάστασης, έχοντας μόνο ένα βάρος στα στήθια και ένα αβάσταχτο ερώτημα να τους βασανίζει τα σωθικά, κατόρθωσαν να εκφράσουν την ίδια τη φύση. Την φύση την ανθρώπινη, αλλά και την φύση που περιβάλλει τα ανθρώπινα. Αυτοί οι τύποι, χωρίς να έχουν πάει σχολείο, χωρίς να έχουν πάει ωδείο, χωρίς να έχουν ίσως φύγει ποτέ από το χωριό τους για να γνωρίσουν το άγνωστο, χωρίς καλά καλά να μπορούν να αρθρώσουν λόγο, πέτυχαν το άπιαστο: εξέφρασαν τον παλμό της ίδιας της ζωής. Της ζωής, σε όλο της το μεγαλείο και σε όλη της την έκταση. Κοιτούσαν τη θάλασσα και μετά τραγουδούσαν τη θάλασσα. Αγνάντευαν τα βουνά και μετά τα χόρευαν. Μεθούσαν με τα άστρα του ουρανού, την πούλια, τον αυγερινό και το φεγγάρι και μετά εξομολογούνταν σε αυτά τις πιο βασανιστικές τους σκέψεις. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν κομμάτι αυτού του συνόλου, του παγκόσμιου στερεώματος. Οπότε, φυσικά και αβίαστα, έβγαιναν αυτά τα διαμαντάκια που σήμερα ονομάζουμε τραγούδια και χορούς. Σήμερα πρέπει κάποιος δημιουργός να φανταστεί μια κατάσταση και να την περιγράψει. Τότες μονάχα ίσως φτιάξει τραγούδι της προκοπής. Παλιότερα όμως, αρκούσε κάποιος να παρατηρήσει γύρω του και να αφεθεί στη μαγεία. Όλα τα υπόλοιπα ακολουθούσαν.

Ασχολούμαι με την παράδοση, σοβαρά γύρω στα 5 χρόνια. Παλιότερα στο χωριό μου, δεν ήθελα να ακούω για παράδοση. Σήμερα ξέρω γιατί: διότι αυτό που μου πλασάρανε τότε, πολύ απλά δεν ήταν παράδοση, αλλά ένα κακέκτυπο μιας παραδοσιακίζουσας και καθόλου συνειδητοποιημένης νοοτροπίας διαστρέβλωσης της πραγματικότητας.

Μια βραδιά όμως αρκούσε για να αλλάξουν τα πάντα. Σαν χτες, 5 χρόνια πριν, βρέθηκα σε ένα χωριό κοντά στα Χανιά, όπου είχε πανηγύρι με τον Ψαραντώνη και την πανέμορφη -κατ'εμέ- κόρη του Νίκη Ξυλούρη. Ένα σας λέω μόνο: όλο το χωριό, όρθιοι, χορεύανε ασταμάτητα για πάνω από 3-4 ώρες. Και όταν λέω όλο, εννοώ όλο το χωριό: από τον πιο μικρό πιτσιρίκο που μόλις άρχιζε να μαθαίνει πώς περπατάνε μέχρι την πιο μεγάλη γριά που μόλις άρχιζε να ξεχνάει πώς περπατάνε. Εκείνες τις ώρες η ενέργεια που εκλυόταν από την πλατεία αυτού του χωριού ήταν ενέργεια γιγατζάουλ! Τρομακτικές στιγμές! Το ανθρώπινο είδος φαινόταν πανίσχυρο και ακλώνητο. Τίποτα δεν μπορούσε να παρεισφρύσει στον κύκλο των χορευτών και να διασπάσει τους δεσμούς που είχαν δημιουργηθεί και που κρατούσαν γερά τα μέλη αυτού του σχηματισμού. Όπως όλα τα μέλη ενός ενιαίου οργανισμού, έτσι και ο κύκλος των χορευτών και των μουσικών. Ένοιωσα κενός που είχα μείνει απ΄έξω από τον κύκλο, εγώ και ο φίλος μου, και δεν μπορούσαμε να συμμετέχουμε σε αυτήν τη γιορτή. Έτσι οφείλουν να είναι τα πανηγύρια: γιορτή. Όλοι (παν-) να είναι γύρω γύρω, πιασμένοι, σαν ένας.

Για παραδοσιακη μουσική θα μπορούσα να γράφω και να μιλάω ακατάπαυστα. Είναι η ζωή μου. Τα βαθειά νοήματα που σφραγίστηκαν στους στίχους και τις μελωδίες αυτών των δημιουργημάτων, είναι μια τρανταχτή απόδειξη ότι υπάρχουν. Κάποιοι πριν από εμάς τα βρήκαν, τα βίωσαν στο πετσί τους και τα αποθήκευσαν σαν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές, δεικνύοντας ότι μπορούν να προσεγγιστούν.

Της στιγμής

Έτσι και εγώ, γουστάρω να προσπαθήσω
με το σπαθί μου να σπαθίσω
κάθε δυσκολία
και να φτάσω σε αυτά τα συμπαντικά νοήματα,
που τα βρήκαν άνθρωποι αγράμματοι μα με συναισθήματα
άνθρωποι, που σήμερα θεωρούμε ότι έπασχαν από αμυαλία...

Ω, μωροί τενχοκράτες και αψογομανείς,
φτιασιδωμένες και πουδραρισμένες αποπροσωπικότητες,
το νόημα του κόσμου το κρατούν οι αφανείς
και αυτοί που έζησαν μέσα στα άκρα και τις αντιξοότητες.

by astormonos

Το μαύρο φόντο στα παρακάτω ενδεικτικά τραγούδια-ποιήματα-διαμάντια είναι μια υπενθύμιση ότι μέσα στο σκότος και την μαυρίλα της ζωής, κάποιοι άνθρωποι έλαμψαν με την παρουσία τους και την θέλησή τους να αντισταθούν. Διότι όπως λέει και ένας ποιητής από τούτα εδώ τα Λεσβιακά μέρη: "Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά". Και συμφωνώ απόλυτα μαζί του.

Παρ' ότι η ζωή μας μπορεί να είναι σκοτεινή, ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να λάμψει, να δημιουργήσει και να συνεχίσει. Δεν νομίζετε ότι αυτό είναι το πιο ισχυρό μήνυμα που μπορούν να δώσουν οι προηγούμενες γενιές στη δική μας τη γενιά; Και αν δεν το αντιλαμβάνεστε επαρκώς, πηγαίνετε μπροστά σε έναν γέρο ή μια γρια και ψάξτε στις βαθειές χαρακιές του προσώπου τους, στο σκληρό βλέμμα που όμως συνεχίζει να αναζητά το πείραγμα και το παιχνίδι, στην παιδιάστικη διάθεση που θυμάται όταν ήταν παιδί και χαίρεται που τώρα στο τέλος ξαναγυρίζει εκεί από όπου άρχισε αυτό το διαστρικό ταξίδι.

http://www.youtube.com/watch?v=Tt8hj85HNwQ

"Άνοιξε το παράθυρο"

"Του ψαρά ο γιος"

"Τριανταφυλλάκι"

"Χαραυγή"

"Μελαχροινό μου"

"Μες στου Αιγαίου τα νησιά"

"Μπρατσέρα"

Και ένα τραγουδάκι για το φεγγαράκι που χτες μεσουρανούσε καμαρωτό καμαρωτό, αλλά που δεν μπορούσα να το θαυμασω από την αίθουσα των επειγόντων...

"Με το φεγγάρι περπατώ"

Παράδοση ψυχής

Δράκος άγρυπνος στ’ απάτητα τα βράχια

σε κρατεί γλυκιά μου κόρη, καλά φυλακισμένη

αχ τούτο να κατόρθωνα μονάχα

τα χείλη σου να άγγιζα, του ονείρου αγαπημένη!

Τριγύρω ξέφρενο χορό εστήσαν οι σκιές του δάσους

πάνω σε σκοπό που χάραξαν τα δάκρυα του πάθους

τραγουδούν στο δράκο σαγηνευτά, μήπως αυτός μερώσει

και σε σφίξω στην αγκάλη μου πριν η μέρα ξημερώσει

Μα ο δράκος ασυγκίνητος, ακλόνητος φρουρός!

Όμως να! ξάφνου η νεράιδα του παραμυθιού

προβάλλει φωτεινή, στα πορφυρά ντυμένη

και κελαηδεί τους πόνους του παιδιού

που στα στήθια κρύβει φωτίτσα αναμμένη

Τότες ο δράκος ο σκληρός βαθιά αναστενάζει

και ευθύς αρχίζει να δακρύζει

γι’αυτό που χρόνια ολόκληρα είχε ξεχάσει

και τούτη η μελωδία απόψε του θυμίζει…

Ενθύμησες τον έπνιξαν πως κάποτε

ήταν και αυτός παιδί

Λαβωμένο απ’του έρωτα τα βέλη…

Κ μεμιάς ο δράκος ο γλυκύς μου δίνει τα φτερά του,

σκύβει προς εμέ και λέει:

«Εκεί ψηλά είναι τα χείλη που ζητάς,

τα χείλη που στάζουν μέλι,

πήγαινε εμπρός και μη ρωτάς,

ο χρόνος τι θα φέρει…».

Μια καλοκαιρινή βραδιά

στο θέατρο Βράχων

by astromonos

Αντιμέτωπος με το χάος!

Τι κάνεις όταν είσαι αντιμέτωπος με το χάος; Τι κάνεις όταν είσαι σε μια κατάσταση πολύ δύσκολη για εσένα, που όμοιά της δεν είχες καν φανταστεί; Πώς βγαίνεις από αυτήν με τις μικρότερες δυνατές απώλειες, (διότι ως γνωστόν είμαστε μυγιάγγιχτοι εμείς οι ανθρωπίσκοι);

Και ρωτώ: όταν αντιμετωπίζουμε το χάος, δεν είναι σαν να αντιμετωπίζουμε στην πραγματικότητα τον εαυτό μας; Τι άλλο είναι ο εαυτός μας αν όχι ένας χαοτικός συνδυασμός υλικών και σωματιδίων (a random walk of the molecules, όπως είπε κάποιος...);

Αγαπητοί μου, τα πράγματα πάνω κάτω στην καθημερινότητά μας, είναι όπως στον στρατό. Τα βγάζεις πέρα μόνος σου. Βουτάς ή σε βουτούν στα σκατά και εσύ έχεις δυο επιλογές: ή πνίγεσαι σε αυτά ή επιβιώνεις. Πόλεμος και πάλι πόλεμος. Μάχη ανηλεής. Αυτό είναι η καθημερινότητά μας. Και φυσικά σχεδόν κανείς δεν θα γυρίσει να σου πει μπράβο.

Θα το ξαναπώ. Κάθε μέρα στη ζωή μου, επιβεβαιώνεται η ίδια σκέψη: τα πάντα μπορούν να συμβούν μέσα σε αυτό το -τυπικό και καθημερινό κατά τα άλλα- 24ωρο που αντικρύζεις το πρωί σαν ξυπνάς. Γι'αυτό, το μόνο που μετράει είναι η διάθεσή σου για την μέρα που μόλις βρίσκεται στα πόδια μας και τρέχει και μας παρασέρνει. Το αύριο δεν έχει καμία μα καμία αξία αν δεν ζήσεις το σήμερα. Έχει τόσες συγκινήσεις αυτό το σήμερα, που μπορούν να αντληθούν από τα πιο μικρά και ασήμαντα, μέχρι τα πιο μεγάλα και σπουδαία. Αρκεί να το θελήσεις. Και αρκεί να έχεις τη διάθεση να ασχοληθείς. Και τι είναι διάθεση; Είναι ότι διαθέτεις τον εαυτό σου και την ενέργειά σου στις άγνωστες βουλές του χάους!

Το να είσαι μάχιμος, έτοιμος για όλα, για τα πιο δύσκολα έως τα πιο ακίνδυνα, είναι το μόνο που μου δημιουργεί μια διέγερση, μια συγκίνηση. Το βλέπω σαν παιχνίδι; Ίσως... Όμως είναι πολύ ωραίο και μου θυμίζει τον "Γέρο και τη θάλασσα" (αυτό το υπέροχο σε σύλληψη και περιγραφή έργο του Χέμινγουέι). Και ο μάχιμος είναι μάχιμος παντού και πάντα. Έτσι απλά, λακωνικά.

Χτες ήρθα χωρίς υπερβολή αντιμέτωπος με το χάος. Εγώ και το χάος! Η πρώτη μας επίσημη, αλλά και απροσδόκητη αναμέτρηση. Έτσι είναι αυτές οι μάχες, απροειδοποίητες! Δεν ξέρω αν βγήκα νικητής ή χαμένος, ή δεν ξέρω αν έχει καν νόημα αυτή η ερώτηση (μιας και "χάους (τέκνο) ήν και εις χάους (κατάσταση) απελεύσει", όπως μου αρέσει να λέω!). Ξέρω όμως, και χαίρομαι πολύ για αυτό, ότι το αντίκρυσα στα μάτια. Ορθώνοντας το λιλιπούτειό μου ανάστημα, κοίταξα το χάος στα μάτια. Αυτό μου αρκεί για πρώτη φορά! Για τις επόμενες, οψόμεθα!

Και αν θέλετε να μάθετε τι έγινε χτες, τσεκάρετε αυτό:

http://www.youtube.com/watch?v=FfoQsZa8F1c

(το παραπάνω βιντεάκι είναι η tsar bomba που έριξαν οι Ρώσσοι το 1961. 57 μεγατόνοι! Πρακτικά, όλα τα εκρηκτικά του ΙΙ Παγκοσμίου Πολέμου επί 10 φορές....)