Είναι μια νέα προσπάθεια συνάντησης των πνευμάτων κάτω από το φως του έναστρου βραδινού ουρανού, τις ώρες που βγαίνουν οι νεράιδες και τα παραμύθια φαίνονται αληθινά...
...Νοιώθουμε σαν το λιγοψύχισμα του Χριστού απάνω στο σταυρό, που για λίγο χάνουμε τα πάντα, χάνουμε την πίστη μας, το δρόμο μας, τον εαυτό μας και έχουμε συντροφιά μόνο τον πόνο, αλλά μετά δίνουμε τα πάντα, όλη την πίστη μας, όλο τον εαυτό μας και βρίσκουμε το δρόμο μας...
μου είπε κάποιος φίλος σε ένα πρόσφατό του μήνυμα. Και αναρωτήθηκα τι άραγε να είχε νοιώσει και να είχε δει από εκεί ψηλά ο Χριστός όταν σταυρώθηκε, μα και όταν αναλήφθηκε εις ουρανούς. Και μετά αναρωτήθηκα πώς να νοιώθουν οι εκάστοτε συνάνθρωποί μας που σταυρώνονται καθημερινά στον δικό τους βαρύ σταυρό.
Ως δια μαγείας (;) και όλο τυχαία (;) έπεσα πάνω σε αυτό το άσμα των City, από τη Γερμανία, που το είχα ακούσει μια φορά σε μικρή ηλικία και από τότε το έψαχνα χωρίς να ξέρω τίτλο ή συγκρότημα. Νομίζω μου δίνει την απάντηση που ζητούσα για τα συγκεκριμένα ερωτήματα που παρέθεσα ανωτέρω.
"Am Fenster" - City
Einmal wissen dies bleibt für immer Ist nicht Rausch der schon die Nacht verklagt Ist nicht Farbenschmelz noch Kerzenschimmer Von dem Grau des Morgens längst verjagt
Einmal fassen tief im Blute fühlen Dies ist mein und es ist nur durch dich Nicht die Stirne mehr am Fenster kühlen Dran ein Nebel schwer vorüber strich
Einmal fassen tief im Blute fühlen Dies ist mein und es ist nur durch dich Klagt ein Vogel, ach auch mein Gefieder Näßt der Regen flieg ich durch die Welt
-Τι είναι αυτό που του δημιουργεί το συσφιγκτικού τύπου άλγος στο λαιμό;
-Μην είναι καμιά καρδιοπάθεια;!
-Τι είναι αυτό που κάνει έναν 26άρη –πλέον!- όταν βρίσκεται μαζί με άλλους παρόμοιας ηλικίας συνανθρώπους του, να μπερδεύει τα λόγια του και να συμπεριφέρεται σαν να δίνει προφορικές εξετάσεις γυναικολογίας μπροστά στον Παππαδιά;!
-Μην είναι πράγματι εξετάσεις γυναικολογίας;!
-Τι είναι αυτό που στο κάλεσμα “πάμε για καφέ” τσινάει μέσα του σαν άγριο ά-λογο;
-Μην είναι η αίσθηση ότι ο χρόνος δεν είναι για να τον σκοτώνουμε αλλά για να τον κυνηγάμε;
-Τι είναι αυτό που όταν βρίσκεται σε clubάκι, πίτα από κόσμο και με κόσμο πίτα από αλκοόλ, τον κάνει να σκέφτεται βουνά, λαγκάδια, φουστανέλες, κλαρίνα, παλικάρια με φυσεκλίκια και κόρες που υφαίνουν τα βράδια τα προικιά τους, περιμένοντας βασανιστικά να ξημερώσει για να παν ίσαμε τη βρύση δίπλα στον πλάτανο, να γεμίσουν το λαγήνι τους με νερό και την καρδιά τους με αντρικές μορφές;
-Μην είναι η λατρεία της παράδοσης, μην είναι η αίσθηση της συνέχειας και πολύ περισσότερο μην είναι η αίσθηση ότι ο σεβασμός σε αυτούς τους ανθρώπους τους μικρούς - τους μέγιστους ποδοπατείται;
-Τι είναι αυτό που κάνει το βλέμμα όταν βρίσκεται σε μια τρύπα να αναζητά απεγνωσμένα διέξοδο, όταν τα φώτα σβήνουν και τα κορμιά ανεβαίνουν πάνω σε μπάρες;
-Μην είναι ότι έχει κουρδιστεί να αναζητά το φως; (σαν τον πολεμιστή του φωτός ένα πράμα;;), μην είναι ότι το βλέμμα θέλει να είναι ελεύθερο και όχι εγκλωβισμένο σε τέσσερις τοίχους που βομβαρδίζονται από ηλίθιους στίχους;
-Τι είναι αυτό που τρέχει μέσα του και δεν φτάνει;
-Μην είναι η ευθυνοφοβία, μην είναι η αυξημένη αίσθηση του χρέους, της τιμής και της ευθύνης, μην είναι το καταραμένο ρολόι που χτυπά και δεν τον αφήνει ήσυχο;
Θα σας απαντήσω τι είναι: είναι ένα μεγάλο ΨΕΜΑ που του είπε η ίδια η κοινωνία! Και αυτό μου το είπε ο κύριος Thomas Hylland Eriksen στο βιβλίο του «Μικροί τόποι, μεγάλα ζητήματα» των εκδόσεων Κριτική, όταν διάβασα τα εξής: (ξέρω πρέπει να πάρω άδεια για αναδημοσίευση των κάτωθι, αλλά δεν είναι εδώ ο κύριος Eriksen, ή κάποιος κύριος των εκδόσεων Κριτική, για να τους ζητήσω άδεια, οπότε μέχρι να βρεθούνε μπορούμε να παρανομούμε!)
…Οι κοινωνίες χωρίς ρολόγια «έχουν χρόνο», με τη διαφορά ότι οργανώνονται σύμφωνα με αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε συγκεκριμένο χρόνο […]. Στις κοινωνίες αυτές, […] ο χρόνος είναι ενσωματωμένος στη δράση και τη διαδικασία και δεν υπάρχει ως κάτι αφηρημένο και ανεξάρτητο από τα διάφορα γεγονότα. […] Στις κοινωνίες χωρίς ρολόγια, οι άνθρωποι δεν παραπονιούνται ότι δεν έχουν χρόνο, μιας και υπάρχουν μόνο γεγονότα. Κανένας δεν λέει ότι «χάνει» ή ότι «σκοτώνει» το χρόνο του. […] Επιπλέον, υπάρχουν πολλοί λαοί που δεν κλίνουν τα ρήματα στον μέλλοντα χρόνο. Ένας φιλοσοφικά έγκυρος τρόπος να εξηγήσουμε αυτό το φαινόμενο είναι να πούμε ότι τα γεγονότα δημιουργούν το χρόνο και αφού τα μελλοντικά γεγονότα δεν έχουν ακόμα συμβεί, το μέλλον δεν υφίσταται ως χρονική διάσταση (Tempels 1959). […]
…Πώς όμως οι άνθρωποι των σύγχρονων κοινωνιών κατάντησαν σκλάβοι του ρολογιού, ενώ πολλοί λαοί φαίνεται να τα καταφέρνουν μια χαρά και χωρίς την ύπαρξή του; Η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στην ίδια την οργάνωση της κοινωνίας. Αν κάποιος θέλει να ταξιδέψει από το Όσλο στην Πράγα, θα ήταν πολύ άβολο να πάει στο αεροδρόμιο και να περιμένει μια ή και δυο μέρες μέχρι να συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός επιβατών. Είναι λοιπόν πολύ λογικό να ορίσει η αεροπορική εταιρία μια συγκεκριμένη ώρα αναχώρησης - για παράδειγμα την 11η πρωινή - να συμφωνήσουν όλοι οι επιβάτες για το νόημα της «11ης πρωινής» και να πάνε στο αεροδρόμιο εκείνη περίπου την ώρα. Με άλλα λόγια, η έννοια του αφηρημένου χρόνου και η συνεχής παρουσία των ρολογιών επιτρέπουν τον συντονισμό της δράσης πολύ περισσότερων ανθρώπων από ό,τι σε μια κοινωνία, τα μέλη της οποίας δεν διαθέτουν κοινή και ποσοτικοποιημένη έννοια του χρόνου. Με τον τρόπο αυτό […] ο αφηρημένος χρόνος καθιστά δυνατή την κοινωνική ολοκλήρωση σε πολύ μεγάλη κλίμακα. […]
… η τυποποίηση σε όλο και μεγαλύτερη κλίμακα δημιουργεί κοινωνίες που στηρίζονται σε όλο και πιο αφηρημένες σχέσεις.
"I still haven't found what I am looking for" - U2
I have climbed highest mountains
I have run through the fields
Only to be with you
Only to be with you
I have run
I have crawled
I have scaled these city walls
These city walls
Only to be with you
But I still haven't found what I'm looking for
But I still haven't found what I'm looking for
I have kissed honey lips
Felt the healing fingertips
It burned like a fire
This burning desire
I have spoke with the tongue of angels
I have held the hand of a devil
It was warm in the night
I was cold as a stone
But I still haven't found what I'm looking for
But I still haven't found what I'm looking for
I believe in the Kingdom Come
When all the colors will bleed into one
Bleed into one
Well, yes I'm still running
You broke the bonds
And you loosened the chains
Carried the cross
Of all my shame
all my shame
You know I believe it
But I still haven't found what I'm looking for
But I still haven't found what I'm looking for
But I still haven't found what I'm looking for
Πόσες φορές έχουμε -αν όχι αρθρώσει- τουλάχιστον σκεφτεί αυτή τη μικρή λεξούλα... για αυτό το "αχ" λέω!
Πόση ένταση μπορεί να κρύβει μέσα της, πόσο βάρος μπορεί να σηκώσει, πόσα νοήματα μπορεί να εκφράσει... Κάποιοι βέβαια θα πουν ότι δεν είναι καν λέξη, είναι απλά ένα επιφώνημα, αλλά τι σημασία έχει η περιγραφή της, όσο η μαγική η δύναμή της;
Από στόμα σε στόμα λούζεται με άλλο χρώμα μα όλα μαζί τα αχ ταιριάζουν τόσο όσο τα χρώματα στο ουράνιο τόξο
by astromonos
"Αυτό το Αχ να μην το λες" - Δημήτρης Ζερβουδάκης
Αφιερωμένο σε αυτούς που θέλουν τόσα να πουν και δεν βρίσκουν τίποτε άλλο παρά μον-αχ-ά ένα "αχ"
Απρόσμενες επισκέψεις, απρόσμενες συνδιαλέξεις -τηλεφωνικές και ιντερνετικές- και όλα κινούνται σε κοινή βάση: αυτήν της επικοινωνίας ή τουλάχιστον της προσπάθειας για επικοινωνία! Τι βγαίνει από όλα αυτά; Αρίθμητες σκέψεις, αλλά από όλες, μια είναι πιο ισχυρή και λέει: "μεγάλε πρέπει να διαλέξεις". Αυτή η ζωή είναι μικρή για να τα προλάβεις όλα, σκέψου λοιπόν τι προτιμάς να διελέξεις: Ζωή Ηθική ή Ζωή Καριόλα; Και εκεί που έβλεπες τα πράγματα από τη μια τώρα συνειδητοποιείς ότι τα έβλεπες από την ανάποδη. Ας όψεται... οι εμπειρίες που γράφουν δεν ξεγράφουν, μόνο εκδίδονται.
U2 - "With or Without you"
(από http://www.youtube.com/watch?v=_Ye8GLPUVsM&feature=related)
Αφιερωμένο σε ένα σπάνιο λουλούδι που άφησα να μου το πάρει ο Βαρδάρης μέσα από το πέτο... Καλό ταξίδι νεράιδα του παραμυθιού, καλό ταξίδι... Ραντεβού στο τρίτο σύννεφο αριστερά, όπως υποσχεθήκαμε ε;
Μην ξεχνάμε όμως ότι παιδιά της μητέρας Γης, εκτός από την Σελήνη, είμαστε και εμείς οι άνθρωποι, μικροί μα και μεγάλοι! Και όπως όλα τα παιδάκια αυθόρμητα ανοίγουν διάπλατα τα χέρια τους και δίνουν την πιο μεγάλη αγκαλιά στην μητέρα τους, έτσι οφείλουμε και εμείς πιστεύω! Με άλλα λόγια είναι καιρός να αγκαλιάσουμε τη Γη μας, τα λουλούδια της, τις θάλασσές της και τις στεριές της, τα ζώα της, τα ψάρια της και τα πτηνά της, τα έμψυχα μα και τα άψυχά μέλη του σώματός της. Τι μας εμποδίζει να το κάνουμε;
Αν όλα τα παιδιά της Γης, σε στίχους του Γιάννη Ρίτσου.
Αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.
Αν όλα τα παιδιά της γης φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.
Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά, θα ’ρχόνταν τα λουλούδια
Το φεγγάρι που λέτε είναι γνήσιο τέκνο της μητέρας Γης και ενός αλήτη περαστικού που πριν από περίπου 4 δισεκατομύρια έκανε την "βρώμικη δουλειά" στη μητερούλα μας, και ούτε φωνή ούτε ακρόαση μετά, έστω μια διατροφή, ένα τηλέφωνο, μια διεύθυνση βρε αδελφέ! Τίποτα! Η ορφανή μας Σελήνη λοιπόν, από την γέννησή της φέρνει βόλτες γύρω από τον ποδόγυρο της μάνας της για να μπορεί η προστατευτική μητερούλα να την εποπτεύει ώστε να μην μπλέξει και αυτήν με κανέναν αλήτη του διαστήματος!
Το φεγγάρι κατορθώνει, δείχνοντας προς όλους εμάς πάντα το καλύτερό της πρόσωπο, να δημιουργεί παλίρροιες όχι μόνο στις θάλασσες μας αλλά και στα δάκρυά μας...
Σύγχυση, ανάμεικτα συναισθήματα, ευμεταβλητότητα διάθεσης, μπερδεμένες και αντικρουόμενες σκέψεις, πολλά σταυροδρόμια μπροστά, ακόμα περισσότερα πίσω, και ο χρόνος να προσπερνά εκεί δίπλα και να γελά.
Τρεις μέρες χωρίς ιντερνετ, (ο γείτονας μάλλον πήγε μακρινό ταξίδι -ελπίζω όχι πολύ μακρινό, σαν από εκείνα που δεν έχουν γυρισμό!- και έτσι δεν μπορώ να του υποκλέψω το wifi Internet), ακόμα περιμένω την Forthnet και οι σκέψεις οι μικρές και καθημερινές φεύγουν, σαν να άνοιξε ένα παράθυρο στο μυαλό και ο αέρας να τις παρέσυρε σαν ασήμαντα, ανακυκλώσιμα χαρτιά!
Πόσες σκέψεις αυτές τις τρεις μέρες! Και τι να περιγράψω τώρα όταν τα ξανασκέφτομαι; Πώς θα μεταδώσω αυτά που κράτησαν στιγμές, αλλά είχαν μέσα τους συγκεντρωμένη όλη μου την ενέργεια μου; Και το σημαντικότερο: έχει σημασία να τα περιγράψω; Αφού όλα έτσι και αλλιώς θα εξαϋλωθούν αργά ή γρήγορα!
Τι να πω για το υπερατλαντικό μήνυμα που μου ήρθε την Κυριακή με τα χαρμόσυνα νέα από το πεδίο των μαχών των ξιφομάχων; Τι να πω για τις σκέψεις μου περί δύναμης υπομονής και καταξίωσης που μου γέμισε τα στήθη αυτό το μηνυματάκι; Τι να πω για το κελάηδησμα που με ξύπνησε γλυκά τη Δευτέρα και ο ήχος του με ακολουθούσε όλη τη μέρα; Τι να πω για το ωραίο μάθημα ανθρωπολογίας την Τρίτη το απόγευμα, αλλά και τι να πω για την βραδινή παρέα των συναδέλφων που ο καθείς έχει τη δική του ιστορία, αλλά όλοι μαζί αγκαλιάζονται συναδελφικά για έναν κοινό σκοπό; Τι να πω για τη σημερινή γιαγιά που οταν πήγα να της πάρω αίμα, μου είπε κλαίγοντας ότι στη ζωή της δεν έμαθε γράμματα;
Αλλά για μια στιγμή! Θα πρέπει να αποτυπώνω κάθε μου σκέψη; Αδύνατον! Το blog μου δεν είναι ο εγκέφαλός μου. Τότε με ποια κριτήρια θα διαλέγω τι να τονίσω, όταν όλες μου οι σκέψεις έχουν την πνοή μου ποτισμένη; Μήπως καμία; Τότε πάμε στο άλλο άκρο: ποιος ο λόγος της ύπαρξης αυτού του blog!
Ουφ! Θέλω να πιστεύω ότι όλα αυτά τα πολλά λόγια είναι δείγμα στέρησης του blog μου (όπως όταν έχουμε να δουμε κάποιον καιρό και όταν τον συναντούμε λέμε πολλά και ασυνάρτητα, για να προλάβουμε να κλέψουμε όσο το δυνατόν περισσότερα θέματα, μήπως τυχόν τον ξαναχάσουμε!). Μπορεί βέβαια να είναι και στέρηση κάτι άλλου! Χαχαχα!
Εις το -ελπίζω άμεσο- επανειδείν!!
(από http://www.youtube.com/watch?v=M-VW-ZAZl14&feature=related)
Υπάρχουν μέρες που περνούν έτσι απλά και χάνονται ανάμεσα στην αστερόσκονη του βραδινού ουρανού. Και εσύ αναρωτιέσαι τι τρέχεις να προλάβεις τελικά...; Δεν μπορούμε να διαβάσουμε παραπάνω από λίγες μόνο σελίδες της τεράστιας εγκυκλοπαίδειας του σύμπαντος, που έχει γίνει αισθητή από τα όργανα αντίληψής μας...(για να μην μιλήσω για την σκοτεινή ύλη του μαθήματος της συμπαντικής επιστήμης, αυτή που δεν είναι αναρτημένη σε κανέναν πίνακα ανακοινώσεων!). Ο αγών θα είναι πάντα άνισος. Άρα τι μένει;! Μια αξιοπρεπή και έντιμη εμφάνιση μπροστά στο κοσμικό κοινό! Αλλά πριν βγούμε στο σανίδι, χρειαζόμαστε μια βαθειά ανάσα και δεύτερη μποτίλια Baileys...
Αλκίνοος Ιωαννίδης - "Αδιέξοδο"
(από http://www.youtube.com/watch?v=fAlaUhKIUxs&feature=related)
Σχέσεις από απόσταση 1. Ερωτικά αν το δούμε είναι πολύ της μόδας, ειδικά στο καθημερινό μου επαγγελματικό περιβάλλον. Κοίτα να δεις τελικά και εγώ που νόμιζα ότι δεν μπορεί να βαστάξει μια σχέση από μακρυά... Μήπως κάνω κάπου λάθος; Μήπως ανεβάζω ψηλά τον πήχυ αναζητώντας τις μεγάλες επιδόσεις, αλλά τελικά το αποτέλεσμα είναι πάλι η μοναξιά; Ο Ερωτόκριτος πάντως ακόμα και στην εξορία που επήγε, την καρδιά του δεν εμπόρεσε να γαληνέψει, την εικόνα της Αρετούσας δεν κατόρθωσε να βγάλει από το μυαλό του, τα ερωτήματά που του καίγαν τα σωθικά δεν στάθηκε δυνατός να τα σβήσει... Μήπως κάνω κάπου λάθος; Η πορεία θα το δείξει, ή όπως πολύ ποιητικά το λέγαν οι παλιοί, "η αυγούλα θα το δείξει", αν θα είναι χρυσή, μουντή ή άλλης απόχρωσης.
Σχέσεις από απόσταση 2. Καθαρά αλληλεπιδραστικά αν το δούμε, πάλι είναι πολύ της μόδας, πάλι στο καθημερινό μου -ευρύτερα κοινωνικό αυτή τη φορά- περιβάλλον. Άνθρωποι που αποτραβιούνται, μένοντας μακρυά από τον συνάνθρωπό τους, ίσως έτσι μόνο μπορούν να αμυνθούν, ίσως για να καταφέρουν να επιβιώσουν. Άρα, μήπως κάνω ξανά κάπου λάθος; Δύσκολο να φέρεις κοντά δυο αντίθετους πόλους. Αυτόν που σου λέει να δίνεσαι ολοκληρωτικά στον συνάνθρωπο και στις ανάγκες του και εκείνον που σου λέει ότι είναι ολέθριο να μπεις στη θέση του άλλου, οφείλεις για λόγους επιβίωσης να κοιτάξεις και τον εαυτό σου. Δύσκολη προσπάθεια πάντως να κάνεις τον συνάνθρωπό σου (που μπορεί να γνωρίζεστε από λίγα δευτερόλεπτα έως πολλά χρόνια) να σου χαρίσει ένα χαμόγελο, ολότελα δικό σου... Αλλά αυτά εξάλλου είναι τα μεγάλα στοιχήματα. Όποιος θέλει ή όποιος δεν μπορεί να τα αποφύγει, τα παίρνει αυτά τα στοιχήματα (παράδειγμα ιστορικής προσωπικότητας, που κατασκηνεί έντονα τις τελευταίες μέρες στα μπροστινά έδρανα του μυαλού μου, είναι ο Γιοχάνες Κέπλερ). Οι υπόλοιποι παίρνουν τα χρήματα.
Deep Purple - "Soldier of Fortune"
(από http://www.youtube.com/watch?v=75iZFstq6kA&feature=related)
I have often told you stories About the way I lived the life of a drifter Waiting for the day When Id take your hand And sing you songs Then maybe you would say Come lay with me love me And I would surely stay
But I feel Im growing older And the songs that I have sung Echo in the distance Like the sound Of a windmill goin round I guess Ill always be A soldier of fortune
Many times Ive been a traveller I looked for something new In days of old When nights were cold I wandered without you But those days I thougt my eyes Had seen you standing near Though blindness is confusing It shows that youre not here
Now I feel Im growing older And the songs that I have sung Echo in the distance Like the sound Of a windmill goin round I guess Ill always be A soldier of fortune Yes, I can hear the sound Of a windmill goin round I guess Ill always be A soldier of fortune
Υ.Γ.: Θα μου πείτε τώρα πώς μπλέκονται ο Ερωτόκριτος, ο Κέπλερ και αυτός ο τύπος, χικ... ο Soldier of Fortune. Ας όψεται η μποτίλια Baileys, που κάποιοι λένε ότι δεν μεθά. Εμένα να ρωτήσουν, χικ..., να τους πω!
Πιθανές απαντήσεις: -μέσα από τις αντιξοότητες, -μέσα από τις εμπειρίες της ζωής, -μέσα από τις εμπειρίες με τις γυναίκες, -μέσα από δική του θέληση, -μέσα από τα στραπάτσα ("μάθαμε ποτέ μας να μην κλαίμε", σαν μικρά παιδιά), -είναι απλά θέμα χρόνου, -είναι απλά θέμα πόνου, -κάποια αγόρια δεν γίνονται ποτέ άντρες, απλώς προσποιούνται...
Υ.Γ.1: Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα απόσπασμα από το βιβλίο "Οι Πύλες της Φωτιάς" του Στήβεν Πρέσσφιλντ, όπου ο αφηγητής περιγράφει την καλλιτεχνική φύση ενός νεαρού Σπαρτιάτη, λέγοντας ότι η μοίρα του ήταν να γίνει καλλιτέχνης και όχι στρατιώτης, η ζωή του όμως τον έσπρωξε να πάρει άλλους δρόμους... Αυτός αγόγγυστα ακολούθησε... ακολούθησε... και έγινε ένας καλός (ευ-) στρατιώτης. Υ.Γ.2: Και ένα ακόμα ερώτημα: Γιατί πρέπει ένα αγόρι να γίνει άντρας;
