Έρως ανίκατε μάχαν...


Πρόσφατα επισκέφτηκα και ένα άλλο μουσείο, αυτό της Κυκλαδικής Τέχνης, όπου φιλοξενείται μια καταπλητκτική έκθεση με θέμα: "Έρως. Από τη Θεογονία του Ησίοδου στην ύστερη Αρχαιότητα". Οι σκέψεις και τα συναισθήματα που με κατέβαλαν ήταν πολύ έντονα. Σε αυτήν την έκθεση αποκαλύπτεται ο έρωτας σε όλες του τις διαστάσεις. Καταγράφω κάποιες πληροφορίες που αποκόμισα από την έκθεση αυτή (δια χειρός Νικόλαου Σταμπουλίδη, Διευθυντή Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης):


Κάλλιστος (ο ομορφότερος), λυσιμελής (που σου παραλύει τα μέλη), πυρίδρομος (που το διάβα του βγάζει φωτιά), διφυής (που έχει δύο φύσεις), γλυκύπικρος, αβρός (τρυφερός), τακερός (που σε κάνει να λιώνεις), αλγεσίδωρος (που φέρνει πόνο), σχέτλιος (σκληρός, ανελέητος), ανίκατος (ακαταμάχητος)... είναι μερικά επίθετα που έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί.

Στη Θεογονία του Ησιόδου -περίπου στα 700 π.Χ.- παρουσιάζεται για πρώτη φορά ως αρχέγονη κοσμογονική θεότητα, που ως κινητήρια δύναμη ενώνει το Χάος και τη Γη και οδηγεί στη δημιουργία του σύμπαντος. Από την περιγραφή του Ησιόδου γίνεται σαφές ότι ο Έρως δεν είναι μια απρόσωπη κοσμογονική δύναμη, αλλά προσωποποιεί το ανθρώπινο ερωτικό πάθος, το οποίο αποτελεί την κύρια πηγή έμπνευσης της λυρικής ποίησης (της κατ' εξοχήν ερωτικής ποίησης) και μία από τις βασικές συνιστώσες της τραγωδίας.

Στη Θεογονία το Ησιόδου ο Έρως προϋπάρχει της Αφροδίτης, αφού αυτός μαζί με τον Ίμερο, (την προσωποποίηση της γλυκιάς επιθυμίας), την υποδέχονται κατά τη γέννησή της και ανάδυσή της από τη θάλασσα. Εν τούτοις στον κόσμο των λυρικών ποιητών (ήδη από τα τέλη του 7ου αι. π.Χ.) έχει επικρατήσει ο μύθος σύμφωνα με τον οποίο ο Έρως ήταν γιός της Αφροδρίτης. Η παράδοση αυτή ανάγεται πιθανότατα στη Σαπφώ. Ως μικρό παιδί ο Έρως είναι ζωηρός, άτακτος και ανυπάκουος και επομένως κάνει αμέτρητες σκανταλιές για τις οποίες η Αφροδίτη αναγκάζεται να τον τιμωρήσει ακολουθώντας τον παραδοσιακό τρόπο με το σανδάλι: "Άστα, είναι άτακτος... πολλές φορές τον απείλησα ότι αν δεν σταματήσει να κάνει αυτά τα πράγματα, θα του σπάσω το τόξο και την φαρέτρα, θα του σπάσω τα φτερά, μέχρι και που του τις έβρεξα στα πισινάκια με το σανδάλι" (Λουκιανός, Θεών Διάλογοι, Αφροδίτη - Σελήνη). Ακόμα και η ίδια το η μάνα, η Αφροδίτη, χτυπημένη από τα βέλη του, περιβάλλει τον ιδεατά ωραίο Άδωνι, κρατώντας τον αγκαλιά για να τον γείρει προς το μέρος της καρδιάς.

"Όταν ο χρυσομάλλης Έρωτας τεντώνει τα δίδυμα τόξα του πόθου, το ένα φέρνει την ευτυχία, ενώ το άλλο τη σύγχυση στη ζωή." (Ευριπίδης, Ιφιγένεια εν Αυλίδι, 549 κ.εξ.).

Δυο από τους πιο γνωστούς και ωραιότερους διαλόγους του Πλάτωνα, το Συμπόσιον και ο Φαίδρος, είναι αφιερωμένοι στην Έρωτα. Στο Συμπόσιον εκτίθενται διάφορες απόψεις για τη φύση του Έρωτα, ενώ σύμφωνα με τα λεγόμενα του Σωκράτη, ο Έρως είναι γιός της Πενίας (φτώχειας) και του Πόρου (επινόησης, εφευρετικότητας). Δεν είναι Θεός, αλλά ένας Δαίμων, αιωνίως ανικανοποίητος, που επιδιώκει να αποκτήσει την ομορφιά και να κατακτήσει τη σοφία. Επομένως ως κυνηγός του ωραίου που ρέπει προς τη σοφία, είναι και ο ίδιος φιλόσοφος.

Αντικείμενο του έρωτα είναι το ωραίο (ωραίο=αυτό που γίνεται στην ώρα του) και κυρίως η δημιουργία μέσα στην ωραιότητα. Στόχος του είναι η κατάκτηση της αθανασίας: της σωματικής, που επιτυγχάνεται με την αναπαραγωγή, αλλά κυρίως της πνευματικής, που επιτυγχάνεται μέσω των έργων της ψυχής. Το ωραίο, όμως, έχει διάφορες μορφές και επίπεδα. Για να μπορέσει η ανθρώπινη ψυχή να φθάσει στο ανώτερο επίπεδο, στο Ιδεατό Ωραίο -όπου θα αντικρίσει την απόλυτη ομορφιά και απόλυτη αλήθεια- θα πρέπει να ακολουθήσει μια κλίμακα ερωτικής ανάβασης, μια κοπιαστική και πολύπαθη πορεία, στην οποία οδηγός της θα είναι ο έρωτας.

Υπάρχουν έρωτες οι οποίοι, από τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν σε αυτούς, επηρέασαν το ρου της Ιστορίας. Τρανταχτό παράδειγμα είναι η αλλαγή του πολιτεύματος στην Αθήνα, στα τέλη του 6ου αι. π.Χ. Η ερωτική παρενόχληση του νεαρού Αρμόδιου από τον τύραννο Ίππαρχο, γιο του Πεισίστρατου, αποτέλεσε αφορμή για τη δολοφονία του τυράννου από τον Αρμόδιο και τον εραστή του, τον Αριστογείτονα. Η δολοφονία υπήρξε ένα "τόλμημα δι' ερωτικήν ξυντυχίαν" (εγχείρημα με ερωτική αφορμή), όπως περιγράφει ο Θουικιδίδης, το οποίο συνέβαλε στην κατάλυση της τυραννίας των Πεισιστρατιδών και την ίδρυση της Κλεισθένειας δημοκρατίας, δηλαδή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, της μητέρας όλων των δημοκρατιών.

Σημαντική θέση έχουν και οι αγοραίοι έρωτες. Η λέξη "πόρνη" προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα "πέρνημι" (=εξάγω προς πώληση) και δηλώνει τη γυναίκα που πουλά τα σωματικά της θέλγητρα προς ικανοποίηση των ανδρικών ορμών. Οι πόρνες ήταν κυρίως δούλες, αιχμάλωτες πολέμου ή πειρατείας, που πωλούνταν στα σκλαβοπάζαρα, ή ακόμα και γυναίκες που υπήρξαν έκθετα βρέφη, τα οποία ανατράφηκαν από προαγωγούς με σκοπό να τα εγκαταστήσουν σε οίκους ανοχής όταν μεγαλώσουν. Στην Αθήνα, η καθιέρωση της δημόσιας πορνείς τοποθετείται στα χρόνια της νομοθετικής μεταρρύθμισης του Σόλωνα (αρχές του 6ου αι. π.Χ.), ο οποίος άνοιξε και τα πρώτα δημόσια πορνεία εγκαθιστώντας σε αυτά γυναίκες που αγόρασε προκειμένου οι νεαροί άγαμοι Αθηναίοι να διοχετεύουν εκεί τις ερωτικές τους ορμές, οι οποίες μέχρι τότε τους οδηγούσαν σε ανύπαντρες παρθένες ή παντρεμένες γυναίκες. Οι πόρνες αποτελούσαν σημαντική πηγή εσόδων για το κράτος αφού κάθε χρόνο κατέβαλλαν έναν ειδικό φόρο, το "πορνικό τέλος". Από το έσοδα αυτά ο Σόλων ίδρυσε το ναό της Πανδήμου Αφροδίτης, της προστάτιδας του αγοραίου έρωτα και των εκδιδόμενων γυναικών.

Στην αρχαιότητα η παιδεραστία -όρος αρνητικά φορτισμένος σήμερα, λόγω της σύνδεσής του με παιδιά πολύ μικρής ηλικίας (5-12 ετών)- αποτελούσε έναν θεσμό κοινωνικά αναγνωρισμένο και νομικά επιτρεπτό, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά σχεδόν σε ολόκληρο τον Ελληνικό κόσμο. Για πρώτη φορά θεσμοθετήθηκε στην Κρήτη και κατόπιν στη Σπάρτη. Η παιδεραστική σχέση αφορούσε στον πνευματικό και ψυχικό δεσμό ενός ενηλίκου και πεπειραμένου άνδρα, του εραστή, με έναν νεαρό παίδα, ηλικίας περίπου 12-17 ετών, τον ερώμενο. Η σχέση αυτή προσιδίαζε περισσότερο στον δεσμό δασκάλου προς μαθητή αφού αποσκοπούσε στη διαπαιδαγώγηση του εφήβου και στην προετοιμασία του ως πολίτη. Ήταν ένα είδος παιδαγωγικού έρωτα, όπου ο εραστής-δάσκαλος, γοητευμένος από το κάλλος του εφήβου, στόχευε στη διαμόρφωση ήθους και στην καλλιέργεια της ψυχής του ερωμένου-μαθητή, διδάσκοντας του πρότυπα συμπεριφοράς και γνώσης ώστε να γίνει καλός καγαθός πολίτης, ανδρείος και ενάρετος. Όταν ο έφηβος ενηλικιωνόταν, η σχέση που είχε αναπτυχθεί μεταξύ τους κατέληγε σε μια ισόβια φιλία. Στην υψηλή θεώρηση της παιδεραστίας είχε συμβάλλει η αντίληψη περί κατωτερότητας της γυναίκας και η συνακόλουθη ταύτιση του ωραίου και του υψηλού με το ανδρικό πνεύμα και σώμα, καθώς επίσης και η εξοικείωση με το γυμνό ανδρικό σώμα στα γυμνάσια και τις παλαίστρες, τους κατεξοχήν χώρους διαπαιδαγώγησης της εποχής. Οι χώροι αυτοί ευνοούσαν την ερωτική προσέγγιση υποψηφίων εραστών και ερωμένων. Στην Αθήνα, ήδη από την εποχή του Σόλωνα, υπήρχε νομοθεσία που όριζε ότι οι παιδεραστικές σχέσεις αφορούσαν μόνον ελεύθερους πολίτες, ενώ απαγόρευε την εκπόρνευση με ποινή την στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του εκπορενευόμενου. Οι περισσότερες παραστάσεις που αποτυπώνονται, αφορούν στην εκ μέρους του εραστή προσέγγιση του ερωμένου και στην προσπάθεια αφύπνισης του ενδιαφέροντός του είτε μέσω της θωπείας του σαγονιού και της ήβης του ερωμένου, είτε με την προσφορά διάφορων συμβολικών δώρων. Οι υποψήφιοι ερώμενοι, άλλοτε εικονίζονται να απωθούν την προσέγγιση και άλλοτε να αποδέχονται τα προσφερόμενα δώρα. Στις αναπαραστάσεις αυτές, η σεξουαλικότητα εκφράζεται με τη στάση του "διαμηρίζειν": οι δυο μορφές στέκονται αντικριστά και ο εραστής ολοκληρώνει ανάμεσα στους μηρούς του ερωμένου. Η στάση αυτή αφ' ενός εξασφάλιζε την ικανοποίηση της ηδονής του εραστή και αφ' ετέρου διαφύλαττε την αξιοπρέπεια και την αρετή του ερωμένου. Αντίθετα, η απεικόνιση της πρωκτικής συνουσίας -στάση του "πυγίζειν"- είναι εξαιρετικά σπάνια. Άλλωστε, η δια του πρωκτού επαφή, θεωρείτο υποτιμητική και ταπεινωτική για τον παθητικό συμμέτοχο. Στην αττική κωμωδία, όπως στις Θεσμοφοριάζουσες και τις Νεφέλες του Αριστοφάνη συναντούμε τις λέξεις "καταπύγων" και "ευρύπρωκτος", που αποτελούσαν εξαιρετικά μειωτικούς χαρακτηρισμούς. Αυτή η περιφρόνηση οφείλεται στην αντίληψη ότι όταν ο άνδρας συμπεριφέρεται θηλυπρεπώς, κατεβαίνει στο επίπεδο των γυναικών, υποτασσόμενος σε έναν άλλο άνδρα ως σεξουαλικό αντικείμενο.

Τα στάδια της ιστορίας του Έρωτα και της Ψυχής, από τα βάσανα που περνούν έως την ευτυχή κατάληξη του ειδυλλίου τους, εικονογραφούνται στα πήλινα σφραγίσματα της Δήλου (2ος - 1ος αι. π.Χ.). Στα περισσότερα απ' αυτά παρουσιάζονται αλληγορικά τα πάθη που υποφέρει η ερωτευμένη ανθρώπινη ψυχή, η οποία παριστάνεται προσωποποιημένη ως νεαρή κόρη με φτερά πεταλούδας: ο Έρωτας προσπαθεί να την δελεάσει, την κυνηγά, την αιχμαλωτίζει, τη χτυπά αλύπητα, την πιάνει στο αγκίστρι του ως αλιεύς ψυχών, τη ζεύει στο άρμα του, την κατευθύνει και την κυβερνά, τη σουβλίζει και τη σιγοψήνει, ή την πυρπολεί. Άλλοτε όμως, αντιστρέφονται οι ρόλοι και είναι η Ψυχή που αιχμαλωτίζει, δένει και βασανίζει τον Έρωτα. Τέλος, έρχεται η ευτυχής κατάληξη και οι δυο βασανισμένοι εραστές αγκαλιάζονται και φιλιούνται τρυφερά (
όπως στην κάτωθι εικόνα):






Ο Έρωτας όμως είναι αναλλοίωτος, ούτε γερνούσε, ούτε γερνά. Φτερωτός τοξότης, εξακολουθεί να γλιστρά και να ξεφεύγει ακόμα και από τον χρόνο. Η μόνη διαφυγή από την τρέλα του Έρωτα, είναι η μετατροπή του σε "φιλιότητα", σε αγάπη, που μπορεί να έχει διάρκεια και με το χρόνο μεγαλώνει.









"Ροδίτικος"
Παραδοσιακό








1 επίλογος και 3 ευχαριστώ



Στον Επίλογο

Όλοι οι σοφοί του κόσμου μας, σ' ανατολή και δύση
μιαν ιστορία θα σου πουν, στον επίλογο της ζήσης

"Όσοι γυρίσαν απ' τ' Απέναντι, μηδέ ξαναμιλούνε
όσοι μια χούφτα 'λήθεια γύρεψαν, θάλασσες ας διαβούνε

Γιατί η αλήθεια απ' τη φύση της, ποτέ της δε μιλιέται
όποιος για πουθενά δεν κίνησε, αυτός είν' που πλανιέται"


Από τον εκ του νότου ορμώμενο Μπόγδο Μάνο. Τον ευχαριστώ.





"Η αληθινή αξία ενός ανθρώπου δεν καθορίζεται από την κατοχή (υποτιθέμενη ή και πραγματική) της αλήθειας, αλλά από την ειλικρινή προσπάθειά του να φτάσει σ' αυτήν. Δεν είναι η κατοχή της αλήθειας, αλλά η επιδίωξη της που επιτείνει τις δυνάμεις του και στην οποία εδράζεται η συνεχώς αναπτυσσόμενη τελειότητά του."


Από τον Gotthold Lessing (μέσω Μπόγδου Μάνου). Τον ευχαριστώ.






"Η αλήθεια"
Στίχοι, Μουσική: Βαγγέλης Κορακάκης
Ερμηνεία: Γιώτα Νέγκα




Ευχαριστώ την δίδα Ε.Θ. που μου έμαθε πώς να αναρτώ βίντεο από το youtube.




Νέο Μουσείο Ακρόπολης


Πρόσφατα επισκέφτηκα το νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Εντυπωσιακό, καθηλωτικό, φωτεινό, καθαρό. Σε μεταφέρει πραγματικά σε άλλες εποχές. Είναι ένα μοντέρνο μουσείο άξιο λόγου. Συγχαρητήρια στον αρχιτέκτονά του (Μπερνάρ Τσουμί, γαλλοελβετός).

Αυτό όμως που κάνει το Μουσείο ξεχωριστό, είναι η γυάλινη σύσταση του, οπότε επιτρέπεται σε άπλετο φως να μπει και να αλωνίσει. Το φως όμως δεν έρχεται μόνο! Κουβαλά και πληροφορία μαζί του. Έτσι όχι μόνο βλέπεις τα εκθέματα εντός του Μουσείου, αλλά και εκτός. Βλέπεις τον ουρανό όπως τον είδαν τα μάτια ενός γλύπτη του αρχαίου κόσμου που καθόταν κάτω από την Ακρόπολη και εμπνεόταν. Βλέπεις τους ανθρώπους όπως τους είδαν τα μάτια ενός ζωγράφου του αρχαίου κόσμου πριν τους αποθανατίσει στα πύλινα αγγεία και τους αμφορείς του. Βλέπεις τη γη όπως την έβλεπε ένας σιδηρουργός του αρχαίου κόσμου πριν σμιλέψει το πυρωμένο σίδερο. Με λίγα λόγια η αρχιτεκτονική του Μουσείου σου δίνει οπτική γωνία. Και μάλιστα την οπτική γωνία που είχαν οι δημιουργοί των οποίων τα δημιουργήματα εκτείθονται εντός του Μουσείου. Με αυτόν τον τρόπο μπροστά σου απλώνεται όλο το θαυμαστό φαινόμενο της δημιουργίας: από το ερέθισμα, το περιβάλλον, ως το αποτέλεσμα και το ολοκλήρωμα μιας ιδέας. Βλέπεις όλη την πορεία μιας σκέψης που παράγεται, εκφράζεται και γίνεται απτό αντικείμενο, ικανό να μοιραστεί και να επεξεργαστεί από τους αισθητήρες άλλων ανθρώπων.

Πραγματικά, χάρηκα την σύντομή μου επίσκεψη σε αυτόν τον χώρο. Ήταν ένα ταξίδι πολλά χρόνια πισω, ένα ταξίδι στο παρελθόν. Ήταν μια σύντομη επίσκεψη στον παρελθόντα χρόνο.













ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
(Ελγίνου μάρμαρα)


Στην ψυχρή του Μουσείου αίθουσα
την κλεμμένη, ωραία, κοιτώ
μοναχή Καρυάτιδα.
Το σκοτεινό γλυκύ της βλέμμα
επίμονα εστραμμένο έχει
στο σφριγηλό του Διονύσου σώμα
(σε στάση ηδυπαθείας σμιλευμένο)
που δυό βήματα μόνον απέχει.
Το βλέμμα το δικό του έχει πέσει
στη δυνατή της κόρης μέση.
Πολυετές ειδύλλιον υποπτεύομαι
τους δυο αυτούς να 'χει ενώσει.
Κι έτσι, όταν το βράδυ η αίθουσα αδειάζει
απ' τους πολλούς, τους θορυβώδεις επισκέπτες,
τον Διόνυσο φαντάζομαι
προσεκτικά απ' τη θέση του να εγείρεται
των διπλανών γλυπτών και αγαλμάτων
την υποψία μην κινήσει,
κι όλος παλμό να σύρεται
τη συστολή της Καρυάτιδας
με οίνον και με χάδια να λυγίσει.

Δεν αποκλείτεται όμως έξω να 'χω πέσει.
Μιαν άλλη σχέση ίσως να τους δένει
πιο δυνατή, πιο πονεμένη:
Τις χειμωνιάτικες βραδιές
και τις εξαίσιες του Αυγούστου νύχτες
τους βλέπω,
απ' τα ψηλά να κατεβαίνουν βάθρα τους,
της μέρας αποβάλλοντας το τυπικό τους ύφος,
με νοσταλγία στεναγμούς και δάκρυα
τους Παρθενώνες και τα Ερεχθεία που στερήθηκαν
στη μνήμη τους με πάθος ν' ανεγείρουν.



(Κική Δημουλά, από τη συλλογή "Έρεβος")





Μύλος όλα!

Ξεκινάς να πας στο χωριό σου, έχοντας προγραμματίσει συγκεκριμένα πράγματα να κάνεις στην άδειά σου -άραγε τι μας προσφέρει το πρόγραμμα στη ζωή μας;- και εκεί πάνω σε μια στροφή, όπου δυο δρόμοι χιάζονται, ένα μικρό παλατζάρισμα του τιμονιού -χωρίς προφανή λόγο-, σε ρίχνει στο δρόμο προς το βορρά, αντί να κατευθυνθείς προς το νότο! Τόσο απλά... Από εκεί και πέρα το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ακολουθήσεις αυτό το μαγικό σαββατοκύριακο που σου χαρίζει η τυχαιότητα της ζωής (διότι τελικά, σύμφωνα με τον Minsky, το μόνο που κάνουμε είναι να ακολουθούμε το προδιαγεγραμμένον της ζωής μας...). Άραγε μπορείς να το ακολουθήσεις ελεύθερος και απαγκιστρωμένος από κοινωνικά και ατομικά κολλήματα;

Και το ταξίδι ξεκινά. Τέτοια ταξίδια δεν μπορώ να τα περιγράψω αλλιώς παρά με τη μέθοδο της σφηνοειδούς γραφής... Και αν καταλάβει κανείς γράψτε μου!


Πάμε Λάρισα; Εεεε.... Ωπ! Τι έγινε ρε παιδιά; Ρε, πότε θα ωριμάσουμε εμείς; Εγώ για Μολάους ξεκίνησα γιατί με περιμένει μια ντοματόπιτα... Είπαμε Λάρισα ή Λαμία; Μισό να ρωτήσω τον έμπορο ταξί! Μεγάλε, δεν θέλω να αγοράσω ταξί, θέλω να χρησιμοποιήσουμε το ιντερνέτ σου... 3 ανεπιτυχή τηλέφωνα και εγώ να τραγουδώ: "Μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία". Πάρκινγκ έξω από το ΚΤΕΛ με το που φτάνουμε. Καλά, μας περίμενε η θέση; Γδύσου τώρα και βιάσου. Εισιτήρια μετ' επιστροφής. Για φαγητό μια ανάμεικτη σαλάτα. Στο διπλανό τραπέζι ένας μαστρωπός να εξηγεί τη δουλειά σε μια νεαρά Ρωσίδα, ένσημα, ασφάλεια, υγειονομική περίθαλψη... Βόλτα από ελληνική πλατεία γεμάτη με ξένους. Εδώ έπρεπε να βρίσκεται τώρα και να διαδηλώνει ο Γρηγόρης αν είχε τα @@δια, όχι από το σπιτάκι του. Χρειάζομαι και ένα κούρεμα πλάκα πλάκα. Να, ένα κουρείο: ανδρικό 5 ευρώ! Σειρά μας είναι κύριος 'ντάνξ; Γκρρρρ... Ε; Βλέμμα φονικό! Ποιός από τους δυο θα κουρευτεί; Ευχαριστώ για το κοπλιμέντο πάντως... Με 'γειά! Εδώ έπρεπε να έρθει να κουρευτεί ο Γρηγόρης. Μπάνιο; Μην αγχώνεσαι. Στα ΚΤΕΛ! Είπαμε ρε παιδιά όχι και μπάνιο εδώ μέσα.! Πιάσε το σαπούνι χεριών, κάνει για τα μαλλιά... Μεγάλε, μας βλέπω για τη στενή. Μην την ακούς με 2,5 ευρώ είναι όλα ok! Πράγματι. Πώς δεν μας έκανε πεοθηλασμό η θειά με τα 2,5 ευρώ, έτοιμη ήταν...! Διώροφο λεωφορείο. Θέλετε πορτοκαλάδα, τσάι, coca-cola; Ταινία με την Uma Thurman στο ίδιο μοτίβο (άραγε τυχαίο;): γιατί να προγραμματίζουμε; Περίπτωση υποκριτών άθεων ή περίπτωση ελεύθερων; Φτάσαμε. Κιόλας; Πλατεία Ταχυδρομείου με κάτι βρωμόσκλια, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, κεντρική πλατεία. Κινηματογράφος Βικτώρια. Πάρε λίγο χαλβά φίλε και ευχαριστούμε για τις πληροφορίες. Φως, πολύ πεζόδρομος και ατελείωτη βιτρίνα. Επαρχία ρε γαμώτο! Ster cinema και παλιμπαιδισμός. 7-0 στους αγώνες και ήμουν και ντεφορμέ! 23.40' είμαστε εκεί. στις 00.00' θα γίνει χαμός! Η ώρα 00.15', το φως σβήνει κάποιες στιγμές, οπότε πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τα κυάλια νυκτός. Ο εχθρός από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο θα φανεί και θα αφανιστεί! 00.30' δεν ανησυχούμε ακόμα, ο stratego ελέγχει τον πόλεμο. 01.00' κάτι δεν πάει καλά. Τελικά κάθε μάχη είναι ξεχωριστή. Ώρα για τηλέφωνο - 5 αναπάντητες. 01.01' εξαπολύονται τα σκυλιά του πολέμου, οι επίλεκτες ομάδες, ζωσμένες με εκρηκτικά ορμούν στο πεδίο της μάχης. Αποτέλεσμα μηδέν: ο εχθρός δεν είναι εκεί. Ο εχθρός θα έρθει σε λίγα λεπτά. Πράγματι. 01.05' εφάνη! "Πραγματικά δεν έχω αίσθηση, αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια ή παραίσθηση...". Ο στρατηγός ξεκινά για μάχη σώμα με σώμα. Ή αυτός ή ο εχθρός! Σσσσσσ! Ωωωω! Μύλος τραγουδιών ή αλλιώς κιμάς... Όλα μαζί, δεν απολαμβάνεις το κάθε ένα ξεχωριστά. Σε ξενοδοχείο εμείς. Όχι, στο σπίτι. Εντάξει. Στο χαλάκι όμως εμείς. Όχι, στο κρεββάτι. Εντάξει. Πειράζει να βγάλω την μπλούζα μου; Εγερτήριο!! Εγκεφαλικό ο παππούς, άφιξη συγγενών! Και εμείς; Εσείς... για καφέ! Τι ώρα είναι; Ωπ! Η μητέρα σου είναι εδώ. Αφού είπε ότι δεν θα έρθει! Πάμε, στο Σολ. Ένα τόνο πιο ψηλά από το Φα! Χα! "Ρε εσείς πρέπει να γαμάτε και να δέρνετε στην ηλικία που είστε"!! Ώπα βρε Κατερίνα, πώς τα λες έτσι! Νίκο, ξεκόλλα. Το λένε οι γυναίκες. Ναι, αλλά η βάση πού είναι; Η βάση είναι στο Χάος. Απλά κάποτε πρέπει να φρενάρεις. Όταν νοιώσεις την ανάγκη. Πότε; Είπαμε... Όταν νοιώσεις την ανάγκη. Και αυτή η μορφή; Αυτή η θερμοφόρα; Αυτό το πλάσμα; Επιστρέφουμε, φίλος... Την απάντηση θα τη δώσει ο χρόνος, ο παρανομαστής όλων... Ώρα να κλείσουμε τα βλέφαρα και να ακουμπήσουμε στο προσκέφαλο του καθίσματος. Έξω έχει πέσει νύχτα.

Υ.Γ.1: Εκείνο το Avatar 3D δεν θα το δούμε τελικά;
Υ.Γ.2: Επόμενος σταθμός -σίγουρα όμως- η ντοματόπιτα. Αρκετά οι βορινές παρακάμψεις!
Υ.Γ.3: Νικόλα, πολύχρονος! Πάντα τέτοια...







(από stoxasths-photo.blogspot.com/2009/01/blog-post_11.html)

ακριβώς 1 χρόνο πριν!




Διεκδικώντας την υπερηφάνειά μας


Πρόσφατα έλαβα αυτό το mail από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Είναι ίσως οι καλύτερες ευχές που άκουσα και διάβασα τις τελευταίες μέρες για το νέο έτος που άρχισε.




"Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,


Ζήσαμε –και ζούμε- μιαν ευδαίμονα περίοδο ηγεμονίας της ρητορικής της κρίσης. Ελλείμματα, χρέη, speads, αποδείξεις, διαφθορά, κ.λπ. Μιας κρίσης, όμως, που ωχριά σε διαστάσεις και ανθρώπινο κόστος συγκρινόμενη με τη μεγα-κρίση της καταστροφής που βίωσαν οι γονείς ή οι παππούδες μας, μόλις 50-60 χρόνια πριν. Η μνήμη είναι ακόμα ζώσα, παρούσα και ενεργή στα πρόσωπα τους.


Αυτή η προηγούμενη γενιά, που τα είδε και τα έκανε όλα, ανέδειξε ένα μοναδικό φαινόμενο: τη συντροφικότητα της δυστυχίας. Δηλαδή, την ανθρώπινη αλληλεγγύη μέσα στα δεινά της. Την υποδειγματική κοινωνική πειθαρχία ακόμα και στο απλό ζήτημα της διανομής του φαγητού. Η παρατεταμένη πολεμική κρίση δεν είχε απλώς λειτουργήσει εξισωτικά για τους ανθρώπους. Είχε φέρει στην επιφάνεια τον καλύτερο εαυτό τους.


Όσον κι αν είναι απρεπές και υπερβολικό να μιλάμε για ‘δυστυχία’ σήμερα, σε σχέση με αυτή των γονέων μας, το μήνυμα παραμένει ισχυρό.


Ευχή μου, λοιπόν, για το 2010, ας είναι η διεκδίκηση της υπερηφάνειας μας. Ας είμαστε –κι ας πράξουμε ώστε να είμαστε- υπερήφανοι για τους εαυτούς μας, το Πανεπιστήμιο μας και αυτή την πληγωμένη χώρα. Το Πανεπιστήμιο, ως χώρος του πνεύματος, πρέπει να δείξει το δρόμο.


Υπερήφανη Χρονιά, επομένως, Συνάδελφοι,

Καθεμιά, καθένας στο ρόλο και από τη θέση του,



Ανδρέας Τρούμπης"




Καθηγητής Ανδρέας Ι. Τρούμπης
Πρύτανης
Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Κτίριο Διοίκησης
Λόφος Πανεπιστημίου
81100 Μυτιλήνη
τηλ.: 22510-36011, fax: 22510-36019
e-mail:
atro@aegean.gr



Σκέψη μου αλλοπαρμένη...



"Θάλασσα φουρτουνιασμένη"
Στίχοι, Μουσική: Περικλής Κυπραίος
Ερμηνεία: Παντελής Θεοχαρίδης



(από http://www.youtube.com/watch?v=12OXSGMX7qM)



Θάλασσα φουρτουνιασμένη, φθινοπώρου ερχομός
σκέψη μου αλλοπαρμένη, μοιάζεις άστατος καιρός
Σύννεφα βλέπουν τα μάτια, Καλοκαίρι εσύ το λες
γίνεται η καρδιά κομμάτια, λες ξανάρχονται χαρές

Που με πας, που μ’ αρμενίζεις,
σκέψη μου απατηλή
κι όταν δείχνω εγώ τη δύση,
βλέπεις την ανατολή

Φύλλα κίτρινα θα πέσουν σαν νεκροί πολεμιστές
γιατί τόλμησαν να γίνουν του καιρού στασιαστές
κι εσύ σκέψη αλλοπαρμένη, με μπερδεύεις πιο πολύ
γιατί λες πως ερωμένη του θανάτου είν’ η ζωή

Που με πας, που μ’ αρμενίζεις,
σκέψη μου απατηλή
κι όταν δείχνω εγώ τη δύση,
βλέπεις την ανατολή



Στο χορό του αιώνιου διπόλου αρσενικό-θηλυκό, θάνατος-ζωή, τον πρώτο λόγο τον έχει το θηλυκό. Αυτό οδηγεί, αυτό κατευθύνει, αυτό ψάχνεται, αυτό ανοίγει δρόμους. Για αυτό πάντα θεωρούσα το θηλυκό όν κάτι ανώτερο από το αρσενικό, για αυτό πάντα το θαύμαζα. Το αρσενικό έχει τον τελευταίο λόγο, το αρσενικό κλείνει δρόμους και βάζει τελείες.

Ένα τέτοιο θηλυκό είναι και η σκέψη.

Ας αφεθούμε λοιπόν στη μαγεία του χορού ακολουθώντας τους βηματισμούς ενός θηλυκού καπετάνιου!






Κραυγή από οστρακοφόρο




ΑΣΠΡΑ ΜΑΛΛΙΑ


Του πήρε καιρό

να βγεί απ το οστρακοφόρο

κρατώντας σφιχτά ενα στραγγισμένο χαμόγελο

μιά όψη σφίγγας

πίσσα στα μάτια

πηχτή την ανάσα

και,πανάθεμα,μιά κραυγή

για τα χαμένα χρόνια.

Στο έλιγος του φεγγαριού

γοργά εβρήκε τα κουράγια,

το μείζον κούρσεψε το τριμμένο του ρούχο

κι άρχισε τις βόλτες στα μουράγια.

Να δεί,να ξαναδεί

τα κόκκινα ,τα ρόζ ,τα λαβωμένα γύρω του γαλάζια...

Τα μαλλιαρά ,τ ασήμαντα

ποδοπatά με σθένος

δρασκελίζει με ορμή ανάπηρες ιδέες

η σφίγγα-οψη του πλατάγιασε

και νάτον πάλι εμπρός μου

να λιχνίζει σθεναρά,ντυμένος στα λευκά

λέξεις γνωστές απ τα παλιά

πούχουν (ξέρουμε εμείς) φουντωτά άσπρα μαλλιά.


Αντώνης Μπουντούρης






http://www.youtube.com/watch?v=LTlbdc-bjXg&feature=PlayList&p=D86303ED74F94946&index=7






"...κρατώντας σφιχτά ένα στραγγισμένο χαμόγελο..."





Κραυγή από πηγάδι



ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ

Χαμήλωσε απότομα ο αέρας
με χτυπά στο ύψος του αφαλού
κι αφτέρουγες προσδοκίες με παγώνουν.
Μεσονύχτι κιόλας...
Βαθιά στο πρεσβυτέριο
λέω πως είναι μιά ασφαλής παρηγοριά.
Αλλά τέτοια ώρα πάλι
καλύτερα συγκόρμισσα γυναίκα νάβρισκα
κι ο νούς μου θάνοιγε πανιά.
Ισως αυτό νάναι πιο ασφαλές.
Ξημερώνει σκληρά...
Μήπως λέω πάλι
όνειρα που να τρυγούνε πάθη
και να κεντάνε ιστορία απ' την αρχή
να ήταν και το ασφαλέστερο.
Να λάμψει ενα τραγούδι μες στη νύχτα
έτσι για να σηκωθεί ψηλότερα ο αέρας.
Μήπως...
Ρίχνω στο πηγάδι αρμαθιά φωνές
να ζεσταθώ απ τον αντίλαλο
κι ίσως ακούσω κάτι...
Καντήλι δεν θα ξανανάψω.
Πρόβαλε κι ο ήλιος. Μαζί κι αγιάζι.
Αφήνω τις άδειες μπότες στη γωνιά
και περιμένω.

Αντώνης Μπουντούρης





"Της λήθης το σκοτάδι" - Χαΐνηδες
Στίχοι - Μουσική: Αντώνης Σκαμνάκης
Ερμηνεία: Μαρία Κώτη



(από http://www.youtube.com/watch?v=YANZqiKtiJY)



"...Της λήθης το σκοτάδι
ξεγέλασε τον Άδη
που βγήκε από πηγάδι
και σκέφτηκε στη γη
ν' αλλάξει τ' όνομά του
το χρώμα του θανάτου
να μοιάσει τ' άρωμά του
στου ρόδου την αυγή..."



Θαυμα-στην καθημερινότητά μου!


"Το Θαύμα, τροφή των παιδιών, των ποιητών, των ερωτευμένων, των δυστυχισμένων και του... Καραγκιόζη, είναι κάτι πέρα από τη λογική. Η λογική το αποδέχεται συχνά από ανισχυροσύνη να το εξηγήσει. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι παραιτείται και απ' τη δικιά της λειτουργία να θέτει ερωτήματα, να ερευνά -συχνά και να κοροϊδεύει από δύναμη ή από αδυναμία- ώσπου να 'ναι σε θέση να δώσει πειστικές ερμηνείες. Το θαύμα είναι μια πρόκληση στη λογική και δεν σταματάει παρά μόνο όταν απομυθοποιηθεί και μπει κάποιο άλλο στη μέση. Αν τώρα, αυθαίρετα, ονοματίσουμε το θαύμα άγνοια και τη λογική γνώση, ιδού, μπροστά μας, όλος ο κόσμος, ο πίσω και ο μπρος. Αστείρευτη άγνοια, αστείρευτη γνώση. Εδώ ανάμεσα στην άγνοια και στη γνώση χωράει το μυστήριο."

(απόσπασμα από το μυθιστόρημα "Ο Πρίγκιπας" του Μήτσου Κάσολα, εκδόσεις Καστανιώτη, σελ.222-223, χωρίς άδεια αναδημοσίευσης...)


Θαύμα και λογική, λογική και θαύμα, σε ένα ασταμάτητο μυστηριώδες ερωτικό παιχνίδι, δίνουν παράσταση στης καθημερινότητάς μου το σανίδι... Πόσο τυχερός νοιώθω κάποιες φορές...;



Ξεκινά μια καρδούλα...



"Ξεκινά μια ψαροπούλα"
Στίχοι, Μουσική: Μήτσος Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας
Ερμηνεία: Στελλάκης Περπινιάδης & Ιωάννα Γεωργακοπούλου





(από http://www.youtube.com/watch?v=nxJ-U8O6bCY)




Αφιερωμένο στη νέα χρονιά που ξεκινά...