Η εμπειρία της βεβαιότητας

Το μαγευτικό σημερινό μάθημα από έναν διευθυντή Χειρουργικής του εδώ νοσοκομείου, έληξε με αυτά τα δυο συμπεράσματα:

1. "Η βεβαιότητα του σήμερα πρέπει να είναι η αμφιβολία του αύριο".
2. "Η εμπειρία σου μαθαίνει τι να μην κάνεις, όλα τα άλλα είναι γραμμένα στα βιβλία".

Τελικά μεγάλο πράγμα η ολοκλήρωση της προσωπικότητας του ατόμου. Ίσως έτσι ολοκληρώνει και τις αναζητήσεις του (ή μήπως είναι η απαρχή για νέες, πιο μεγάλες και πιο αβέβαιες...;).

Μέχρι τότε όμως, τα ποδάρια εξακολουθούν να τρέμουν σαν βραστά μακαρόνια!

This is Sparta (today)...

Δημοσιεύω ένα mail όπως ακριβώς το έλαβα από την φίλη μου, δεσποινίδα Σεμίραμις, βέρα Σπαρτιάτισσα που αγωνιά για την σημερινή επιβίωση της ιστορικής αίγλης της ένδοξης πόλης των Λακαιδαιμονίων. Στη Σπάρτη σήμερα υπάρχουν πολλοί μετανάστες κυρίως από χώρες της Μέσης Ανατολής που πραγματικά "ψωμολυσσούν", που λέμε εμείς εκεί κάτω. Η κατάσταση όμως είναι τραγική... μιλάμε ότι οι άνθρωποι τρώνε από τους κάδους απορριμμάτων των άλλων ανθρώπων... ειρωνικό ε;;

" Έλα βρε συ, Στρατή μου,

αχ αχ, λέω.

Γιατί με πιάσανε οι προβληματισμοί μου, κ δυστυχώς όχι σε κάτι δικό μου, ώστε να ξέρω να κινηθώ, να το λύσω, αλλά, στα της κοινωνίας μας... στα οποία δεν ξέρω τι ορίζω...

Πέραν του γενίκοτερου προβλήματος με τους μετανάστες -κάποιοι τους τάξανε όνειρα & κάποιοι έκλειναν τα μάτια όταν έμπαιναν στη χώρα μας- κ τώρα που είναι εδώ, τι φταίνε αυτοί, που αν πεινάνε κλέβουν οεο? Ένστικτο επιβίωσης απλώς?

Κ αρχίζει ο κύκλος της εχθρότητας, της δυσανέχιας. Κ δε φταίμε ούτε εμείς, ούτε οι ξένοι αυτοί που ελαφρά τι καρδία προωθούν τέτοιες συνθήκες κοινωνικής νοσηρότητας...

Συνειδητοποιώ ότι ο Δήμαρχος της Σπάρτης, μετά από εγκεφαλικό, μετά από ένα χρόνο άδεια, εμφανίζεται σε καροτσάκι σε κάποιο συμβούλιο, (γιατί αλοίμονο, πρέπει να δώσει το παρών για να μην καθαιρεθεί απ' το νόμο)!!! Κ ήθελα να'ξερα αν επικοινωνεί, ή αν είναι οι συγγενείς του που τον κρατούν στη θέση του....

Συγγνώμη, αφήνουμε κάποιον με μειωμένη όραση στο τιμόνι.... !!!! ???

Αχ Σπάρτη μου, κ διάβαζα ενθουσιασμένη αυτές τις μέρες, τον Ηρόδοτο της Α' Γυμνασίου μας.... τα των Περσικών πολέμων, τα των Θερμοπυλών, κ πόσο μεγάλοι οι πρόγονοι μας, πόσο μικροί εμείς, να κλείνουμε το Μουσείο, κ κααααποια στιγμή μήπως, λέω μήπως, αρχίσουν τα έργα για την επέκταση του. Ως τότε, ναι, ας είναι κλειστό. Αχ.

Τι είναι η ψήφος ρε συ??? Είναι τίποτα?? Γιατί είναι τόσο ελάχιστη?? Γιατί δε νιώθουν τίποτα αυτοί εκεί πάνω?? Ότι "μήνυμα" κ να στείλει ο λαός, αυτοί θα το μεταφράσουν κατάλληλα, κ σίγουρα οι καρέκλες τους δε θα κλωνιστούν.

Κ ο λαός στέλνει τους ίδιους!! Στέλνει τους ίδιους!

Κ με το να τα σκέφτομαι μόνο κ να σε ζαλίζω κ σενα που τα έχεις επίσης σκεφτεί χιλίαδες φορές δεν αλλάζω κάτι! Δεν κάνω τίποτα. Δε λογιέμαι έξυπνη κ αρκετή που τα σκέφτηκα, γιατί το αποτέλεσμα είναι μηδεν. Κ η ψήφος δεν αρκεί για να πούμε ότι κάτι κάναμε. Αλοίμονο, είναι το λιγότερο... (είναι υποχρέωση άλλωστε....). Κ όμως, θα συνεχίσω στην καθημερινότητα μου, μετά από αυτό το ενθουσιώδες ξέσπασμα....

Σε φιλώ, πρέπει να σ'αφήσω τώρα."

Το μόνο σχόλιο που μπορώ να κάνω, είναι να παραθέσω το νόμο 3434/06 -τον βρήκα επιτέλους!- που κατοχυρώνει επίσημα πώς η λευκή ψηφος -που για μένα είναι ψήφος διαμαρτυρίας- αμαυρώνεται, βιάζεται, εξευτελίζεται και τελικά νεκρώνεται από το ίδιο το πολιτικό σύστημα της δημοκρατίας που η ίδια τη δημιούργησε για να τη στηρίζει δημοκρατικά... Ξανά ειρωνικό ε;

Θαυμάστε τα ονόματα των κυρίων που νοιάζονται για μας, για τους δίπλα μας, για ένα καλύτερο αύριο εθνικό μα και παγκόσμιο...

Τα υπόλοιπα σχόλια δικά σας...

Πραγματικά αναρωτιέμαι τι πρόσωπο έχει σήμερα η Σπάρτη; Ή τι έχει μείνει από εκείνη την ιστορική Σπάρτη, με την αυστηρή κοινωνική οργάνωση και δομή που εκπαίδευε όσο καλύτερα μπορούσε τα παιδιά της με απώτερο σκοπό όμως να την προστατεύσουν;;; (μη μου πείτε το γαμημένο το ΚΕΕΜ, γιατί ο μόνος σκοπός της αυστηρότητας του είναι να ξεκαυλώνουν κάποιοι παπάρες καραβανάδες σε απλά φανταράκια... Μαλάκες στρατιωτικοί!!! Κακώς εννοείται την αυστηρή εκπαίδευση: ο βασιλιάς Λεωνίδας πολεμούσε, έτρωγε, κοιμόταν και έκλανε δίπλα στους υπόλοιπους 300, και όχι μέσα από τη λιμουζίνα του, πίσω από την εφημερίδα του Πρωταθλητή ή μέσα από τα αστέρια και τις φλόγες στο πέτο... Άντε συγχίστηκα πάλι!) Μήπως εκείνοι οι 300 προσπάθησαν κάτι να μας πουν και εμείς δεν το καταλαβαίνουμε; Μήπως μόνο αν η κοινωνία βοηθήσει τα παιδιά της, θα βοηθηθεί και η ίδια τελικά...;;

Αν αυτά τα ερωτήματα παραείναι βαριά... ακολουθήστε τη δεύτερη άποψη του προηγούμενου post και παραγγείλετε μια πίτα, μόνο μην ξεχάσετε να βάλετε και πατάτα, γιατί αλλιώς...

Μετά από εφημερία...

Και το ερώτημα όταν πας να ξαπλώσεις το βράδυ μετά από εφημερία ξεπηδά σαν σάτυρος: τι κάνεις όταν όλα γύρω σου, δείχνουν ότι βαδίζεις δρόμο που αντικρούεται με το είναι σου… Τελικά, ποιος είστε κύριε; αναρωτιέσαι, μα όλο και κατευθύνεσαι κόντρα στον εαυτό σου. Ως πότε θα το κάνεις αυτό; Και κυρίως γιατί να το κάνεις αυτό; Γιατί να αυτοβασανιζόμαστε όταν μάλιστα ερχόμαστε σε τούτον τον κόσμο μια και μοναδική φορά; Απαντήσεις δεν θα δοθούν ποτέ επακριβώς… Ίσως να μην υπάρχουν κιόλας, ίσως τα ερωτήματα να είναι εσφαλμένα… Το τι πραγματικά θέλουμε, είναι κάτι ασταθές, αβέβαιο -πλην ελαχίστων περιπτώσεων- και αλληλοεπηρεαζόμενο από πλείστους παράγοντες που ο καθένας με τη σειρά του είναι ασταθής, αβέβαιος… και ουκ έσται τέλος της αναζήτησης της πορείας της σκέψης μας, μιας και έχει ήδη χαθεί σε χαοτικά μονοπάτια!

Τι κάνεις σε αυτήν την δύσκολη φάση;

1. Η μια άποψη λέει να το βασανίσεις και να το ξαναβασανίσεις το μυαλουδάκι σου, να μείνεις άυπνος, ώσπου τελικά μέχρι να πας κάπου στα 80 χρόνια (αισιόδοξο με βρίσκω!) και να αντιληφθείς ότι τελικά όλο αυτό το βασανιστήριο απέβη άκαρπο, μιας και ο όμηρος που κρατάς μέσα σου κλειδωμένο και τον ανακρίνεις, δεν έβγαλε ούτε άχνα όσον αφορά τα καυτά σου ερωτήματα τόσα χρόνια... Ίσως όμως αυτά που σου δίνει σαν αποτελέσματα να είναι α) η σιωπή, για την οποία λέγαμε σε προηγούμενο post και β) η αντοχή να γεννάς νέο ερώτημα όταν στο προηγούμενο δεν βρίσκεις απάντηση!

Ναι, αλλά δύσκολος αυτός ο δρόμος και μακρύς βρε παιδιά… Πόσο δίκαιο είχε κάποιος, κάπου, κάποτε όταν έλεγε ότι «ο βίος βραχύς, η τέχνη μακρά…»

Δάσκαλε! Πού ήσουν όταν σε χρειαζόμουν;;

2. Η άλλη άποψη είναι να τσακίσεις δυο πίτες με σουβλάκι καλαμάκι από τον «ΚαλοΦαγά», να πάρεις και μια ανθρακούχο πορτοκαλάδα (ναι, ναι η γνωστή από πορτοκάλι…) και να αράξεις σπιτάκι σου ακούγοντας Loreena Mckennitt, παρέα με κάτι ξενυχτισμένες κατσαρίδες με τα κατσαριδάκια τους που κάνουν νυχτερινή τσάρκα στη λεωφόρο που ενώνει το φουρνάκι με το ψυγειάκι στην κουζίνα σου, ελπίζοντας ότι η αυριανή μέρα θα σε βρει πιο ανθεκτικό στα αμείλιχτα χτυπήματα των ισχυρών ερωτημάτων της πανέμορφης αλλά εκδιδόμενης επί χρήμασι κυρίας που είναι γνωστή στην πιάτσα με το χαϊδευτικό όνομα «Ζωή»! Χα… είπα «ελπίζοντας»… Κύριε Καζαντζάκη, είμαι ακόμα πολύ μακριά από την ελευθερία της ψυχής μου…

Μπαλάντα ενός φυλακισμένου

Όσο τα μάτια μένουν σφαλιστά
τον ήλιο δεν θα βλέπω
να μου χαρίζει ονείρατα
και μπόρεση ν’ αντέχω.

Ω, ήλιε!
Έλα και κάψε μου τα βλέφαρα
λευτέρωσε των ομματιών την κόρη
μήπως βγει απ’ τη φυλακή του δράκοντα
το φοβισμένο μου αγόρι.

2003
by astromonos

"Ελεύθερη Πτώση" - Ζερβουδάκης Δημήτρης - Αλκαίος Άλκης

Δάσκαλοι

Υπάρχουν άτομα που είναι φωτεινοί σηματοδότες στον δρόμο που έχεις διαλέξει. Τι λέω; Κάτι περισσότερο από φωτεινοί σηματοδότες... είναι πηγή έμπνευσης, είναι δύναμη και στήριγμα σε δύσκολες στιγμές. Με άλλα λόγια είναι πραγματικά δάσκαλοι...





Να ένας από αυτούς, που δεν τον γνώρισα προσωπικά, αλλά μέσα από τα γραφόμενά του σε βιβλίο της σχολής:

Πόσο σπάνιο είναι να μαθητεύσεις δίπλα σε τέτοιους ανθρώπους! Με αυτούς στο πλευρό σου, δεν έχεις να φοβηθείς καμία φουρτούνα που απειλεί να σου σπάσει την μικρή σου σκούνα...

Σαν τα 101 σκυλιά στο αμπέλι της Δαλματίας!

Αν θέλετε να καταλάβετε ακριβώς σε ποιούς αναφέρομαι με το προηγούμενο post καλό είναι να αφιερώσετε λίγο χρόνο και να κάνετε τις εξής ενέργειες:



α) Δείτε την ταινία "Harrison's Flowers", είναι δυο ωρίτσες αλλά αξίζει ( το trailer της οποίας είναι εδώ http://www.youtube.com/watch?v=B2IxJHAxGAM )



β) Διαβάστε το βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη: "Το ρολόι του κόσμου χτυπά μεσάνυχτα", είναι αρκετές ωρίτσες διάβασμα, αλλά πάλι αξίζει



γ) Ρίξτε μια ματιά στις παρακάτω εικόνες...

Είναι από το Άουσβιτς της Πολωνίας...

Καλά να περνάτε!

100!

Το blog αυτό συμπληρώνει την 100ή του ανάρτηση σήμερα! Δεν ξέρω πώς να νοιώσω για αυτό, δεν ξέρω τι καλά καλά είναι αυτό το blog...

Για πότε ξεκίνησε σαν πείραμα και κυρίως σαν διέξοδος από το στρατό και για πότε μου έγινε καθημερινή σχεδόν έγνοια, ούτε που το κατάλαβα... Και ποιός; Εγώ, ένας άσχετος με τους υπολογιστές...

Η αλήθεια είναι ότι δεν με νοιάζει τι αντίκτυπο έχει αυτό το blog, ή από ποιούς και πόσους διαβάζεται. Με νοιάζει που μου επιτρέπει να δίνω μορφή και υπόσταση σε κάποιες από τις καθημερινές μου ποικίλες σκέψεις. Νοιώθω ότι με αυτόν τον τρόπο, μια ηλεκτρική εκκένωση στα κύτταρα του εγκεφάλου μου δεν χάνεται, ακολουθώντας πιστά τον δρόμο της εντροπίας, αλλά μένει κάτι από την έντασή της, το δυναμικό της (και την δυναμική της), κάτι που δεν θα χαθεί στο διάβα του συμπαντικού βίου. Είναι μια παρακαταθήκη, αυτό αισθάνομαι. Για ποιόν; θα αναρωτηθείτε φυσικά! Η απάντηση είναι: για όποιον... Η σπουδαιότητά του όμως δεν έγειται τόσο στο να διαβαστεί, όσο στο να κατασκευαστεί και να διοχετεύσει αυτήν την ηλεκτρική δύναμη που είπα πριν.

Το blog αυτό δεν είναι τόσο για τους αναγνώστες, αλλά για αυτόν που το γράφει κυρίως (παρά ταύτα, θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους κάνουν τον κόπο και διαβάζουν ή σχολιάζουν τις αναρτήσεις). Είναι ένα πράγμα όπως και το ημερολόγιο που είχαμε όταν ήμαστε πιτσιρίκια, θυμάστε...; Ναι, ναι, εκείνο το μικρό ημερολογιάκι που μάλιστα είχε και λουκετάκι με κλειδάκι για να μην το ανοίγουν άλλοι και μας κλέψουν τα πιο μύχια κυβερνητικά μυστικά που κρύβαμε εκεί...;! Η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα το ηλεκτρονικό ημερολόγιο αυτό δεν φοβάμαι να το δείξω στον οποιονδήποτε και να το θέσω υπό την κριτική οιουδήποτε περαστικού από αυτήν εδώ την ηλεκτρονική μου γειτονιά! Στοιχείο ωριμότητας αυτό το "δεν φοβάμαι"; Στοιχείο μοναξιάς; Ειλικρινά δεν ξέρω...

Όλη αυτή η προσπάθεια πάντως θέλω να αφιερωθεί κάπου: σε όλους εκείνους που ανά τους αιώνες δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να ανοίξουν την καρδούλα τους, που δεν τους δόθηκε ποτέ το βήμα να βροντοφωνάξουν τον πόνο τους και τις πληγές τους, που κανείς δεν τους επέτρεψε να ρίξουν λίγο φως στις πιο σκοτεινές ανησυχίες και στα πιο ψυχοπλακωτικά ερωτηματικά τους, που η εντροπία έσβησε δια παντός κάθε ηλεκτρική σπίθα που με τόσο κόπο ίσως είχε παραχθεί...

Αφιερώνεται σε όλους εκείνους δηλαδή που άφησαν την σιωπή να μιλήσει εκ μέρους τους...

Και επειδή η σιωπή είναι στοιχείο ηρωικό, αυτό το τιποτένιο blog αφορά εκείνους τους ήρωες της περασμένης, της παρούσας και της μέλλουσας καθημερινής ζωής που δεν τους ξέρω προσωπικά έναν προς έναν, αλλά νοιώθω προσωπικά από έναν προς έναν το φως τους να με καίει και να φωτίζει τις μέρες μου, μα κυρίως τις νύχτες μου.


Άντε συνταξιδιώτες! Καλή μας συνέχεια!

http://www.youtube.com/watch?v=hi1TGv1498Y

Εθνομουσικοθεραπεία

Ψες βράδυ παρακολούθησα ένα σεμινάριο της εταιρείας Πολιτιστικής Ανάπτυξης Λέσβου «ΑΙΟΛΙΣ» με κύριο ομιλητή τον Dr. Gerhard Tucek από το Institute of Ethnomusic Therapy of Austria, σε έναν πολύ όμορφο χώρο στη Σκάλα Λουτρών, δίπλα στη θάλασσα. Το θέμα της διάλεξης ήταν η «εθνομουσικοθεραπεία» ή αλλιώς η «θεραπευτική επίδραση της παραδοσιακής μουσικής».



Ενδιαφέρονται όσα είπε, όσα έδειξε και όσα έπαιξε (ούτι και άρπα). Μου έδωσε να καταλάβω για ακόμα μια φορά κάποια βασικά πράγματα στην μουσικοθεραπεία:


1. Πώς και γιατί η μουσική, και δη η παραδοσιακή μουσική, επιδρούν τόσο στην φυσιολογία όσο και στην παθολογία του ανθρώπου. Αρχίζουν να φαίνονται μονοπάτια που εξηγούν αυτήν την επίδραση με επιστημονικό τρόπο.


2. Η μουσικοθεραπεία δεν είναι μια απλή μορφή ψυχοθεραπείας, αλλά κάτι βαθύτερο, με αντίκρισμα και στην οργανική φύση του ανθρώπου. Είναι ένας φορέας επικοινωνίας και επειδή η επικοινωνία είναι βασικό φάρμακο στην ανθρώπινη επιβίωση, η μουσική τελικά είναι φάρμακο.


3. Πόσο σημαντικό είναι η ολιστική θεώρηση του ανθρώπου-ασθενούς από τον θεράποντα, πόσο δύσκολο είναι να αντιλαμβανόμαστε τις ιδιαίτερες ανάγκες της κάθε προσωπικότητας που έχουμε απέναντί μας σαν φορείς υπηρεσιών υγείας, και πόσο λεπτεπίλεπτο μα κεφαλαιώδους σημασίας είναι να εξατομικεύουμε τη θεραπεία που δίνουμε. Θεραπεύουμε ανθρώπους και όχι αρρώστιες.


4. Η μουσικοθεραπεία δεν αντικαθιστά την κλασσική ιατρική, αλλά την συμπληρώνει, την εξανθρωπίζει, την κάνει πιο ευπρόσδεκτη στον ασθενή.


5. Πόσο πίσω είμαστε εδώ στην κυρά-Ελλαδίτσα μας σε τέτοια θέματα ολιστικής θεώρησης του συνανθρώπου μας…

Ο καρδιολόγος και συνθέητς Θανάσης Δρίτσας παλεύει να καταφέρει μια αλλαγή στον τρόπο ιατρικής αντίληψης, για να δούμε όμως τελικά τι θα γίνει! Αν έχετε 2 ωρίτσες από τον πολύτιμο χρόνο σας ρίξτε μια ματιά και ρίξτε και μια αυτιά (μα κυρίως ρίξτε μια γερή στα αυτιά του Αυτιά!!) στην παρακάτω συνέντευξη:

http://antifono.gr/portal/index.php?option=com_content&view=article&id=1164:2009-05-02-11-48-01&catid=130&Itemid=288

Μου άρεζε (έχει σημασία το «ζ» αντί του «σ») αυτό που είπε ο καθηγητής στην χθεσινοβραδινή ομιλία σε κάποια φάση:


«...Η ζωή είναι μια παράσταση. Και μια παράσταση για να είναι παράσταση, χρειάζεται και άλλοι να είναι παρόντες σε αυτό το έργο, χρειάζεται όλους εμάς…»


Με άλλα λόγια παράδοση, νέες τεχνολογίες και νέες τεχνογνωσίες χρειάζονται όλα μαζί να συμμετάσχουν στην προάσπιση της υγείας του ανθρώπου, η οποία είναι μία, αδιάσπαστη, αδιαίρετη και ομοούσια, και οι παπαριές περί οργανικής και ψυχικής διαφοροποίησης πρέπει επιτέλους να παραμεριστούν στον κόσμο των παροχέων υγείας!

Η εικόνα αυτή τραβήχτηκε από το χώρο της χτεσινής ομιλίας, όταν τυχαία κοιτάζοντας το χώρο γύρω μου είδα ότι μια μηχανή του σήμερα είχε αράξει δίπλα σε μια μηχανή του χτες. Έτσι πρέπει πιστεύω να είναι και η θεώρηση του ανθρώπου για τη ζωή: όλα πρέπει να είναι μια αγκαλιά, το χτες με το σήμερα να προχωρούν χεράκι χεράκι και όχι να ανταγωνίζονται σε έναν -τελικά- στημένο αγώνα δρόμου!

Ακούστε αυτό το τραγούδι και πείτε μου: δεν θεραπεύει κάθε πληγή;!

"Μελαχροινό μου" - Παραδοσιακό Αιγαίου

Everybody hurts but... everybody forgives?

"Everybody hurts" -The Corrs - REM

Οκ, ο καθένας μας πληγώνει και κάνει λάθη, αλλά ποιός έχει τη δύναμη να συγχωρεί πραγματικά και να δέχεται τον άλλον όπως είναι; Χωρίς να θέλει να αλλάξει τον σύντροφό του ή χωρίς να θέλει να προβάλλει πάνω σε αυτόν δικά του στοιχεία (ή στοιχειά... αν προτιμάτε!); Τελικά πόσο εύκολο είναι να δεχτούμε ότι ο άλλος είναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ από εμάς; Αλήθεια συνειδητοποιείται αυτή η έννοια ή τελικά δεν μπορούμε να δούμε τίποτε παραπέρα από τη μύτη μας...;

Το μεγαλύτερο λάθος είναι να μην επιτρέπεις στον άλλον να κάνει λάθη. Μόνο έτσι οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, αγκαλιάζονται και αγγίζονται... Ο ένας βοηθά τον άλλον και τελικά ανα-κινούμε (από το "ξανα-κινάμε από την αρχή") τους μικρούς μας βίους! Και τελικά διασταυρώνουμε τους μικρούς μας βίους, όσο μικροί ή μεγάλοι, στενοί ή φαρδιοί και αν είναι...

Ένας ξένος που μου μοιάζει

Κοιτάω το είδωλό μου στο τζάμι του τρένου

και αντικρίζω την όψη ενός ξένου,

ποιος είναι αυτός που κρυφά μ’ ακολουθεί

ποιον θέλει να μου υποκριθεί;

Γυρίζω από μια μάχη που δεν ξέρω αν με έχρησε

επιτέλους νικητή ή ηττημένο,

μα νοιώθω τώρα που η αυγή το φως της έχυσε,

πως πάλι εμφύλιο στο διάβα μου προσμένω.

Οι εμπειρίες άσβηστες στα γκρίζα βλέμματά μας,

μαρτυρούν πότε αλήθειες και πότε τα ψέματά μας,

αυτά τα βλέμματα είναι τα πιο βαριά δεσμά μας,

πώς θ’ αντικρύσουμε μ’ αυτά τ’ αθώα τα παιδιά μας;

Για πόσο ακόμα θα μας καιν τα μαύρα δάκρυά μας;

Σε ρωτώ πώς να αφήσω τον ιδιωτικό μου βίο

και απαντάς: «η χαρά είναι για να μοιράζεται στα δύο…»

σου λέω δεν μπορώ ν’ ακούσω τον καθάριο του σύμπαντος ήχο,

όταν η μορφή σου παρεμβάλλεται

και μου λες: «νοιώσε της καρδιά σου τον αδύναμο χτύπο

και άσε το σώμα σου να πάλλεται…»

Άλλη μια νύχτα ξάγρυπνος,

προσκέφαλο ζεστό γυρεύω,

όσο θα είμαι ψεύτης κι άδικος,

γαλήνη να μην εύρω…

by astromonos



(μετά τη διόρθωση από το μικρό μπάχαλο που προκέλεσε ο δαίμων του ηλεκτρονικού τυπογραφείου...)

Τα Corr-άκια

Αν αυτή δεν είναι μουσική κατευθείαν από τα αστέρια τότε ποιά είναι;!

"The Corrs" - Instumental

"When the stars go blue" - The Corrs and Bono

Και αν αυτά τα αδερφάκια δεν είναι άγγελοι που παίζουν κάπου εκεί ψηλά στα σύννεφα, τότε τι είναι;!

Άκη, πώς πάλλονται και αλλαλάζουν τα κύμβαλα...;;;
Στέλιο, πώς πνέει το φυσερό σε αυτά τα βελουδένια δάχτυλα...;;;
Και η βασίλισσα, πώς αγκαλιάζει και χαϊδεύει τον βασιλιά της μουσικής...;;;

Φωτιά μου εσύ

Είναι στιγμές που νοιώθεις

τα ρούχα σου να παίρνουν φωτιά,

όταν μια δύναμη σε διαποτίζει

από την κορφή ως τα νύχια.

Αυτές τις στιγμές θες να φωνάξεις,

να τρέξεις, να πετάξεις.

Είναι η δική σου η δύναμη,

τη νοιώθεις που σου κτυπά

της καρδιάς τις πύλες.

Θες να ξεφύγεις από ότι σε κρατά

δεμένο σε τούτες τις πέτρες

και αυτή η δύναμη υπόσχεται

πως θα βγεις από τη φυλακή σου.

Δεν σου μαρτυρά τον τρόπο,

μα υπόσχεται πως σίγουρα θα βγεις…

Νύχτες ολόκληρες αναρωτήθηκα

από ποιους μακρινούς κόσμους

να ξεκινά αυτή η δύναμη,

μα και νύχτες αναρίθμητες

ονειρεύτηκα τους άγνωρους κόσμους

που μου τάζει…

Με τη δύναμη αυτή τα μάτια μου

βλέπουν αυτά που κρύβονται

πίσω από τα δικά σου μάτια,

τα αυτιά μου αφουγκράζονται ήχους

που εσύ δεν δίνεις σημασία,

το σώμα μου χορεύει σε ρυθμούς

που για σένα είναι απλά

ρυθμοί καθημερινότητας.

Με τη δύναμη αυτή αρθρώνω λόγο,

φυλακίζω το φως, ξεγελάω τις νότες,

γελάω μόνος στο σκοτάδι,

συνειδητοποιώ ότι υπάρχει

ένας άλλος κόσμος γύρω από σένα,

ένας κόσμος που επιτρέπεται

μόνο οι αλαφροΐσκιωτοι να μπουν…

Είναι η δύναμη που ρίχνει φως

στα σκοτάδια του μυαλού,

που με αναγεννά μετά κάθε πυρπόληση,

που με κρατά πιστό στο δρόμο

ενός περιπετειώδους παιχνιδιού,

που μου σκίζει το τρύπιο κοστούμι

που χρόνια συντηρούσα και με τραβά

σε χορό ερωτικό.

Είναι αυτή η δύναμη που τελικά

θα με τρελάνει, όπως τρελαίνεται ο δεσμώτης

ακούγοντας μόνο τον ήχο

από τις βαριές αλυσίδες του.

Αυτή η δύναμη μου φωνάζει:

«Χόρεψε την ψυχή σου

στο ρυθμό των ονείρων σου

και μην ακούς τις σειρήνες της μάζας»

και εγώ με σκυφτό κεφάλι ρωτώ:

«Δύναμη, απάντησέ μου αν μπορείς

να με συντροφεύεις για πάντα…»

και αυτή απαντά:

«Εγώ είμαι μόνο η σπίθα,

η φωτιά διατηρείται από

τη δική σου ανάσα…

όσο πιο μεγάλη η ανάσα

τόσο πιο μεγάλη η φωτιά!»

20/9/2006

by astromonos

Η μουσική των αστέρων

Απόψε το θέμα μας είναι "η μουσική των αστέρων"!

Τι μελωδίες στάζουν πάνω στο κεφάλι μας ρε παίδες...! Όποτε έχω ακεφιές, αρκεί να ρίξω ένα βλέφαρο εκεί ψηλά και μένω άφωνος από όλα αυτά που ακούω, μα κυρίως από όλα αυτά που δεν ακούω και φαντάζομαι ότι μπορεί να υπάρχουν...

Ολόκληρη ορχήστρα απόλυτα συντονισμένη, αιώνες τώρα ακούραστη, παίζει του σύμπαντος τα πάθη... Οι αστέρες έχουν πιάσει το χορό για τα καλά, οι πλανήτες τραγουδούν έναν αλήτικο σκοπό, και οι κύριοι γαλαξίες στην πρώτη σειρά των καθισμάτων απολαμβάνουν το θέαμα και χειρο-κροτούν στη λήξη κάθε κύκλου ασμάτων! Πίσω τους, συγκινημένοι κάποιοι μεσήλικες πάλσαρ αφήνουν τα δάκρυά τους να μιλούν αντί αυτών...

Και εμείς οι λιλιπούτιοι ακροατές, στην πίσω πίσω σειρά της κοσμικής αίθουσας, στη γαλαρία -εκεί που οι θέσεις είναι οι πιο "φθηνές"- ψηλώνουμε στις μύτες των ποδιών μας -και όχι μόνο των ποδιών- για να αντιληφθούμε τι γίνεται επί σκηνής... Και αν τυχόν δεν μπορούμε να καταλάβουμε το σκοπό που παίζουν οι μουσικοί, λέμε περιφρονητικά: "φάλτσοι είναι..."! Τι περίεργη γειτονιά, αυτή της γαλαρίας.

Αν τύχει όμως και τραβήξουμε λίγο τα αυτιά μας (γιατί μας χρειάζεται...) ίσως επιτρέψουμε να χωρέσει καμιά από αυτές τις μυστικές μελωδίες και ίσως τότε συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε! Διότι αν τραγουδάμε, ίσως ξαναβρούμε τα ονείρατά μας και ίσως πάψει λιγουλάκι η ψυχή μας να βασανίζεται από τα παθήματά μας. Ίσως επίσης φανούμε σαν φάροι για το δρόμο κάποιων ναυαγών που παλεύουν με τα κύματά τους... Ίσως και κάποιοι φανούν σαν φάροι για τους δικούς μας χαμένους δρόμους και συμπαραστάτες στις δικές μας μάχες.

Ανοίγουμε τα αυτιά μας λοιπόν! Το ταξίδι ανάμεσα στις Σειρήνες τελείωσε. Το πλοίο άραξε στο λιμάνι για επισκευή. Έρχονται φουρτούνες και μεγαλύτερα και πιο μακρινά ταξίδια. Είναι η ώρα να μονταριστούν κάποιες τρύπες!

"Όταν τραγουδάω"

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Μελίνα Κανά

Με κλειστά τα μάτια πάντα τραγουδάω
γιατί στην καρδιά μου ο Ζέφυρος φυσά.
έλα σκόρπισέ με Ζέφυρε σαν στάχτη
σ' ολονών τα βάθη τα επτασφράγιστα.

Αχ ζωή μάγισσα
να σε μάθω άργησα

Κάθισε κοντά μου Θάμυρι να πούμε
τη χαρά του κόσμου, το παράπονο.
κάθε μέρα χάνω, χάνω το όνειρό μου
και το ξαναβρίσκω όταν τραγουδώ.

Αχ ζωή μάγισσα
να σε μάθω άργησα

Τα τραγούδια παίρνουν κάτι απ' την ψυχή μας
και το μεταφέρουν στο στερέωμα
όπου αναβοσβήνει σαν θλιμμένο πάλσαρ
και το δρόμο δείχνει, για τους ναυαγούς.

Αχ ζωή μάγισσα
να σε μάθω άργησα



Υ.Γ.: Θεωρώ ότι η Μελίνα Κανά είναι μια από τις πιο όμορφες γυναίκες που έχουν αντικρύσει τα μάτια της ψυχής μου...