Οριά-ζωντας

Ορίζοντας

Στα κακοτράχαλα μονοπάτια

που οδηγούν στην παλιά ακρόπολη της Αρκάσας

έχεις στραμμένα προς τα κάτω συνεχώς τα μάτια

με μόνο σύντροφο το συριγμό της λαχανιασμένης σου ανάσας

Όταν κάποτε φτάσεις στην κορφή

αγναντεύεις με θαυμασμό της φύσης τη γιορτή

ακτή, θάλασσα, ορίζοντας, ουρανός,

όλα δεμένα αρμονικά χέρι χέρι στο χορό του Ενός

Προβάλλοντας το γαλάζιο της θάλασσας σε αυτό του ουρανού

αναρωτιέσαι ποιο να είναι καθρέπτης ποιανού

και όταν αντικρίζεις ένα φως σε ευθεία,

που οι άνθρωποι το λεν ορίζοντα,

παγιδεύεσαι… διαχωρίζει ή ενώνει η γραμμή αυτή;

Ο ορίζοντας συνδέει θάλασσα με ουρανό

και σου δίνει την ευκαιρία που ονειρεύεσαι,

να ξεφύγεις απ’ εδώ…

Πρώτα όμως έχεις να διαβείς τη θάλασσα

που απλώνεται εμπρός σου,

να κολυμπήσεις με τα χέρια για κουπιά σου,

να ανοίξεις στους αέρηδες τα στήθια τα μικρά σου,

σε Σειρήνες να εμπιστευθείς τα πιο μύχια μυστικά σου,

πίσω στην ακτή να αφήσεις την ασφάλειά σου

και στις δίνες των κυμάτων να αναζητήσεις τον μαγικό έρωτά σου

Όταν βουτήξεις σε άγνωρα νερά

θα κολυμπήσεις στου ουρανού σου τα βαθειά

ο ορίζοντας θα είναι πιο κοντά,

θα έχει γίνει φίλος και αδερφός

και θα συνδέει τη ζωή σου με τη ζωή του καθενός

by astromonos

Κάρπαθος, 6/5/08

Αφιερωμένο σε όσους

περπάτησαν τις απέραντες θάλασσες τους

και έφτασαν στον ουρανό τους

"...Σε Σειρήνες να εμπιστευτείς τα πιο μύχια μυστικά σου..."

Διαπιστώνω ότι περίπου 1 χρόνο πριν πάλι βούιζαν τα αυτιά μου και τα λογικά μου Σειρήνες...
Απορώ αν έχω κάνει καμιά πρόοδο από τότε...

http://www.youtube.com/watch?v=lIyk8sbSNoc&feature=related

Το φως

Σημερινό θέμα στις Αστροβραδιές: το φως. Εννοώ το καθάριο φως, το αμόλυντο, το κρυσταλλένιο... εννοώ το απόλυτα φωτεινό φως! Ξεκάθαρα λόγια από την αρχή για να μην παρεξηγηθούμε.

Είναι φορές που είσαι ακουμπητά στο φως,

που είσαι αγκαλιά με την πηγή της λάμψης,

που νοιώθεις την ανάσα της φλόγας να σε ζεσταίνει...

Είναι φορές που βρίσκεσαι στα φτερά αγγέλων

και τότε

....................παρελθόν
.......................................παρόν
......................................................μέλλον


συμπυκνωμένοι σε μία και μοναδική στιγμή, όλοι οι χρόνοι ενώνουν τις δυνάμεις τους…

Όλοι οι χρόνοι συμφιλιώνονται και υποκλίνονται στο απύθμενο φως…

Έτσι ηττάται ο χρόνος κύριοι! Από το φως. Ό,τι άλλο και να λέμε, θα είναι χάσιμο χρόνου.

"Αυτός που πάει τη ζωή" - Ο.Περίδης

Διότι τελικά πρέπει να την πας τη ζωή, για να σε πάει λιγάκι και αυτή...

Συνταγή για ισορροπία

Σε συνέχεια του προηγούμενου post παραθέτω κάτι που θεωρώ ότι είναι η λύση του προβλήματος:


"...κάθε πολιτισμός πρέπει να απελευθερώσει τη δημιουργικότητά του, βρίσκοντας το σημείο ισορροπίας ανάμεσα στην απομόνωση και την επαφή του με τους υπόλοιπους πολιτισμούς..."

Claude Levi-Strauss

μεγάλος Γάλλος ανθρωπολόγος

Αυτό που περιγράφει δεν αφορά μόνο τους πολιτισμούς εν γένει αλλά και τον κάθε άνθρωπο ατομικά. Εξάλλου αν ο καθείς βρει το σημείο ισορροπίας που αναφέρει ο Claude, τότε και το σύνολο της κοινωνίας, δηλαδή ο πολιτισμός, θα είναι ισορροπημένος, αλλιώς αν ο καθένας από εμάς βυθίζεται στην ανισορροπία της καθημερινότητάς του, τότε και η πολιτισμένη κοινωνία μας θα είναι ανισόρροπη! Δεν ξέρω που κατατάσσεται την σημερινή μας κοινωνία;!

Άρα το βασικό είναι να βρεθεί αυτό το φάκεν σημείο ισορροπίας ανάμεσα στο προσωπικό μας χώρο και στον κοινωνικό μας χώρο (πιστεύω ότι είναι τόσο δύσκολο όσο το να βρεθεί το σημείο G στη γυναίκα!). Όμως πιστεύω ότι υπάρχουν δυο σημαντικοί παράγοντες που καθορίζουν αν θα κατορθώσει να ισορροπήσει το σκαρί μας στους ωκεανούς της ζωής μας:
α) το σκαρί που μας χρέωσαν (δηλαδή τα γονίδιά μας, πιο επιστημονικά) και
β) τα κύματα που θα ορθωθούν εμπρός μας (δηλαδή το τι μας επιφυλάσσει η κυρία Τύχη, πιο λογοτεχνικά).

Και πάλι ο Minsky έχει δίκιο: ο καπετάνιος μέσα μας δεν είναι τίποτε άλλο από το συνδυασμό αυτών των δυο στοιχείων...

Άντε καπεταναίοι μου... ας τραβήξουμε πλώρη, έτσι και αλλιώς τίποτα δεν ορίζουμε από μόνοι μας, δυνατότητα επιλογής δεν υπάρχει, οπότε έτσι όλα απενεχοποιούνται. Γιαυτό τραβάμε μπρος και όπου αράξει αυτό το σκαρί... ίσως σε ξέρα, ίσως σε νησί της Καραϊβικής, ίσως βυθιστεί ολότελα ή ίσως ανατιναχτεί μεσοπέλαγα από σκέψεις πυρίτιδας...

Οψόμεθα! Καλούς αέρηδες πάντως στα πανιά μας!!!

http://www.youtube.com/watch?v=0RyovlwvXgQ

Και αν μετά τις τρικυμίες της ζωής μας, δεν βρείτε τίποτε άλλο πάνω στα σαρακοφαγωμένα άλμπουρα του πλεούμενου κουφαριού μας, παρά ένα τόσο δα μικρό πουλάκι που τινάζει νευρικά τα βρεγμένα του πούπουλα, αυτό σημαίνει ότι κάτι έμεινε τελικά... Δεν χάθηκαν όλα. Κατορθώσαμε να γίνουμε στήριγμα για ένα πλάσμα της φύσης, για ένα μικρό πουλάκι, που στεγνώνει στις πρώτες της νέας μέρας ηλιαχτίδες, τα ξεσκισμένα ενδύματά του...

Πόσο σημαντικά τα τόσο δα πουλάκια... αρκεί να ανοίξουν το στοματάκι τους για να ακούσεις θεϊκή μουσική, ή για να είμα πιο συγκεκριμένος, για να ακούσεις σειρήνες...

"...Δυνατά, δυνατά... γίναν όλα δυνατά τα αδύνατα..."

Άντε, σαλπάρουμε γαμώ την καταδίκη μου............................

Σειρήνες

Ένα θέμα που σκοτίζει το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες είναι αυτό των σειρήνων, που μέθυσαν τον Οδυσσέα κατά το ταξίδι της επιστροφής του.

Σειρήνες ακούμε όλοι μας, ειδικά αυτήν την εποχή, που όλα χορεύουν σε ρυθμούς καλοκαιρινούς… μπανάκια, βολτούλες, ξενύχτια, beach parties, συναυλίες, νυχτερινοί-δροσιστικοί περίπατοι κλπ. Αρκεί μια βόλτα στο Γκάζι της Αθήνας ή στην προκυμαία της Μυτιλήνης για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται. Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα της ζωής μας, που αποζητούν συγκέντρωση, αφοσίωση και θυσίες; Τι γίνεται με τους στόχους μας και τα όνειρά μας; Κάνουν και αυτά διακοπές; Κάνουν παύση; Ποιο το όριο μεταξύ της δικής τους μεθυστικής μουσικής και της μεθυστικής μουσικής των σειρήνων; Λένε να μην ανακατεύεις πολλά ποτά μαζί γιατί κάνουν άσχημο μεθύσι… Αληθεύει άραγε;

Θέλει θυσίες σίγουρα για να πετύχεις τον στόχο σου, αλλά τα προβλήματα ξεκινούν όταν αναρωτιέσαι βαθειά γιατί επιθυμείς να πετύχεις τον στόχο σου… Για μένα έχει απλή εξήγηση: για να κατορθώσω να επικοινωνήσω με τους γύρω μου. Όμως αν θυσιάζω την καθημερινή, ξέγνοιαστη επαφή και επικοινωνία που σαν τις σειρήνες με προσκαλεί μέσα από τις παρέες που κάθε φορά μπλέκονται στο δρόμο μου, τότε τι νόημα έχει να ευελπιστώ να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους στο μέλλον, μέσα από κάποιες ιδιότητες που παλεύω να αποκτήσω (επαγγελματικές, μουσικές, λογοτεχνικές, ίσως και ποιητικές); Φαίνεται λιγάκι παράδοξο αυτό θαρρώ! Να θυσιάζω την επικοινωνία για να την αποχτήσω(;) με άλλους όρους σε κάποια χρόνια στο μέλλον. Ακούγεται πολύ χρηματιστήριο βρε παιδί μου! Επενδύεις χρήματα για να σου αποδώσουν πολλαπλά στο μέλλον. Όμως δεν περιγράφονται τα συναισθήματα με οικονομίστικους όρους. Ένα άσμα λέει: «…έλα και μην ρωτάς την ώρα, τα νιάτα είναι δώρα που καίνε σαν φωτιά…».

Μήπως αυτό το παράδοξο είναι αποτέλεσμα της αποπροσανατολισμένης ανατροφής που μας έδωσε αυτή η κοινωνία; Ρε μήπως το γάλα που μας τάισαν ήταν ληγμένο; Μήπως τελικά έχουμε πάρει έναν δρόμο που όλο τρέχουμε, αλλά δεν μας οδηγεί πουθενά; Μήπως τελικά το να την πέφτει ένας διευθυντής κλινικής στις νοσηλεύτριες χύμα είναι απωθημένες ανάγκες που δεν ικανοποιήθηκαν όταν ήταν ο -βιολογικός- καιρός τους; Ναι, αλλά το βασικό αντεπιχείρημα είναι: θα γινόταν αυτός ο συγκεκριμένος διευθυντής, αν ακολουθούσε τις βιολογικές του ανάγκες όταν αυτές τον καλούσαν; Ή με άλλα λόγια: θα έφτανε ποτέ στην Ιθάκη ο Οδυσσέας αν ακολουθούσε τις Σειρήνες που τόσο μελιστάλαχτα τον καλούσαν;

Όλα είναι μια ανταλλαγή. Δίνεις και ανάλογα παίρνεις (καμιά φορά δίνεις δυσανάλογα και άλλοτε παίρνεις δυσανάλογα, αλλά μιλάμε για τον νόμο της φύσης και όχι για τους νόμους της παράνομης φύσης του ανθρώπου). Ο Οδυσσέας επέλεξε συνειδητά να ακούσει το τραγούδι των Σειρήνων, να αφεθεί στην μαγεία τους, έστω για λίγο, ίσα ίσα για να το δοκιμάσει και αυτό και να έχει μια άποψη. Δοκίμασε, αλλά επέλεξε. Όπως είχε πει ο απόστολος Παύλος: «πάντα δοκιμάζητε, το καλό κατέχετε».

Ίσως τελικά αυτή να είναι και η καλύτερη λύση: δοκιμάζεις και προχωράς, αλλά δεν ξεχνάς τον προορισμό σου. Δεν ξεχνάς αυτό που σε δένει…(ή για να πούμε την αλήθεια, δεν σε δένει αυτό, εσύ το δένεις γύρω σου). Διότι αυτό το δέσιμο είναι πιο ισχυρό σε τελική, μακροπρόθεσμη ανάλυση των πραγματικών αναγκών σου. Όλα τα υπόλοιπα είναι αναταράξεις στο σκαρί σου.

Αν μπορούσα να μπω στο μυαλό του Οδυσσέα εκείνες τις βασανιστικές ώρες που ήταν δεμένος στο κατάρτι, θα άκουγα ίσως δυο υπέροχα, αλλά αντικρουόμενα μεθυστικά άσματα:

«Βουνό μου» - Ν.Ξυλούρης – Χ.Χάλαρης – Γ.Κακουλίδης

«Δυνατά» - Ε.Αρβανιτάκη – Ara Dinkjian - Λ.Νικολακοπούλου

Εξακολουθούμε πάντως να έχουμε έναν Όμηρο μέσα μας ρε παίδες, χιλιετίες μετά την γέννησή του...

Πώς θα γίνει να απελευθερωθεί και να βρει ένα γαλήνιο λιμανάκι;!

Η θεραπεία της ασχετίλας

Τελικά υπάρχει φάρμακο εναντίον της ασχετίλας μας;

Καθώς αναρωτιόμουν αυτό το δύσκολο θέμα, αρντάν στην κρεββατάρα μου ψες βράδυ, διάβασα αυτόν τον καταπληκτικό λόγο του μεγάλου Μενέλαου Λουντέμη στο βιβλίο του "Το ρολόι του κόσμου χτυπά μεσάνυχτα", που δίνει μια από τις καλύτερα και απλούστερα περιγραφόμενες πολιτικές απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα:

"...Κάποιος πρέπει να πάει να τους φωνάξει κρυφά στο αυτί ότι δεν νικηθήκαμε. Αλλά ποιος; Και όμως κάποιοι πρέπει να πάνε, Νάθαν. Αν όλοι εξαιρέσουμε τον εαυτό μας η υπόθεση χάθηκε. Σ’ αυτές τις στιγμές δεν υπάρχει το «όλοι εκτός από μένα…». Γιατί το «εκτός από μένα» σημαίνει κανένας. Αν ο καθένας χωριστά πει «ας λιποτακτήσουν όλοι, εγώ θα πάω…» τότε θα πάμε όλοι. Ρηχά μαθηματικά… μα χρήσιμα. Εγώ θα πάω, Νάθαν, έστω και αν είμαι ολομόναχος..."

Γι'αυτό μου αρέσει η λογοτεχνία ρε παίδες... γιατί μπορεί να καταπιαστεί με εκατό πράγματα ταυτόχρονα σε μια μόνο σελίδα...

Πόση ασχετίλα έχουμε; (Νο3)

Με αυτά και με αυτά, θυμήθηκα τις θρυλικές δημοκρατικότατες συνελεύσεις που κάναμε δημοκρατικότατα σαν φοιτητές στη δημοκρατικότατη σχολή μας!

Πάντα υπήρχε ένα βασικό ερώτημα: Αν έχουμε απαρτία ή όχι! (για να μην αναφερθώ στα διαφορετικά νούμερα αποτελεσμάτων που έδιναν μετά από κάθε ψηφοφορία: ο κάθε καταμετρητής έδινε και το δικό του αποτέλεσμα, όπως και το κάθε κόμμα ανακοίνωνε τα δικά του συγκεντρωτικά αποτελέσματα την επομένη των εκλογών... ΈΛΕΟΣ!).

Όλοι οι καρεκλοκένταυροι έκαναν μνεία σε εκείνο το έρμο καταστατικό του έρμου ΣΦΙΑ, αλλά κανείς δεν το είχε δει ποτέ μπροστά του, και αναρωτιέμαι αν το είχε διαβάσει ποτέ κάποιος από εκείνους που πρωτοστατούσαν στις εκλογές και τις συνελεύσεις. Οι περισσότερο έλεγαν τα δικά τους ποσοστά για να επιτευχθεί απαρτία, όπως επίσης και οι περισσότεροι έλεγαν τις δικές τους μπαρούφες για το αν η εκάστοτε συνέλευση έχει ή όχι απαρτία (γνώριμο παιχνιδάκι των δαπητών και νεοδαπητών...).

Να μην σας τα πολυλογώ, πήγα στο Θέμιδος Μέλαθρον και βρήκα καταχωρημένο (πολύ βαθειά όμως, έψαχνα ένα πρωινό ολόκληρο...) το έρμο αυτό καταστατικό εν ονόματι του οποίου λαμβάνονταν δημοκρατικότατα όλες οι δημοκρατικότατες αποφάσεις όλων των δημοκρατικότατων συνελεύσεών μας. Τι συνειδητοποίησα; Ότι πάλι μας κορόϊδευαν οι μάγκες. Όλοι σχεδόν ήταν άσχετοι και προσπαθούσαν να μας κολλήσουν και εμάς την ασχετίλα τους, η οποία προσοχή! μεταδίδεται πολύ εύκολα με τα σταγονίδια του στόματος! Από τότε αδιαφόρησα, απείχα από τα φοιτητικά κοινά! Μέχρι που κάτι συνέβη και κατάλαβα ότι είναι λάθος εντελώς η αποχή:

Την ημέρα που πήγα να δηλώσω αγροτικό στο δημοκρατικότατο Υπουργείο δημοκρατικότατης Υγείας και δημοκρατικότατης Κοινωνικής Αλληλεγγύης (έτσι δεν λέγεται ρε παιδιά;!) είδα κουστουμαρισμένο με γραβατούλα και σκαρπινάκι (που λίγο πριν πρέπει να είχε γυαλιστεί από κανα πιτσιρίκι του δρόμου για 0,50ευρώ και πολλά λέω!) έναν συμφοιτητή μου, από αυτούς που πρωτοστατούσαν στις συνελεύσεις, στις εκλογές και στα κοινά. Ήταν υπό της σημαίας της δημοκρατικότατης ΔΑΠ! Δημοκρατικότατα λοιπόν έρχεται κοντά μου (πάντα ευγενικό αυτό το παιδί, μέλι στάζει το στόμα του!) και με ρωτά:

-Αγροτικό;
-Ναι, του απαντώ εγώ. Και εσύ, πώς από εδώ;
-Ε.. εγώ εδώ!
-Εδώ; Εννοείς;
-Εννοώ, είμαι σύμβουλος παρά το υπουργώ για θέματα χάραξης πολιτικής υγείας!
-Σώπα ρε Άγγελε, του λέω εγώ. Δύσκολη θέση ε;
-Ε, εντάξει, ό,τι μπορούμε κάνουμε!
-Μπράβο ρε φίλε! Καλή συνέχεια στο δύσκολο έργο σου, του λέω.
-Ευχαριστώ, καλά αποτελέσματα και εσύ.

Για όλους αυτούς τους εξωτερικά Άγγελους λοιπόν, μα εσωτερικά διάβολους, ορκίστηκα από εκείνη τη στιγμή που χωριστήκανε τα βλέμματά μας, να μην επιτρέψω σε κανέναν άλλον να με κοροϊδεύει τόσο πρόστυχα. Παράλληλα ορκίστηκα να μην απέχω από καμία διαδικασία που αφορά την καθημερινότητά μου και τέλος ορκίστηκα όταν αναφωνήσω την λέξη "κουράστηκα" να είναι λίγο πριν έρθει ο μπαρμπα-Χάρος να με πάρει να πάμε άπα! Ορκίστηκα να πάψω να είμαι άσχετος όπως με θέλουν κάποιοι, γαμώ την καταδίκη μου...

Για να δούμε πόσο καλά μπορώ να κρατήσω τους λόγους μου και τους όρκους μου!

http://www.youtube.com/watch?v=cUxUPtUalEQ

Πόση ασχετίλα έχουμε; (Νο2)

Αναζητώντας τη σημασία και το νόημα -αν υπάρχει- στην λευκή ψήφο, ήρθα αντιμέτωπος με το κάτωθι προεδρικό διάταγμα περί της εκλογής βουλευτών για τις δημοτικές, νομαρχιακές και εθνικές εκλογές. Το ίδιο ισχύει και για τις ευρωβουλευτικές, από ότι μου επιβεβαίωσε ο δικαστικός αντιπρόσωπος του εκλογικού τμήματος που ψήφησα προχτές:

www.kerkyra.gr/portal/ekloges/PD_96-2007.doc

Αν πάτε στο άρθρο 98, στη σελίδα 73 και διαβάσετε την παράγραφο 8, θα αντιληφθείτε τι πραγματικά ισχεύει για την λευκή ψήφο.

Με λίγα λόγια, όταν ψηφίζεις λευκό πετυχαίνεις μια τρύπα στο νερό! Όχι σαν εκλογικό αποτέλεσμα, μα σαν διαδικασία εκλογική, δημοκρατική, σαν πολιτική πράξη. Τι εννοώ: όταν ρίχνεις λευκό, η πράξη σου αυτή δεν έχει νόημα, καθώς τα λευκά ΔΕΝ προσμετρώνται στα έγκυρα. Και ρωτάω: γιατί ρε γαμώτο; Το χειρότερο είναι η κοροϊδία της εξουσίας απέναντι στην πολιτική σου αυτή πράξη να μην εκπροσωπειθείς από κανέναν υποψήφιο, γιατί πολύ απλά κρίνεις ότι κανείς τους δεν είναι ικανός να αρθρώσει τον δικο σου λόγο. Άρα ενώ εσύ εκφράζεσαι και λες ισχυρά και φωναχτά με το λευκό ότι "κανείς σας δεν με εκπροσωπεί!", η φακεν εξουσία σου λέει ισχυρά και φωναχτά "βούλωσέ το!" Αναιρεί δηλαδή αυτήν σου την άποψη, την κάνει ανίσχυρη και ανούσια, χωρίς νόημα, χωρίς αντίκρυσμα. Και ξαναρωτώ: γιατί πρωτοφτιάχτηκε αυτή η έρμη λευκή ψήφος από τον νομοθέτη; Τι άλλο θέλει να δείξει αν όχι την δυσαρέσκεια απέναντι στην πορεία του ίδιου του πολιτικού μας συστήματος; Και τελικά γιατί έχει σήμερα καταντήσει η πιο ηλίθια πράξη σε εκλογικές αναμετρήσεις;

Ο ψηφίζων κόμμα έχει πεποίθηση υπέρ της ικανότητας κάποιων πολιτικών προσώπων, ο απέχων έχει συνείδηση ότι δεν θέλει να συμμετέχει σε όλο αυτό το πολιτικό-κοινωνικό γεγονός, ο ψηφίζων άκυρο είναι από μόνος του άκυρος για αυτήν την πόλύ δύσκολη διαδικασία..., ο ψηφίζων λευκό όμως τι πετυχαίνει όταν νομίζει ότι κάνει την ύψιστη πολιτική πράξη (να εκφραστεί για το μέλλον του τόπου του), αλλά κάποιοι αναιρούν αυτό του το δικαίωμα γελοιωποιώντας τον, αφού τον αφήνουν να ψηφίζει αφαίρώντας όμως την αξία της ψήφου του;

Τελικά τι γίνόνται οι λευκές ψήφοι; Ένα απλό στατιστικό νούμερο στις οθόνες της τηλεόρασης που μάλιστα ενσωματώνεται με τα άκυρα; Ε, όχι κύριοι, το λευκό δεν είναι το ίδιο με τα άκυρα γαμώ την ψεύτρα κοινωνία μου!!!!!!! Το λευκό είναι άποψη, είναι πολιτική θέση ώριμη, ενώ το άκυρο είναι μια μαλακία και μισή, από μαλάκες και ανώριμους. Γιατί φιμώνεται έτσι, κάποιος που θέλει να πει το δημοκρατικά απλό, ότι δεν εκπροσωπείται από κανέναν; Πόσο φασιστικό είναι αυτό να κρίνει κάποιος το είδος της απόφασής σου; Μα, δημοκρατία δεν είναι να μπορεί ο καθείς να πει ελεύθερα την άποψή του; Και μια από αυτές τις ειλικρινείς απόψεις δεν μπορεί να είναι ότι "δεν γουστάρω τις απόψεις των άλλων;"

Τελικά είμαστε σε δημοκρατία κύριοι ή σε κατ' ευφημισμόν δημοκρατία;

Πόση ασχετίλα έχουμε (Νο1);

Το τι πραγματικά γνωρίζουμε για τις εκλογές πάσης φύσεως, αλλά και γενικά για διαδικασίες δημοκρατικής σημασίας που αφορούν τις σχέσεις πολίτη και εξουσίας, τελικά μπορεί να σε κλωνίσει και να στείλει κανέναν μαγκούφη-ρομαντικό σε κανένα ψυχιατρείο.

Τελικά οι ευρωεκλογές ήταν ή όχι υποχρεωτικές; Ρωτώντας τον δικαστικό αντιπρόσωπο του εκλογικού μου τμήματος, η απάντηση ήταν κατηγοριματικά "όχι"! Εν ολίγοις μου είπε αυτό που αναγράφεται στο εξής blog:

http://taxalia.blogspot.com/2009/06/e_5017.html


Μέρες πριν, αναζητώντας την εγκύκλιο του υπουργείου εσωτερικών που αφορούσε το πόσες μέρες άδεια δικαιούνται οι υπάλληλοι με βάση την χιλιομετρική απόσταση από τον τόπο που ψηφίζουν, κατέβασα το σχετικό κείμενο ("εγκύκλιος για τις ευρωεκλογές.doc") από την εξής σελίδα:

http://www.gspa.gr/%283009021841125299%29/eCPortal.asp?id=1459&nt=19&lang=1&pID=235

Στην Γ' θεματική της εγκυκλίου αυτής και συγκεκριμένα στην 4η παράγραφο αναφέρεται η υποχρεωτικότητα της ψήφου, αλλά δεν διευκρινίζεται ότι αφορά τις εθνικές εκλογές και όχι τις ευρωεκλογές εν προκειμένω.

Όταν το είπα αυτό στον δικαστικό αντιπρόσωπο, μου είπε ότι το υπουργείο κάνει λάθος και μου εξήγησε ότι η οδηγία από την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν σαφής.

Και εγώ ρωτάω:

1. Γιατί αυτή η παραπληροφόρηση από το φακεν υπουργείο εσωτερικών;
2. Τα τσοντοκάναλα είπαν τίποτα για την μη υποχρεωτική ψήφο;
3. Γιατί τόσο κόψιμο για την τεράστια αποχή, αφού ήταν μια από τις δυο επιλογές της μη υποχρεωτικής ψήφου (ή ψηφίζεις ή απέχεις!)
4. Γιατί κανείς δεν διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι -παραλόγως κατ'εμέ- σου δίνει την δυνατότητα να απέχεις και να αποφασίζει ο ένας στους δυο;

Ξέρω, ξέρω, τι θα μου πείτε... "Το μήνυμα εστάλη!". Τα @@ μου κουνιούνται!!!!!!!! λέω εγώ. Το μήνυμα είναι ότι πάσχουμε από βαρβάτης μορφής ασχετίλα, ξεκινώντας από τα πολύ απλά, όπως αυτό που αναφέρω στη σημερινή ανάρτηση, μέχρι τα πολύπλοκα, που αν δεν είσαι μέσα στο χορό δεν θα μάθεις ποτέ.

Συνέχεια στο Νο2!

Τενέ-ζω-ς?

Για τσεκάρετε λίγο ρε παίδες μιας και έρχονται εκλογές tomorrow...

http://tenezos.blogspot.com/

Τον είδα αυτόν τον τύπο στην Πατησίων προχτές. Στάθηκα εμπρός του, παρατήρησα το βλέμμα του και προσπάθησα να μπω στην ψυχολογία του. Ήταν ψυχολογία θανάτου.
Τρόμαξα από την σκέψη και μόνο και το έβαλα στα πόδια. Για μια ακόμα φορά...


Γιατί μου έρχεται στο μυαλό συνέχεια από προχτές το άσμα "...να σκοτώνονται οι λαοί για του αφέντη το ψωμί...";;; Ποιός μας κλέβει το ψωμί ρε παίδες που να πάρει ο διάολος;;

Κλέφτη Έρωτα

"Κλέφτη Έρωτα" - Ορφέας Περίδης

Το post αυτό αφιερώνεται σε όσους έστω και για μια φορά ερωτεύτηκαν πλατωνικά.

Μα κυρίως το post αυτό αφιερώνεται σε όσους προσπάθησαν πραγματικά να ερωτευτούν, αλλά κάποια γαμημένα σωματίδια ονόματι "σεξόνια" δεν τους το επέτρεψαν, κλείνοντας δια παντός την πόρτα του πλατωνικού έρωτα.


Υ.Γ.: Το τραγούδι αυτό κρατά περίπου 2λεπτά και 40δευτερόλεπτα, δηλ. περίπου 2,6 min. Η απόσταση από Κυψέλη μέχρι Κερατσίνι με μέσα συγκοινωνίας είναι περίπου 1,5 ώρα, δηλ. 90 min. Άρα πρέπει να άκουσα περίπου 90/2,6=34,615 φορές το τραγούδι αυτό σήμερα το βράδυ.

Αυτό θα πει κόλλημα! Να ακούς 35 περίπου φορές το ίδιο τραγούδι, ασταμάτητα και να μην σου φτάνει, να θες και άλλες τόσες...