Πενία τέχνες κατεργάζεται

Λένε ότι "πενία τέχνες κατεργάζεται" και δεν έχουν άδικο! Εν προκειμένω η πενία αφορά τις θέσεις πάρκινγκ, ειδικά σε μεγαλουπόλεις. Η δυτική κοινωνία έκανε την πρότασή της, την ονόμασε μάλιστα "έξυπνη" και έφερε στην αγορά τα αυτοκίνητα Smart! Η ανατολική κοινωνία από την άλλη δεν μπήκε καν στον κόπο να μικρύνει το μέγεθος κάθε αμαξιού, αλλά επινόησε μια μικρή προσθήκη. Ιδού!

(ευχαριστώ τον Ανδρόνικο για το βιντεάκι αυτό)

Υ.Γ.1: Ποιά από τις δυο θεωρείτε εσείς πιο smart;!
Υ.Γ.2: Πάντως η ανατολική λύση θα εξυπηρετήσει πολλές γυναίκες οδηγούς, που έχουν ένα θέμα (και μάλιστα ανά-θεμα!) με το χώρο...

Ο φωτογράφος Τσε

Πριν περίπου 2,5 χρόνια είχε γίνει μια έκθεση στην Αθήνα με φωτογραφίες που είχε αποτυπώσει ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στη διάρκεια της ζωής του. Πολύ καλές οι φωτογραφίες, ποικίλου ενδιαφέροντος. Μία όμως για μένα ήταν φωτογραφία-σύμβολο, με βαθύ πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα, που πολύ φοβάμαι όμως ότι ήταν εντελώς τυχαία και ο Τσε δεν την προγραμμάτιζε να φανεί έτσι. Όσο και αν έψαξα στο διαδίκτυο δεν μπόρεσα να την εντοπίσω. Γιαυτό αποφάσισα να την αναπαραστήσω (σκιτσογράφος δεν είμαι γιαυτό επικαλούμαι την επιείκειά σας!).

Τα σχόλια δικά σας.

Από βράδυ σε πρωί

Κάθε νέα μέρα που ξυπνώ πιστεύω πως κάτι θα καταφέρω να αλλάξω σε τούτον τον κόσμο τον ά-κοσμο και ά-κομψο.

Κάθε βράδυ που πλαγιάζω συνειδητοποιώ μόνο ένα πράγμα: το απύθμενο της απληστίας μου και του εγωισμού μου.

Αν δεν αλλάξω τον άπληστό μου εαυτό, δεν πρόκειται να κατορθώσω να αλλάξω τίποτε άλλο εντός μου ή εκτός μου!

Χαιρετώ σας...

"The legend of 1900"

Υπάρχουν φορές που νοιώθεις ότι κάποιες σκέψεις άλλων είναι τόσο κοντά στις δικές σου. Σήμερα βλέποντας αυτήν την ταινία "The legend of 1900" κατάλαβα πολλά. Τι μπορεί να σου επιφυλάσσει ένα κυριακάτικο απομεσήμερο... Πόσες ένοιες διαπραγματεύεται αυτή η ταινία...; άπειρο, ωκεανός, χάος, φόβος, έρωτας, διαφορετικότητα, ταλέντο, αφοσίωση, μουσική, τρόπος και περιβάλλον ανατροφής (α, ρε Minsky...) ταπεινότητα... Και πόσα ερωτήματα βασανιστικά αρθρώνει...; Πώς διαλέγεις έστω και έναν δρόμο... μια γυναίκα... ένα σπίτι... ένα τοπίο να κοιτάς... Πώς γίνεται όταν έχεις προγραμματιστεί να δίνεσαι όλος σε ένα μόνο θέμα, να τα βγάλεις πέρα με το άπειρο...;

Άντε πάλι από την αρχή!

Έτσι είναι αγαπητοί μου... η ζωή κάνει κύκλους! Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, όπως λέει και ένας καλός φίλος που βλέπει τα πράγματα από την οπτική των αγγέλων -ναι από εκεί ψηλά, που όλα φαίνονται πιο καθαρά- η ζωή κάνει σπειροειδή κίνηση, δηλαδή πάει και μπροστά αλλά κάνει και κύκλους... Συνδυασμός που ζαλίζει και μεθά, όπως ακριβώς η ίδια η ζωή!!

"Άντε καρδιά μου - Νίκος Πορτοκάλογλου"

(http://www.youtube.com/watch?v=Qkvgpctz9yE)

Και του χωριού αφήκα πίσω μου το βράχο...

Το παρακάτω ισπανόφωνο ποίημα (από το alonakitispoiisis.blogspot.com το blog του Γιώργου Κεντρωτή), σε ελληνική μετάφραση ενός ανθρώπου από το χωριό μου, (αχ αυτοί οι Μολάοι...) αποκρυσταλλώνει την ψυχική μου διάθεση των τελευταίων μηνών...
Για δες που μπορούν να επικοινωνήσουν ένας Ισπανός ποιητής της Αναγέννησης, ένας Καθηγητής του Τμήματος Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου και ένας νέος που ανοίγει πανιά για θάλασσες και κύματα, για γοργόνες και δράκους, για μεγάλες αναζητήσεις...



GARCILASO DE LA VEGA


ΣΤΕΡΙΕΣ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΑΦΗΚΑ ΠΙΣΩ ΤΟΣΕΣ

  Στεριές και θάλασσες αφήκα πίσω τόσες
και τ’ αγαθά του Γιαραμπή όλα που ’χα νά ’χω·
και του χωριού αφήκα πίσω μου το βράχο
και φεύγω ταξιδιώτης σε λαούς, ήθη, γλώσσες.
  Για να γυρίσω πίσω δεν το βλέπω, μ’ όσες
και να μου δώσει η φαντασία μου ελπίδες· τά ’χω
τα κόζα μετρημένα προσηκόντως: σε χω-
ματένια αυλάκια θα βρεθώ, σε κοντραφόσσες.
  Απάντων των δεινών μου τέρμα θά ’χα, μόνο
αν σ’ έβλεπα, Κυρά μου (ακόμα και ως ελπίδα
αντάμωσης) – α υ τ ό μπορώ απλώς να ελπίζω.
  Πλην ούτε κι έτσι σ’ ανταμώνω, κι έχω πόνο
μεγάλο. Σαν είδα ότι βούλιαζα, σανίδα
το Χάρο βρήκα... Σάμπως, όμως, τον ορίζω;!...



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.




Υ.Γ.: Να τι μου ήρθε στο μυαλο διαβάζοντας το στίχο "...και του χωριού αφήκα πίσω μου το βράχο..." . Είναι ο Παλιόπυργος των Μολάων.

(η φωτό είναι από το www.gianniskofinas.com, το site του Γιάννη Κοφινά, ενός Μολαϊτη)

Είπατε κάτι; (Νο2)

Όταν η ουσία της ανθρώπινης φύσης είναι πέρα από βιτρίνες, φώτα και λάμψη, πούδρες και αρλούμπες, μαγκιά, κλανιά και κωλοφιλστρίνι (όπως έλεγε και η γιαγιά μου!), τότε μένεις εκστατικός και μαγεμένος. Τότε βλέπεις ότι πίσω από τη χαραμάδα του ραγισμένου σου καθρέφτη κρύβεται ένας απύθμενος, αόρατος, παραμυθένιος κόσμος... Ίσως αυτή να είναι η εικόνα του σύμπαντός μας... ίσως αυτή να είναι η εικόνα του εσωτερικού των αστέρων (προς θεού όχι των τηλεοπτικών ή μουσικών, αλλά των χωριάτικων και των επουράνιων...).

http://www.tvxs.gr/v10201


Ευχαριστώ τον Άκη για το link!


There was a time when men were kind
When their voices were soft
And their words inviting
There was a time when love was blind
And the world was a song
And the song was exciting
There was a time
Then it all went wrong

I dreamed a dream in time gone by
When hope was high
And life worth living
I dreamed that love would never die
I dreamed that God would be forgiving
Then I was young and unafraid
And dreams were made and used and wasted
There was no ransom to be paid
No song unsung, no wine untasted

But the tigers come at night
With their voices soft as thunder
As they tear your hope apart
And they turn your dream to shame

He slept a summer by my side
He filled my days with endless wonder
He took my childhood in his stride
But he was gone when autumn came

And still I dream he'll come to me
That we will live the years together
But there are dreams that cannot be
And there are storms we cannot weather

I had a dream my life would be
So different from this hell I'm living
So different now from what it seemed
Now life has killed the dream I dreamed.

Ό,τι δε σε σκοτώνει

Εκείνη την ώρα που η ψυχολογία σου ακολουθεί τα σκαμπανεβάσματα του καιρού...
Εκεί την ώρα που οι κούτες φαίνονται να σε βαραίνουν περισσότερο από ότι πραγματικά είναι...
Εκεί την ώρα που η κάθε σκέψη καβαλά άναρχα την άλλη, σε μια μάχη για το ποια θα επιβληθεί της μικρής-μεγάλης στιγμής που ζεις...
Εκείνη τη στιγμή που ανοιγοκλείνεις γρήγορα τα βλέφαρα για να μην τύχει και ξεπεταχτεί κανα δάκρυ...


Εκείνη την ώρα... ακούς κάτι τυχαία και λες... "γέλα ΜΑΛΑΚΑ, η ζωή έχει πλάκα!"
Τελικά όλα διαρκούν όσο τα αφήνουμε να διαρκούν! Άντε καλή μας αρχή στη νησιωτική ζωή!

Ζήτω το έθνος!

Δημοσιεύω ένα mail όπως το έλαβα σήμερα το πρωί από έναν καλό φίλο και τον ευχαριστώ που με κάνει κοινωνό των σκέψεών του. Α, ρε Μάνθο! Πότε θα σε θαυμάσω με το κλαρίνο σου;!


Κατάλαβες; Νομίζει, να πούμε, ο κάθε διεφθαρμένος πολιτικάντης
τεντιμπόης ότι μπορεί να κουμαντάρει κράτος. Όχι μαγκίτη. Διότι για να
φέρεις βόλτα το παπορι πρέπει να κουβαλάς τρία αστέρια και μια φλόγα
στον ώμο σου. Κοινώς, συνταγματάρχης. Και συνταγματάρχης 'μοβόρος, όχι
αστεία, καθόσον οι καιροί χαλεποί. Και ούτε και νά 'σαι μόνος, γιατί η
δουλειά είναι δύσκολη και θα σου πέσει το νεφρί. Νά 'χεις και κανα δυό
ακόμα. Κάνεις λοιπόν και νταβατζή τον Αμερικάνο, γιατί ξέρει καλά τη
δουλειά, και ρίχνεσαι να διώξεις την αρρώστια που λέγεται δημοκρατία.
Γιατί η "πολλή δημοκρατία βλάφτει".

Και τσουπ, σα σήμερο, 42 χρόνια πρίν, αρχίσανε να ξεμυτάνε από παντού,
στην Αθήνα, κάτι τανκσάκια πολύ φασαριόζικα και στην αρχή βάνουνε χέρι
στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Ε, κι από 'κει πια, αρχίσανε να
στέλνουνε κατι σήματα και να εφαρμόζουν το σχέδιο "Προμηθεύς", που τ'
ακούει ο ημίθεος και τρίζουνε τα σύννεφα στα οποία κάθεται, και όλες
σχεδόν οι στρατιωτικές μονάδες της Αττικής κινηθήκανε και κατέλαβαν
ό,τι διοικητικό υπήρχε. Ούτε ΚΕΠ δεν έμεινε!

Πήρε το κινητό του ο Ράλλης, να πάρει το μπατσανάκη του τον στρατηγό,
που τον έβαλε με μέσον διοικητή του Γ' Σώματος Στρατού στη Σαλλόνικα,
να του πει

- Σήκωσε μπαϊράκι! Μαϊμού οι διαταγές!

Αλλά δεν είχε σήμα και τον πρόλαβε το άλλο σημα, του Γιωργάκη του Παπαδόπουλου.

Έτσι πάει. Μπήκαμε στο "γύψο" για να μη "κοκκινήσουμε" από το κακό
μας. Και όλα αυτά για το καλο της Ελλάδος τα κάνανε οι κύριοι
συνταγματαρχαίοι. Βέβαια! Αλλιώς σήμερα, που θα έπεφτε το ανατολικό
μπλοκ, όλα τα κορίτσια μας πουτάνες θα γινόταν στην Ιταλία. Κρίμα δεν
θα ήτανε; Το ξέρανε αυτό από τότε και δεν μπορούσανε να το χωνέψουνε,
γι αυτό το βάλανε αμέτι μουχαμέτι να ξεριζώσουνε ότι κομμουνιστικό
υπήρχε στην Ελλάδα. Ε, και δώσ' του συλλήψεις, και ανακρίσεις, και
βασανιστήρια, και σκοτωμοί, και κακό μεγάλο. Και αντί να κοκκινήσουμε
από το σφυροδρέπανο, κοκκινήσαμε από το ξύλο.

"Θεωρείται διεθνώς ένα ακόμα επεισόδιο του Ψυχρού Πολέμου, στην μάχη
μεταξύ Ανατολής και Δύσης" η χούντα στην Ελλαδίτσα. Και η ιστορία
διδάχνει ότι ανέκαθεν έτσι ήτανε. Απο τον Μεγαλέξανδρο και μετά, η
Ελλάδα πάει και χώνεται ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Η Ρωμαίοι τη
ρήμαξαν, οι Ανατολικοί Ρωμαίοι (οι "Βυζαντινοί" ντε...) τη ρήμαξαν, οι
Φράγκοι μπαστακώθηκαν στη Πελλοπόνησο (και όχι μόνο) 250 χρόνια, και
πολλούς γαλανομάτηδες Καλαματιανούς βλέπεις και λες "τι διάολο;
Τουρίστες είναι;". Ήρθανε κι οι Τούρκοι, πιο μοβόροι όλων, για καμμιά
400άρα χρόνια... Μετά ξεσηκωθήκαμε να τα κάνουμε δικά μας. Αλλά και
που το κάναμε, νάσου το Αγγλικό κόμμα, το Γαλλικό κόμμα, το Ρωσικό
κόμμα, μόνο το Τούρκικο έλλειπε... Και ακόμα και σήμερα, μεταξύ
Ανατολής και Δύσης είμαστε... ευτυχώς που κάνουμε και ηλιοθεραπεία στο
ανάμεσο. Γιατί άμα είσαι σε αυτή τη θέση πια, έχεις πολύ ήλιο,
ποιότητος και γνωστό παγκοσμίως! Κι έχεις και τα τυχερά σου με τις
τουρίστριες...

7 χρόνια κράτησε αυτό το "διεθνές επεισόδιο". Και πολύ ακριβά το
πλερώσαμε. Πάρα πολύ ακριβά. Και επειδή είχαμε και νταβατζή διεθνούς
φήμης, δεν μπορέσαμε να τον ξεφορτωθούμε έτσι εύκολα. Και δεν τον
ξεφορτωθήκαμε ακόμα... Το μακελειό που έγινε στο Πολυτεχνείο δεν
έφτασε για να τους ξεφτιλίσει. Είπαμε, στο δόκανο Ανατολής-Δύσης
είμεθα. Έπρεπε να κάνουν ό,τι κάνανε στην Κύπρο οι Καραβανάδες, ώστε
να μπούνε οι Τούρκοι (σχεδιασμένο κι αυτό χρόνια πριν) να κάνουνε τα
αίσχη τους, ώστε να πει πια ο Αμερικάνος:

- Εϊ Τζόρτζ, πολύ θα ξεσηκουθεί τώρα ο λαός κι εγκώ ντεν μπορώ να σε καλύψω...

Και φέραμε τον εθνάρχη τον Καραμανλή να ξαναστήσει την Δημοκρατία,
πάντα με τον Αμερικάνο από πίσω, αλλά για να μη φωνάζει ο λαος πια.

Κι άμα κάτσεις και τα σκεφτέις μουντζώνεσαι μόνος σου. Και άμα τα πεις
δυνατά, σε μουντζώνουν οι άλλοι. Κάνεις την κορόϊδα λοιπόν, κι έχεις
το κεφαλάκι σου ήσυχο.

21η Απριλίου 2009

"Είδα"

Είδα

Μ'έβαλες απά στο δίτροχο άλογό σου
για να δω κι εγώ τον κόσμο, μέσα απ'το πρίσμα των ματιών σου

Κι είδα χρώμα, ειδα αίμα
είδα αλήθεια κι είδα ψέμα
είδα πόλεμο κι ειρήνη
είδα βρόντο και γαλήνη

Είδα όμορφους νεαρούς
είδα γέροντες σοφούς
είδα έρωτα και μίσος
είδα μπρος, είδα και πίσω

Είδα χαρά κι είδα το τέλμα
είδα αρχή, είδα και τέρμα
είδα πολλούς, είδα κι εμένα
είδα καθρέφτη κι είδα εσένα

Είδα ήλιο και φεγγάρι
είδα σπάθη και δοξάρι
είδα ακριβούς, είδα φτηνούς
είδα άλλους, είδα εαυτούς

Είδα νερό, είδα φωτιά
είδα πουλιά, είδα ερπετά
είδα θάνατο και γέννα
είδατα όλα σα να 'ναι ένα

Είδα θάλασσες μ'αφρούς
είδα δρόμους πηγαιμούς
είδα γη και ουρανό
είδα ερωτηματικό
είδα ;


Αυτό το ποίημα είναι του Μάνου Μπόγδου, που ακόμα δεν θέλει να πιστέψει ότι μέσα του κρύβει έναν μεγάλο ποιητή...


Υ.Γ.1: Στο ερωτηματικό σου απαντώ: όχι μόνο είδες, αλλά έκανες και άλλους να δουν.

Υ.Γ.2: Περιμένω ως την επόμενη βόλτα μας, που εσύ θα καθ-οδηγείς. Ως τότε ας ψάξουμε για νέους δρόμους πιο μεγάλους και πιο άνετους για να χωρέσουν τις σούζες μας...